TO ΣΑΡΑΚΙ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ ΑΠΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 7ΗΣ ΙΟΥΝΙΟΥ

2009-06-06T01:16:00.007+03:00

Είναι αδιαφορία, τάση ιδιώτευσης, ή εξόχως πολιτική στάση η αποχή από αυτές τις εκλογές; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα έλθει αβίαστα, αν εξετάσουμε μεθοδικά τα δεδομένα της εκλογικής αυτής αναμέτρησης και την σημασία της για το πολιτικό σύστημα και το κατεστημένο που το στηρίζει.

Στα συστήματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας οι εκλογές αποτελούν νομιμοποιητική διαδικασία, η οποία έχει σαν στόχο να περιβάλλει με το κύρος της λαϊκής εντολής και αποδοχής την πολιτική εξουσία. Αποτελούν στη ουσία φενάκη, εφόσον οι πολίτες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ρίχνουν το βάρος τους υπέρ του ενός ή του άλλου διαμεσολαβητή, μέσα στο ίδιο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, όπου η δυνατότητα να το επηρεάσουν μέσω των εκλογών είναι πρακτικά ανύπαρκτη.

Σε όλα τα συστήματα που ιστορικά έχουν υπάρξει, η αρχή της νομιμοποίησης της διαμεσολάβησης της εξουσίας αποτελεί τον κύριο και βασικό λόγο που επιτρέπει την σταθερότητα της εξουσίας και την εκμαίευση της συναίνεσης του εξουσιαζόμενου.

Τα εξουσιαστικά συστήματα για την αιτία αυτή, καταφεύγουν στην διατύπωση ενός αναγωγικού λόγου, ενός στην ουσία μεταφυσικού λόγου πέραν πάσης αμφισβήτησης, από όπου αντλούν την νομιμοποίησή τους.

Η Ρώμη και η ολιγαρχική "δημοκρατία" της αντλούσαν την νομιμοποίησή τους από τον ιδρυτικό μύθο της πόλης, ο οποίος δεν αμφισβητείτο από κανένα και όλοι οι θεσμοί ανάγονταν σ' αυτόν ή κατάγονταν από αυτόν.

Στα χρόνια των αυτοκρατοριών και της μοναρχίας η εξουσία αντλούσε την νομιμοποίησή της κατευθείαν από τον θεό. Ηταν "ελέω θεού". Κανείς δεν αμφισβητούσε τον θεό και συνεπώς την εξουσία του μονάρχη και του συστήματος γύρω από αυτόν. Το δε ιερατείο καθαγίαζε την εξουσία αυτή και διαμόρφωνε το φαντασιακό, γύρω από το οποίο δομείτο η συναίνεση των εξουσιαζομένων. Κάθε τι που αποδομούσε ή διατάρασσε την σχέση αυτή, όπως οι αιρέσεις, καταπνιγόταν με άγριο τρόπο όχι μόνο από το ιερατείο, αλλά από την ίδια την εξουσία της οποίας η νομιμοποίηση απειλείτο.

Στα χρόνια τόσο της αστικής δημοκρατίας όσο και των συστημάτων που διέγραψαν την τροχιά τους μέσα στον εικοστό αιώνα -αναφέρομαι στον υπαρκτό σοσιαλισμό και τον φασισμό- η νομιμοποιητική αρχή της εξουσίας είναι ο "λαός". Όχι οι πολίτες, οι ατομικότητες και οι ελεύθερες συλλογικότητες, αλλά η αδιαφοροποίητη μάζα του "λαού". Σ΄ αυτό το πλαίσιο η έννοια του "λαού" είναι μια έννοια μεταφυσική, όχι μια έννοια πολιτική, ένα σύμβολο με τις συμπαραδηλώσεις του. Ο εξουσιαστικός λόγος είναι πολύ αποκαλυπτικός πάνω σ' αυτό. Η λαϊκή εξουσία, η οποία εκφράζεται μέσα από το κόμμα και τον μηχανισμό του στον υπαρκτό σοσιαλισμό, το "ένα έθνος , ένας λαός , ένας αρχηγός" του φασισμού και η έννοια της λαϊκής εντολής και της εκχώρησης της εξουσίας δια της αντιπροσώπευσης στην αστική δημοκρατία, δεν είναι παρά οι ίδιες εκφάνσεις της ίδιας αρχής της νομιμοποίησης της εξουσίας, με αναγωγικό και μεταφυσικό τρόπο. Είναι η αρχή της ετεροθέσμισης των εξουσιαστικών σχημάτων, που την συναντούμε στα διαμεσολαβημένα πολιτικά συστήματα. Στα συστήματα που η εξουσία ασκείται άμεσα και ελεύθερα από τους πολίτες η νομιμοποιητική αρχή της είναι η ίδια η συνέλευση των πολιτών και η πράξη. Δεν ανάγεται πουθενά και αντλεί το κύρος της από τους πράττοντες πολιτικά και όχι από εξωπολιτικά σύμβολα.

Αυτή είναι η πραγματικά λαϊκή εξουσία.

Αυτά λοιπόν για την θεωρητική θεμελίωση του θέματος εν συντομία. Ας έλθουμε τώρα να αναλύσουμε το ζήτημα των ευρωεκλογών και τον τρόπο που αυτό τίθεται μπροστά μας. Καλούμαστε να διαλέξουμε τους εκπροσώπους μας στο ευρωκοινοβούλιο από τις λίστες που επέλεξαν και ανακοίνωσαν οι κοτζαμπάσηδες των κομματικών μηχανισμών και να τους νομιμοποιήσουμε δια της ψήφου μας. Και όλη αυτή η κωμωδία για να μας "εκπροσωπήσουν" σε ένα θεσμό που έχει μόνο διακοσμητική σημασία, και καμμία δυνατότητα επηρεασμού των πραγμάτων. Για όσους δεν το γνωρίζουν, το ευρωκοινοβούλιο δεν αποφασίζει και δεν νομοθετεί. Απλώς εκδίδει ψηφίσματα μετά από προτάσεις της Κομισιόν.Η πραγματική εξουσία μέσα στην ΕΕ είναι η Κομισιόν και η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα ,τα μέλη των οποίων δεν εκλέγονται, παρά διορίζονται. Είναι αδιαφανείς υπερκρατικοί μηχανισμοί, απόλυτα ιεραρχικοί, στους οποίους έχουν εκχωρηθεί υπερεξουσίες. Το 70% των νομοθετημάτων που αφορούν την οικονομία και την κοινωνία των κρατών-μελών παράγονται από αυτούς τους θεσμούς, τα μέλη των οποίων διορίζονται . Ποιά είναι λοιπόν η σχέση των πολιτών με αυτούς τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, και πόσο μπορούν με την ψήφο τους να επηρεάσουν τις αποφάσεις τους; Η απάντηση είναι, ότι όσο μπορείτε να επηρεάσετε την πολιτική της Coca-cola, άλλο τόσο μπορείτε να επηρεάσετε και την πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτό λοιπόν αποκαλείται δημοκρατία μέσα στην ΕΕ και μας καλούν να το νομιμοποιήσουμε με τη ψήφο μας. Είναι καθαρός εμπαιγμός να σε καλούν να εκλέξεις τα μέλη ενός θεσμού, που δεν έχει αποφασιστικό ρόλο, αλλά απλώς αποτελεί την φενάκη κάτω από την οποία κρύβονται οι πραγματικοί εξουσιαστές. Έχεις απλώς την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχεις ,ότι απευθύνεις κάπου ένα μήνυμα, μια διαμαρτυρία, ενώ στην ουσία συμμετέχεις στον ευνουχισμό σου, δίνοντας το άλλοθι στην ανεξέλεγκτη εξουσία να παίρνει αποφάσεις που καθορίζουν την ζωή σου και την ζωή των παιδιών σου.

Συμμετέχοντας στο παραμύθι των εκλογών, εκτός των μη εκλεγόμενων μηχανισμών της ΕΕ, νομιμοποιείς και το άθλιο ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Για τους λόγους αυτούς το Σαράκι απέχει μαχητικά και αγωνιστικά από αυτές τις εκλογές, αηδιασμένο και απογοητευμένο. Σε όσους πούν ότι εκχωρεί το δικαίωμα στους άλλους να πάρουν απόφασεις γι αυτό, ψηφίζοντας το ένα ή το άλλο κόμμα από τα κόμματα του συστήματος, απαντά ότι κανένας απο τους ψηφοφόρους δεν αποφασίζει. Οι αποφάσεις λαμβάνονται αλλού και οι πολίτες απλώς τις νομιμοποιούν με την ψήφο τους. Το ΣΑΡΑΚΙ καλεί σε μαζική αποχή από τις εκλογές . Για την απονομιμοποίηση του συστήματος, για να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας, για να αποφασίζουν οι πολίτες για το μέλλον τους.

Σε όσους διαφωνούν και επιμένουν να συμμετάσχουν στις εκλογές Το ΣΑΡΑΚΙ εύχεται καλή ψήφο και αυτή να κατευθυνθεί στους καλύτερους, στους εξωσυστημικούς, στους ασυμβίβαστους, στους ανατρεπτικούς, σε όσους κοντολογίς δεν "συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις".

Ακολουθεί βίντεο με αντιπροσωπευτικό τραγούδι.

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ-ΕΡΓΑΛΕΙΑΚΟΣ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

2009-03-27T21:59:00.005+02:00

Τον τελευταίο καιρό και κατά την διάρκεια της κρίσης έχει αναπτυχθεί από πλευράς μεγάλης μερίδας των θεωρητικών και των απολογητών του νεοφιλευθερισμού ένας δικαιολογητικός λόγος, που προσπαθεί να εμπεδώσει την θέση ότι η κρίση δεν οφείλεται στο σύστημα καθαυτό αλλά σε μη ορθολογικές παρεμβάσεις στην δομή και την λειτουργία του από εξωγενείς παράγοντες και ιδιαίτερα από την πλευρά της πολιτικής εξουσίας. Είναι γνωστές οι αιτιάσεις για τον ρόλο των κυβερνήσεων Bush και των ημικρατικών στεγαστικών τραπεζών. Με άλλα λόγια θεωρούν ότι ένα απόλυτα ορθολογικό σύστημα όπως αυτό της αγοράς δέχθηκε δομική παρέμβαση που στρέβλωσε την εσωτερική λογική του και οδήγησε την οικονομία στην κρίση.
Η ερμηνεία αυτή δεν αναφέρεται παρά στην λογική των κλειστών συστημάτων και της ολιστικής λεγόμενης σκέψης. Στα ίδια σφάλματα είχαν περιπέσει και οι θεωρητικοί του εφαρμοσμένου Μαρξισμού,ενός μαρξισμού στενού αφυδατωμένου και εργαλειακού. Θεωρούν δηλαδή ότι όταν η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στο θεωρητικό μοντέλο τότε τόσο χειρότερα για την πραγματικότητα.
Ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός ανήκουν στην μεγάλη παράδοση του ευρωπαικού Διαφωτισμού και θεμελιώνονται στις αρχές του ορθολογισμού όπως αυτός διαμορφώθηκε στην Δυτική παράδοση.
Ηταν και είναι ευρύτατα συστήματα ανάλυσης και εφαρμογής και δεν άπτονται μόνο της οικονομίας αλλά και των περισσοτέρων εκφάνσεων της ανθρώπινης ζωής. Στον μεν φιλελευθερισμό η ορθολογική λειτουργία του συστήματος βασίζεται στον μηχανισμό της αγοράς βάσει του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης και την αυτόματη εξισορρόπηση του συστήματος, στον δε μαρξισμό με τη μορφή τόσο της σοσιαλδημοκρατίας,όσο και του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού αποθεώνεται περισσότερο η λογική μέσω του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας και των παρεμβάσεων που κάνουν υποτίθεται το σύστημα πιο παραγωγικό και κοινωνικά δίκαιο.
Και στις δύο περιπτώσεις λοιπόν μιλάνε για ορθολογικά συστήματα, για μοντέλα που μπορούν να λειτουργήσουν και να αποδώσουν και τα οποία νομοτελειακά οδηγούν στην πρόοδο.
Γιατί λοιπόν ένα ορθολογικά δομημένο σύστημα φθάνει στην κρίση , παύει να λειτουργεί και καταρρέει; Η απάντηση βρίσκεται στην βάση της δομής των συστημάτων αυτών όπως διαμορφώθηκαν στο πεδίο της εφαρμογής τους καθώς και στις προυποθέσεις της ίδιας της δημιουργίας τους.
Βασική προυπόθεση για να δομήσει κανείς ένα σύστημα αγοράς είναι η ορθολογική συμπεριφορά των ανθρώπων η οποία προσδιορίζεται από την επιδίωξη του προσωπικού συμφέροντος ,με τον ελεύθερο ανταγωνισμό και την μεγιστοποίηση του κέρδους. Αντίστοιχα στα μαρξιστικά συστήματα η εργασία για την αύξηση της παραγωγικότητας και της παραγωγής είναι ο ορθολογικός παράγοντας που κινεί το σύστημα προς τα εμπρός. Ετσι υποτάσσεται ο ανθρώπινος παράγοντας στην πραγματοποίηση ενός σκοπού που είναι ο σκοπός του συστήματος και δεν είναι άλλος από την αναπαραγωγή της εσωτερικής λογικής του. Η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συμπεριφορών εγκλωβίζεται μέσα σε ντετερμινιστικά συστήματα που κάθε έξωθεν παρέμβαση μπορεί να είναι καταστρεπτική. Βέβαια οι ανθρώπινες συμπεριφορές κάθε άλλο παρά ορθολογικές μπορεί να είναι. Τι γίνεται για παράδειγμα αν σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς και ανταγωνισμού κάποιοι πάψουν να επιδιώκουν το στενό ατομικό συμφέρον , πάψουν να καταναλώνουν και να ανταγωνίζονται και αποσυρθούν όπως οι Χίππηδες την δεκαετία του 196ο. Η αντίστοιχα αν αρνηθούν την εντατικοποίηση της εργασίας και παύσει ο Σταχάνωφ να είναι πρότυπο. Τα συστήματα αυτά τους θέλουν όλους στρατευμένους στον κοινωνικό στόχο που πραγματώνεται με βάση την εσωτερική λογική τους. Και όταν λέω όλους εννοώ και αυτούς που το σύστημα πετάει έξω, όπως τους ανέργους στον καπιταλισμό ή τους εχθρούς του καθεστώτος στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Τους θέλει να βρίσκονται εκεί ως απειλή για τους εντός του συστήματος στην μια περίπτωση και ως αιτία συσπείρωσης της κοινωνίας στην άλλη περίπτωση. Η ορθολογική οργάνωση των συστημάτων αυτών προσκρούει στην ανορθολογική συμπεριφορά των υποκειμένων και την δυσκολία ομογενοποίησης και άρσης των αντιθέσεων στην δυσκολία στράτευσης σε ένα κοινωνικό στόχο, όπως για παράδειγμα η ευημερία με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεται το κάθε σύστημα.
Ετσι προκύπτουν λανθασμένες εκτιμήσεις διότι ανάγωνται τα πάντα σε ένα θεωρητικό μοντέλο και εξαιτίας αυτού εγκλωβίζεται η σκέψη σε αδιέξοδα.
Η επίκληση συνεπώς του ορθολογισμού του συστήματος τόσο από τους νεοφιλελεύθερους όσο και από τους αποστεωμένους μαρξιστές δεν καθαγιάζει το σύστημα ούτε λύνει τα προβλήματα, διότι πρόκειται περί ενός μεταφυσικού ενδοσυστημικού ορθολογισμού που περιορίζει και φτωχαίνει την ανθρώπινη φύση.
Κανένα σύστημα δεν λειτουργεί εν κενώ και η συνολική στράτευση σε ένα κοινωνικό στόχο δεν είναι πάντα και συνεχώς εφικτή μέσω της προπαγάνδας της βίας της καταστολής ή της κατανάλωσης .
Τελειώνοντας θέλω να προσθέσω κάτι για τα κοινωνικά κινήματα που θα αναπτυχθούν στην περίοδο της κρίσης. Οι διεκδικήσεις δεν θα πρέπει να έχουν ως στόχο την ένταξη στο σύστημα με καλύτερους όρους αλλά την αμφισβήτηση του ίδιου του συστήματος. Ισως θα έπρεπε να επιστρέψουμε στις θεωρίες της ελεύθερης βούλησης , της αυτοθέσμισης των ατομικοτήτων και των συλλογικοτήτων και την διαμόφωση νέων υπαρξιακών εδαφών με όρους ελευθερίας . Να μην υπηρετούμε πλέον την εσωτερική λογική οποιουδήποτε συστήματος ούτε να διεκδικούμε την ένταξη σε αυτό αλλά να ανατρέπουμε αυτή την λογική. Η ανατροπή της εσωτερικής λογικής του συστήματος είναι ο θάνατός του και η λογική αυτή είναι στο χέρι μας να ανατραπεί.

ΤΑ ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

2009-03-19T17:33:00.005+02:00

Μοιάζει ίσως παράδοξος ο τίτλος και η τοποθέτηση που θα ακολουθήσει, όμως από αυτά που θα εκτεθούν θα γίνει φανερό ότι ο Στάλιν επέστρεψε στο προσκήνιο της ιστορίας και έχει εγκατασταθεί ως νοοτροπία και τρόπος άσκησης εξουσίας, τόσο στο πλέγμα των επιχειρήσεων του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου , όσο και στη πρακτική των καπιταλιστικών κρατών.
Η ειρωνία είναι ότι ο φοβερός αντίπαλος του καπιταλισμού , ο εφιάλτης της Δύσης είναι εκείνος του οποίου την πρακτική ακολούθησε και ακολουθεί σήμερα ο καπιταλισμός, ιδιαίτερα στο τωρινό στάδιο εξέλιξης. Μένει να αποδειχθεί αν αυτό θα συμβεί και κατά τη περίοδο της κρίσης.
Το κύριο στοιχείο του σταλινισμού, αν εξαιρεθεί ο αυταρχικός τρόπος της διακυβέρνησης και της άσκησης της εξουσίας, ήταν η φιλολαική ρητορική την στιγμή που η εξουσία απομακρυνόταν από το λαό. Το προλεταριάτο και ο λαός στο όνομα του οποίου ασκείτο η εξουσία, απουσίαζε όλο και περισσότερο και τη θέση του καταλάμβαναν μηχανισμοί κομματικοί, ή και άλλοι οι οποίοι διοικούσαν τις επιχειρήσεις ,διαμόρφωναν το πολιτικό κλίμα και έπαιρναν τις αποφάσεις . Ετσι η δημοκρατία των σοβιέτ μετατράπηκε σε ένα καταπιεστικό και αδιαφανές καθεστώς με εκμεταλλευτικό μάλιστα χαρακτήρα.
Δημιουργήθηκε η λεγόμενη νομενκλατούρα μια εξωκοινωνική κάστα δηλαδή, η οποία στελεχώθηκε από κομματικά στελέχη, ειδικούς και διανοούμενους ,που σκοπό είχε την διαχείρηση του συστήματος , την διοίκηση των μεγάλων επιχειρήσεων και την λήψη των αποφάσεων. Η τάξη (προλεταριάτο) στο όνομα της οποίας κατελήφθη η εξουσία εξωθήθηκε στη γωνία και η εκμετάλλευση των εργατών έφθασε σε πρωτοφανή για σοσιαλιστική χώρα επίπεδα. Είναι γνωστή η ανάλυση και αποκάλυψη από τον Καστοριάδη της εκμεταλλευτικής φύσης του σοβιετικού συστήματος, όταν υπολόγισε το 1950 ότι ο μισθός ενός διευθυντή μεγάλης επιχείρησης ήταν 250 φορές μεγαλύτερος από τον μισθό του ανειδίκευτου εργάτη. Με την λεξη μισθός δεν εννοούμε μόνο τον ονομαστικό μισθό, αλλά και τις πάσης φύσεως αμοιβές και προνόμια που διαμόρφωναν τις τελικές απολαβές ενός διευθυντικού στελέχους.
Απομάκρυνση λοιπόν από τον λαό και διαχείρηση της εξουσίας από την νομενκλατούρα με αδιαφανή τρόπο εξασφαλίζοντας πάντα τους όρους αναπαραγωγής της. Η εξουσία έφυγε λοιπόν από την κοινωνία και τους παραγωγούς και πήγε στους διαχειριστές και τους διαμεσολαβητές, ανάμεσα στο λαό την πολιτική εξουσία . Και εδώ μιλάμε για πολλαπλά επίπεδα διαμεσολάβησης. Μοιραία έχουμε σκλήρυνση του καθεστώτος και αυταρχική διακυβέρνηση ,αδιαφάνεια και αστυνομικό κράτος.Αυτή εν ολίγοις ήταν η κατάσταση επί σταλινικού καθεστώτος.
Αν τώρα παρατηρήσουμε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, θα δούμε να αναδύεται μια σταλινική διάρθρωση των επιμέρους στοιχείων του συστήματος που εκπλήσσει.
Εμφανίστηκε στη νεοφιλελεύθερη τουλάχιστον εκδοχή του, ως λαικός καπιταλισμός μέσω του λεγόμενου μετοχικού οράματος. Ολοι θα μπορούσαν να συμμετέχουν , να γίνουν ιδοκτήτες και να μετάσχουν στα κέρδη των επιχειρήσεων μέσω της αγοράς μετοχών. Θα ήταν αρκετό ενα μικρό κεφάλαιο για να είναι κανείς μέτοχος και ιδοκτήτης, δηλαδή ένας μικρός καπιταλιστής.Δόθηκαν μετοχές έναντι αμοιβής στους εργαζόμενους των ιδιωτικών, αλλά και των κρατικών επιχειρήσεων και η ψευδαίσθηση της συμμετοχής στη διοίκηση μέσω των γενικών συνελεύσεων των μετόχων.
Ο παραδοσιακός καπιταλιστής όπως τον ξέραμε παλιότερα έπαψε να υπάρχει , μειώνοντας σε χαμηλά ποσοστά την συμμετοχή του στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας εκχωρώντας την διοίκηση στους πάσης φύσεως Μάνατζερς και την εταιρική λεγόμενη γραφειοκρατεία. Αν δούμε την μετοχική σύνθεση των εταιρειών του καπιταλιστικού κέντρου θα παρατηρήσουμε ότι κατοχή ποσοστών άνω του 5% των μετοχών είναι σπάνια.Αντίθετα υπάρχουν εκατομμύρια μετόχων με πολύ μικρά ποσοστά. Αυτό συμβαίνει τόσο στην παραδοσιακή βιομηχανία όσο και στο χρηματιστικό κεφάλαιο . Στα μεγάλα funds για παράδειγμα συμμετέχουν μέσω των ασφαλιστικών τους ταμείων εκατομμύρια εργαζόμενοι . Οι παλιοί παραδοσιακοί καπιταλιστές διέσπειραν τα κεφάλαια τους σε πολλές επιχειρήσεις διαφόρων τομέων και σε διάφορα funds, μειώνοντας το ρίσκο και αυξάνοντας την απόδοση των κεφαλαίων τους . Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί από το προσκήνιο ο παραδοσιακός κεφαλαιούχος όπως τον ξέραμε και να αναδυθεί η εξουσία των μάνατζερς , των διαμεσολαβητών και των διαχειριστών που αποτελούν την νέα νομενκλατούρα του συστήματος. Αυτό που ενδιέφερε πλέον ήταν η μεγιστοποίηση της απόδοσης των επενδεδυμένων κεφαλαίων και οι διαχειριστές ήταν οι ειδικοί. Ετσι από τον ηρωικό καπιταλισμό της συσσώρευσης και της δημιουργίας περάσαμε στον παρασιτικό καπιταλισμό, όπου το πρωτεύον ήταν οι μεγάλες αποδόσεις, οι οποίες προέκυπταν από μη παραγωγικές συνήθως επενδύσεις . Οι ήρωες του συστήματος έπαψαν να είναι ο Ford και ο Rockfeller του καπιταλισμού της παραγωγικής ανάπτυξης , και έγιναν ο Σόρος και ο Madoff.
Αυτή λοιπόν είναι η διαφορά του νέου από τον παλιό καπιταλισμό, όπου η εξουσία της παλιάς αστικής τάξης εκχωρήθηκε στους διαχειριστές μικρούς και μεγάλους οι οποίοι αποτελούν την νέα ιδιότυπη νομενκλατούρα που έχει σταλινικά χαρακτηριστικά. Διοικεί με αδιαφάνεια διαλύοντας τις συλλογικότητες, είναι απρόσωπη μέσα από τη εταιρική γραφειοκρατία και έχει τεράστια εξουσία και ευθεία σχέση με το κράτος ,αφού στελέχη της μεταπηδούν από ιδιωτικές σε κρατικές επιχειρήσεις και τούμπαλιν. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στις ΗΠΑ στελέχη και μάνατζερς του ιδιωτικού τομέα κλήθηκαν από το κράτος να δώσουν λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αναφέρω τηνπερίπτωση Πόλσον αλλά και πολλών στελεχών της κυβέρνησης Ομπάμα κλπ.
Εξαιρετική η ομοιότητα συνεπώς του νέου λεγόμενου καπιταλισμού με το σταλινικό μοντέλο και την νομενκλατούρα του ,την αδιαφάνειά του, την υπερεκμετάλλευση και την τεράστια διαφορά μισθού μεταξύ των επικεφαλής διαχειριστών και των απλών εργαζομένων. Κατά μέσο όρο και κατά μετριοπαθείς υπολογισμούς τα στελέχη αυτά στις ΗΠΑ αμείβονταν μέχρι και 400 φορές πάνω από τον μισθό του εργάτη.
Θύματά τους δε δεν ήταν μόνο οι εργαζόμενοι αλλά και πολλοί παλιοί καπιταλιστές που είδαν να χάνονται ή να απομειώνονται οι τεράστιες περιουσίες τους.
Αυτό που πρέπει να πολεμηθεί σήμερα δεν διαφέρει από αυτό που έπρεπε να πολεμηθεί κατά την περίοδο του σταλινικού καθεστώτος και δεν είναι άλλο από το κρατικοεταιρικό κατεστημένο και ων εκπροσώπων του σε πολιτικό και διαχειριστικό επίπεδο, που σε περίοδο μάλιστα κρίσης γίνεται ιδιαίτερα επιθετικό.
Θα έχουμε την ίδια σκλήρυνση του κρατικού μηχανισμού, την ίδια καταστολή, τηνπεριστολή ατομικών δικαιωμάτων ,την αδιαφάνεια και την αδυναμία κοινωνικού ελέγχου και την επιβολή των υπερκρατικών μηχανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια τράπεζα, όταν το κράτος αδυνατεί να επιβληθεί. Η κρατικοεταιρική γραφειοκρατία θα δίνει σε έκτακτες περιπτώσεις την θέση της στην υπερκρατική γραφειοκρατία των διεθνών οργανισμών και τραπεζών που βρίσκονται εντελώς εκτός δημοκρατικού ελέγχου. Εκείνο που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι στη σύγκουση το κράτος δεν είναι ουδέτερο. Η κρατικοεταιρική γραφειοκρατία είναι όπως και επί Στάλιν εξίσου ισχυρή.

ΓΙΑ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΑΣ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

2009-03-17T14:06:00.012+02:00

Τον τελευταίο καιρό οι πάντες διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για το κύμα βίας που έχει κατακλύσει την χώρα μας. Μεγαλοδημοσιογράφοι , πολιτικοί και κανάλια διαγκωνίζονται υπερθεματίζοντας για το κακό που προκαλείται στην εικόνα της χώρας και την ανικανότητα της αστυνομίας να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. Ο διάλογος εξαντλείται στα οργανωτικά προβλήματα και την κομματοκρατία στο αστυνομικό σώμα ,την έλλειψη εκπαίδευσης των αστυνομικών και άλλα λειτουργικά προβλήματα , τα οποία αν είχαν λυθεί οι μηχανισμοί καταστολής θα ήταν αποτελεσματικοί και όλοι θα κοιμόντουσαν ήσυχοι.
Αυτό που ηθελημένα κάνουν είναι να προσπαθούν να αναγάγουν ένα κοινωνικό φαινόμενο όπως αυτό της βίας σε ζήτημα καταστολής. Λένε περίπου τα εξής: Πρόκειται για αναίτια βία, για μια βία που δεν έχει νόημα, ή πραγματικό έρεισμα, όπου κανένας λόγος πολιτικός ή άλλος δεν αρθρώνεται . Δηλαδή μια τυφλή βία που στόχο έχει να καταστρέψει και να τρομοκρατήσει και για να αντιμετωπισθεί θα πρέπει να αντιδράσουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους. Στην χορεία όλων αυτών εκτός από τα καθεστωτικά κόμματα κάθε απόχρωσης και τάσης συμμετέχουν και κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς.
Κανένας λοιπόν δεν αναλύει ούτε προβληματίζεται και όλοι θα ήσαν ευτυχείς αν ο κρατικός μηχανισμός ανταποκρινόταν με αποτελεσματικότητα. Η αντιμετώπιση αυτή και η αδυναμία εμβάθυνσης στο φαινόμενο έχει δύο αιτίες. Η πρώτη είναι το γεγονός ότι η απόσταση που έχει ο τρόπος ζωής όλων αυτών, αλλά και ο τρόπος σκέψης τους κάνει αδύνατη την επικοινωνία με περιθωριοποιημένα τμήματα της κοινωνίας και κοινωνικά αποκλεισμένους. Σπεύδω να προλάβω ενστάσεις. Κοινωνικά αποκλεισμένος και περιθωριοποιημένος δεν είναι μόνο ο οικονομικά περιθωριοποιημένος, αλλά και εκείνος που δεν μπορεί να ενταχθεί στην κοινωνία μέσω ενός μηχανισμού ένταξης και ενσωμάτωσης όπως η εργασία, κλπ. Τα υποκείμενα της βίας στην περίπτωση μας, κατά μεγάλη πλειοψηφία ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.
Η δεύτερη αιτία είναι ότι η λέξη βία και οι συμβολισμοί της εχουν εξορισθεί από το κοινωνικά αποδεκτό λεξιλόγιο, έχουν σταλεί στο πύρ το εξώτερο ,έχουν δαιμονοποιηθεί ενώ είναι σύμφυτοι με την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτονόητα πράγματα που εκτενώς έχουν αναλυθεί παλαιότερα . Ο εξοβελισμός της βίας και η δημιουργία αποστειρωμένων κοινωνιών, όπου βασιλεύει η εσωτερικευμένη κανονικότητα και τάξη και όπου τίποτα μη προβέψιμο δεν μπορεί να συμβεί, έχει ως αποτέλεσμα την έκπληξη και την αδυναμία κατανόησης του φαινομένου όταν αυτό σε πείσμα της θεσμοθετημένης κανονικότητας συμβαίνει.
Ετσι το να περιορίζει κανένας το ζήτημα της αντιμετώπισης της βίας αποκλειστικά και μόνο στην αποτελεσματικότητα της καταστολής είναι εντελώς κουτό. Η αντιμετώπιση της βίας γίνεται πρώτα και κύρια στο συμβολικό επίπεδο. Κατηγορούνται οι κουκουκουλοφόροι ή οι φοιτητές ή οποιοδήποτε άλλος, όταν σε ρητορικό μεν επίπεδο έχουμε εξοβελίσει την βία σε συμβολικό δε υπάρχει παντού. Δείτε για παράδειγμα τους όρους και τις συμβολικές αναπαραστάσεις που χρησιμοποιούνται στο λεξιλόγιο της αγοράς. Ανταγωνισμός , απώλειες, νίκη, συντριβή του αντιπάλου ανταγωνιστή, επέλαση του τάδε ή του δείνα επιχειρηματία κατάρρευση, εξόντωση κλπ. Οροι στρατιωτικοί που συνδέονται άμεσα με την βία σε ένα νομιμοποιημένο και θεσμοθετημένο πλαίσιο. Εκεί η βία και οι συμβολικές αναπαραστάσεις της δεν μας ξενίζουν. Η θεσμοθετημένη βία , η βία της αγοράς και το λεξιλόγιο της υπάρχει, όπως υπάρχει και η βία στην καθημερινότητα η οποία μεταφέρεται στις σχέσεις μεταξύ των ατόμων και των ομάδων . Ολοι εναντίον όλων με την διαφορά όμως ότι όλα συμβαίνουν εντός του συστήματος. Αυτά που προκαλούν και που ενοχλούν είναι οι βίαιες πράξεις που στρέφονται κατά της κανονικότητας ή κατά κατεστημένων κοινωνικών θεσμών και άλλων θεσμών του συστήματος. Για παράδειγμα η καταστροφή της ιδιοκτησίας ή η καταστροφή συμβόλων του κράτους ή η καταστροφή συμβόλων κύρους και εξουσίας , βιώνεται ως απειλή διότι στρέφεται ευθέως κατά του συστήματος συνολικά. Ετσι βλεπουμε το παράδοξο , του μικροαστού που ταλαιπωρείται καθημερινά από το σύστημα να νιώθει ανασφαλής γιατί κάηκε η πολυτελής BMW του εξουσιαστή του ή το πολυτελές κατάστημα στο Κολωνάκι από το οποίο ποτέ δεν θα ψωνίσει. Η σταθερότητα ενός συστήματος εξουσίας εξαρτάται από τον βαθμό εσωτερίκευσης των συμβόλων και νορμών του από τον εξουσιαζόμενο. Εδώ βρίσκεται και η απάντηση στην ερώτηση περί της αποτελεσματικότητας αυτού του είδους της βίας. Είναι καταδικασμένη να αποτύχει διότι δεν θίγει την συνολική δομή του συστήματος αλλά μεμονωμένα σύμβολα . Είναι επίσης πιθανό να παρεξηγηθεί να εκφυλισθεί και να θεωρηθούν οι πράξεις αυτές ως εκδίκηση ή στην περίπτωση των κατεστραμένων και λεηλατημένων καταστημάτων ως αίτημα συμμετοχής στην κατανάλωση.
Το ερώτημα που ανακύπτει μετά από όλα αυτά είναι το εξής :Πώς σε ένα σύστημα που σε ρητορικό επίπεδο αποδοκιμάζεται η βία παρόλο που ζούμε αρμονικά με τα σύμβολά της, ενσκήπτει μια εξωσυστημική βία που απειλεί αν όχι το σύστημα τουλάχιστον κάποιους θεσμούς του. Από που προέρχονται και ποιοί είναι εκείνοι που την ασκούν;H απάντηση είναι εξαιρετικά απλή και βρίσκεται στο γεγονός της αποσύνθεσης και διάλυσης του κοινωνικού ιστού και των δεσμών που συγκρατούν τα μέλη μιας κοινωνίας. Μεγάλες κοινωνικές ομάδες εξωθούνται με τον ένα ή άλλο τρόπο στο περιθώριο χωρίς ελπίδα να ξεφύγουν, πετιούνται δηλαδή εκτός συστήματος ή τους φράσσεται ο δρόμος της ένταξής τους στο σύστημα . Οι αποκλεισμένοι δημιουργούν ψευδοκοινωνίες ανταγωνιστικές προς το σύστημα, που βασίζονται σε διάφορα χαρακτηριστικά που τους είναι κοινά, όπως μπορεί για παράδειγμα να είναι η ανεργία , τα ναρκωτικά, η τυφλή υποστήριξη σε μια ποδοσφαιρική ομάδα ή ακόμα το γεγονός ότι όλοι αμείβονται με τον κατώτερο μισθό κλπ. Μέσα στις ψευδοκοινωνίες αυτές τα μέλη που τις συναπαρτίζουν ζούν και συμπεριφέρονται όπως μέσα και σε μια κανονική κοινωνία και έχουν τα σύμβολά τους, τους νόμους τους και το συλλογικό φαντασιακό που καθορίζει την ύπαρξή τους μέσα σ' αυτές. Είναι απολύτως φυσικό για κάποιον ο οποίος αποκλείεται να αναζητά κάπου αλλού έδαφος για να υπάρξει και το έδαφος αυτό διαμορφώνεται σ' αυτές τις ψευδοκοινωνίες . Οι παραδοσιακοί μηχανισμοί ένταξης στο σύστημα όπως είναι τα κόμματα η εκκλησία και οι υπόλοιποι θεσμοί έχουν καταρακωθεί εξευτελισθεί , γελοιοποιηθεί και θεωρούνται αναξιόπιστοι.Ετσι δεν υπάρχει μία ενιαία κοινωνία αλλά πολλές παράλληλες και ανταγωνιστικές κοινωνίες χωρίς επαφή και κοινά συμφέροντα όπου ο μόνος διάλογος που μπορούν να έχουν μεταξύ τους ειναι εκείνος της βίας.Το είδαμε στο Παρίσι στο Λος Αντζελες στην Αγγλία παλιότερα και στη Αθήνα σήμερα.
Να μην παριστάνουμε τους έπληκτους λοιπόν για όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας σ' αυτήν την κοινωνία των αποκλεισμών, οι οποίοι μπορεί να μην είναι πάντοτε οικονομικοί.
Τελειώνοντας, μετά από όσα αναφέρθηκαν παραπάνω δεν θεωρώ ότι αυτού του είδους τα προβλήματα λύνονται με την αναδιοργάνωση της αστυνομίας και την ένταση της καταστολής, αλλά μόνο με την ένταξη και την ενσωμάτωση των αποκλεισμένων σε μια κοινότητα που θα διαπνέεται από ένα νέο κοινωνικό όραμα, όπου ο καθένας θα μπορεί να συμμετέχει ισότιμα.

ΝΟΙΚΙΑΣΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ. ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ OUTSOURCING

2009-03-12T11:28:00.007+02:00

Την τελευταία δεκαετία πραγματοποιήθηκε τεράστια αλλαγή προς το χειρότερο στο χώρο των εργασιακών σχέσεων χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις. Η επιδείνωση των όρων της εργασίας έπληξε κυρίως τους νέους και αυτούς που έβγαιναν για πρώτη φορά στην παραγωγή , μεγάλη μερίδα εργατών χαμηλής και μέσης ειδίκευσης ,γυναίκες και μετανάστες. Στο πλαίσιο αυτό θεσμοθετήθηκε η λεγόμενη ''νοικιασμένη εργασία" στις χώρες της ΕΕ και φυσικά στην Ελλάδα.
Ακόμη και o όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την εργασιακή κατάσταση αυτών των συμπολιτών μας (νοικιασμένοι εργαζόμενοι), οι οποίοι ανήκουν μάλιστα στα παραγωγικά μέλη της κοινωνίας, παραπέμπει στην λογική των χρόνων του μεσαίωνα τότε που ο σκλάβος μπορούσε να μεταβιβαστεί σε άλλο αφεντικό έναντι αντιτίμου και να επιστραφεί για να μεταβιβαστεί κάπου αλλού. Αυτό στις μέρες μας ονομάζεται ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων η οποία συμβάλλει στη κινητικότητα των εργαζομένων και υποτίθεται ότι αυξάνει την λεγόμενη απασχολησιμότητα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για αυτό που ο Μάρξ ονόμαζε εμπορευματοποίηση της εργασίας. Το ανθρώπινο εμπόρευμα όπως και τα άλλα εμπορεύματα έχει την αξία του στην αγορά, η οποία διακρίνεται στην αξία χρήσης και την ανταλλακτική αξία και μπορεί να πωλείται, να ανταλλάσσεται, να δανείζεται, να ενοικιάζεται και να υπόκειται στον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Ακόμη και οι όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν αυτή την κατάσταση είναι αποκαλυπτικοί και ξεδιάντροποι . Υπάρχουν στις διάφορες επιχειρήσεις τα τμήματα διαχείρισης ανθρώπινων πόρων (human resources) . Aντιμετωπίζουν δηλαδή τον εργαζόμενο ως πόρο, τον οποίο μπορείς να εκμεταλλευθείς όπως τους ορυκτούς πόρους , τους υδάτινους πόρους ή τους ενεργειακούς πόρους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μιας χώρας. Η κατάσταση αυτή στον εργασιακό τομέα που κατά τις απαρχές του καπιταλισμού είχε πάρει ακραίες μορφές εκμετάλλευσης και οδήγησε στις γνωστές εξεγέρσεις, βελτιώθηκε μετά τον πόλεμο κυρίως με την επικράτηση των ιδεών του Κέυνς και της σοσιαλδημοκρατίας κάτω από την πίεση των εργατικών διεκδικήσεων. Με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού την αποβιομηχάνιση και την μεταφορά της παραγωγής σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους ,όπως έχουμε περιγράψει και σε άλλες αναρτήσεις ,διαλύθηκε το εργατικό κίνημα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ξεπουλήθηκαν ή συμβιβάστηκαν και ο εργασιακός μεσαίωνας επέστρεψε. Αναπτύχθηκε ένας νομιμοποιητικός και συγκαλυπτικός λόγος γύρω από αυτό το ζήτημα ο οποίος έχει ως εξής : Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων θα επιφέρει αύξηση της παραγωγικότητας ,λόγω χαμηλότερου κόστους ,η οποία θα επιφέρει αύξηση της ανταγωνιστικότητας και περισσότερα κέρδη στις επιχειρήσεις, για να επενδύσουν και να επεκταθούν, έτσι ώστε να απασχολήσουν περισσότερους εργαζόμενους. Ουδέν ψευδέστερον αυτού. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι η μείωση του εργατικού κόστους οδηγεί σε άγριο ανταγωνισμό ,όπου τελικά κερδισμένη είναι εκείνη η επιχείρηση που συμπιέζει περισσότερο αυτό το κόστος . Άγριος ανταγωνισμός λοιπόν για το ποιος θα μειώσει περισσότερο το κόστος της εργασίας πράγμα που θα δώσει μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και μεγαλύτερα κέρδη.
Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν θα πρέπει να δούμε και την θεσμοθέτηση της νοικιασμένης εργασίας, στην οποία υπάρχουν και πολλαπλά επίπεδα διαμεσολάβησης, όπου μεσάζοντες και εταιρείες που δρούν ως μεσίτες , εισπράτουν προμήθειες και έτσι δεν έχουμε ένα αλλά πολλά επίπεδα εκμετάλλευσης της εργασίας. Αυξάνεται δηλαδή η υπεραξία με την μαρξική έννοια.
Το σύστημα εν ολίγοις δουλεύει ως εξής: Συστήνονται εταιρείες με μόνο σκοπό την πρόσληψη εργαζομένων . Οι εργαζόμενοι αυτοί μπορεί να ανήκουν σε μία ή και σε πολλές ειδικότητες και έτσι η εταιρεία μπορεί να εξυπηρετεί διαφόρων ειδών επιχειρήσεις. Οι επιχειρήσεις τώρα που απασχολούν νοικιασμένους εργαζομένους και δεν πρόκειται μόνο για ιδιωτικές αλλά και για κρατικές -και εδώ βρίσκεται ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του καπιταλιστικού κράτους-δουλεύουν με το σύστημα της εργολαβίας -outsourcing. Δηλαδή παύουν να προσλαμβάνουν οι ίδιες εργαζόμενους με μόνιμη ή και σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου και νοικιάζουν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα εργαζόμενους από τον εργολάβο-εταιρεία ενοικίασης εργαζομένων. Αυτό γίνεται κατά κόρον στον τομέα του καθαρισμού κτηρίων, εγκαταστάσεων κλπ, στον τομέα της εξόρυξης, στη βιομηχανία, αλλά και στον τομέα των υπηρεσιών όπως είναι οι τράπεζες, οι τηλεπικοινωνίες κλπ. Έτσι η εταιρεία που χρησιμοποιεί νοικιασμένους εργαζόμενους μειώνει το εργατικό κόστος διότι προσλαμβάνει ελάχιστο μόνιμο προσωπικό και κυρίως μόνο στελέχη και ο κύριος όγκος των εργασιών ανατίθεται στους νοικιασμένους εργαζόμενους, οι οποίοι πληρώνονται με εξευτελιστικούς μισθούς έχουν επισφαλή εργασία, είναι πολλές φορές ανασφάλιστοι ή εχουν δηλωθεί στους ασφαλιστικούς φορείς με διαφορετική ειδικότητα -συνήθως ως ανειδίκευτοι εργάτες - ενώ εκτελούν εξειδικευμένη εργασία. Έτσι έχουμε αυτό που λέμε πολλαπλά επίπεδα εκμετάλλευσης. Τους εκμεταλλεύεται η εταιρεία εργολάβος-μεσίτης ,η επιχείρηση που τους νοικιάζει, και οι δύο κλέβουν τα ασφαλιστικά ταμεία, και εκβιάζονται οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να παύσουν να διεκδικούν, διότι θα περιέλθουν και οι ίδιοι στην κατάσταση του νοικιασμένου. Τα πολλαπλά αυτά επίπεδα εκμετάλλευσης, η επισφαλής εργασία, το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι αυτοί είναι αναλώσιμοι, διότι είναι οι πρώτοι που απολύονται, δημιουργούν τεράστια υπεραξία που καρπώνονται οι καπιταλιστές. Ένα δε μεγάλο μέρος της υπεραξίας αυτής καρπώνεται το καθαρά παρασιτικό κεφάλαιο , ο λεγόμενος παρασιτικός καπιταλισμός για τον οποίο έχω μιλήσει παλαιότερα. Διότι είδαμε μεσίτες και ενδιάμεσους και στην εργασία. Αν είναι δυνατόν. Ανταλλάσσουν και νοικιάζουν ανθρώπους, λες και είναι πράγματα, λες και είναι πατάτες.
Καταστρέφονται τα όνειρα των νέων παιδιών, αποξενώνονται όπως έλεγε ο Μαρξ από το προϊόν της εργασίας τους ακόμα περισσότερο, και εξουθενώνονται ψυχικά. Μια εδώ και μια εκεί, ανάλογα με τις απαιτήσεις των αφεντικών, προσωρινοί ,αγρίως ξεζουμισμένοι , λεηλατημένοι,και ηθικά εξευτελισμένοι, αιχμάλωτοι της ανάγκης. Αυτοί είναι οι νοικιασμένοι εργαζόμενοι.
Το μεγάλο δε όνειδος , η μεγάλη ντροπή , η ηθική απαξία είναι η προκλητική ζωή των λεγόμενων golden boys των εταιρειών που χρησιμοποιούν νοικιασμένους εργαζόμενους, και μάλιστα όταν οι εταιρείες αυτές ανήκουν στο δημόσιο τομέα. Υπάρχει αντιπροσωπευτικότερο σύνθημα και μάλιστα για την συγκεκριμένη κατηγορία εργαζομένων από αυτό που βλέπουμε γραμμένο στους τοίχους ;" Τα πλούτη τους ,το αίμα μας".
Θα επανέλθουμε με νέο σημείωμα, θα εξειδικεύσουμε και θα αναλύσουμε τα φαινόμενα βίαιης οργής που ενδέχεται να δημιουργήσει η άθλια αυτή κατάσταση που έχει πλακώσει τον κόσμο ολόκληρο αλλά και την πατρίδα μας.
Για όποιον θέλει να πληροφορηθεί περισσότερα αλλά και να μετάσχει σε συλλογικές μορφές αντίδρασης παραπέμπω στο blog ΝΟΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ,ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ (ΠΑΡΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ)

2009-03-10T11:14:00.006+02:00

Διαβάζω από την ''Καθημερινή" της Κυριακής 8 Μαρτίου ότι ο ΖΑν-Μισέλ Κατρπουέν επί σειρά ετών οικονομικός αναλυτής της εφημερίδας "LE MONDE" εξέδωσε πρόσφατα το βιβλίο ¨Η παγκόσμια Κρίση¨ βιβλίο που απευθύνεται στο ευρύ κοινό . Κεντρική θέση του βιβλίου αυτού είναι ότι αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι η αποτυχία των κυβερνήσεων , των τραπεζών ή κάποιων ιδεολογιών ,αλλά το τέλος ενός είδους άγριου και αρπαχτικού καπιταλισμού που ο ίδιος ονομάζει "νεοκαπιταλισμό". Προσωπικά απέδωσα στην ανάρτησή της 3ης Μάρτη 2009 την κατάσταση του συστήματος που βιώνουμε σήμερα με τον όρο "Παρασιτικός Καπιταλισμός". Για να τεκμηριώσει την θέση του εστιάζει την προσοχή σε κάποια αντιπροσωπευτικά παραδείγματα που αναδεικνύουν την φύση του υφιστάμενου κοινωνικού μοντέλου. Το πιο ενενδιαφέρον παράδειγμα είναι εκείνο της γαλλικής αλυσίδας καταστημάτων CARREFOUR,δεύτερης φίρμας παγκοσμίως στον τομέα του λιανικού εμπορίου μετά τη αμερικανική WAL-MART,με 8.000 πολυκαταστήματα σε όλο τον κόσμο.Ο Κατρπουέν μας δίνει μια ιδέα για την διανομή του πλούτου σε παγκόσμια κλίμακα φέρνοντας στο μικροσκόπιο τα ... σουτιέν που πουλιούνται στα ράφια των Carrefour ,στη Γαλλία αντί του ποσού των 20 ευρώ το καθένα και τα οποία κατασκευάζονται στην Κίνα στην περιοχή Γκουαντόνγκ . Η κινεζική εταιρεία έχει πάρει την υπεργολαβία από τη γαλλική , η οποία διατηρεί το ντιζάιν , τις αποθήκες και τα δίκτυα πωλήσεων.Οι Κινέζες εργάτριες που κατασκευάζουν τα σουτιέν ανήκουν στους mingongs,τα 300 εκατομμύρια των περιπλανώμενων εσωτερικών μεταναστών που δουλεύουν χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα ,αφού δεν έχουν λάβει την απαιτούμενη άδεια μετακίνησης από τις αρχές .
Αυτά τα 20 ευρώ που αποφέρει η πώληση κάθε σουτιέν κατανέμονται ως εξής:

Τα Carrefour βάζουν στο ταμείο τους 10,81 ευρώ.
Το γαλλικό κράτος εισπράττει 3,28 ευρώ ως ΦΠΑ
Ηγαλλική βιομηχανία παίρνει 2,74 ευρώ.
Τα έξοδα μεταφοράς και εκτελωνισμού είναι 0,44 ευρώ.
Η κινεζική βιομηχανία που παρήγαγε το σουτιέν εισπράττει 2,73 ευρώ . Από αυτά ,1,64 ευρώ αντιστοιχούν στην πρώτη ύλη ,ενώ τα έξοδα παραγωγής είναι 0,82 ευρώ και το κέρδος του Κινέζου βιομήχανου 0.27 ευρώ.
Τελικά για τις εργάτριες που έφτιαξαν τα σουτιέν μένουν ...10 σεντς.

Θα μπορούσε να δεί κανείς τη διαδρομή του συγκεκριμένου προιόντος ως πραγματική ακτινογραφία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού της εποχής μας αυτού που ο συγγραφέας ονομάζει "νεοκαπιταλισμό" και εγώ προτιμώ την έκφραση "παρασιτικός καπιταλισμός". Η φυγή κεφαλαίων προς την Κίνα που επιτρέπει στις Γαλλίδες να αγοράζουν φθηνά σουτιέν αλλά καταδικάζει πολλές απο αυτές στην ανεργία. Το σημαντικότερο όλων όμως, που αποδεικνύει την πραγματική φύση του συστήματος είναι ο σφετερισμός της μερίδας του λέοντος της προστιθέμενης αξίας από παρασιτικό εμπορικό και χρηματιστικό κεφάλαιο, σε βάρος του παραγωγικού κεφαλαίου που είναι η βιομηχανία, και σε βάρος της εργασίας. Βλέπουμε την απίστευτη εκμετάλλευση των άμεσων παραγωγών η οποία εκτοξεύει στα ουράνια τηνπαραγωγή εμπορευμάτων, ενώ καθηλώνει την αγοραστική δύναμη της εργατικής πλειονότητας. Και αυτός είναι ο λόγος της κατάρρευσης του υπερεκμεταλλευτικού αυτού συστήματος .
Οπως είπαμε παραπάνω κατά σύμπτωση στην ανάρτηση της 3ης Μάρτη είχαμε αναλύσει την φύση του συστήματος περιγράφοντας την κατάσταση στην Αμερική και τις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου. Το κύριο στοιχείο του Παρασιτικού Καπιταλισμού είναι το τεράστιο κέρδος των πάσης φύσεως διαμεσολαβητών ανάμεσα στον παραγωγό και την βιομηχανία και στον τελικό καταναλωτή. Από την παραπάνω περιγραφή βλέπουμε ότι εκτός των εργατριών ,ακόμα και το κέρδος του Κινέζου βιομηχάνου είναι απειροελάχιστο μπροστά στα τρομερά κέρδη του εμπόρου. Βλέπουμε επίσης αυτό που λέγαμε για την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλιστικού κράτους το οποίο εισπράττει τεράστιο φόρο καθώς και την συμπαιγνία κράτους και εμπορικού κεφαλαίου για την εκμετάλλευση των εργατών. Διότι όσο αυξάνεται η προστιθέμενη αξία που εισπράττει το εμπορικό κεφάλαιο τόσο αυξάνεται ο ΦΠΑ που εισπράττει το κράτος . Ετσι όλοι έχουν συμφέρον από τη μείωση του εργατικού κόστους διότι ο βιομήχανος αυξάνει τα άμεσα κέρδη του , το εμπορικό κεφάλαιο πολλαπλασιάζει την προστιθέμενη αξία που εισπράττει -διότι βέβαια δεν ρίχνει τις τιμές- , και το κράτος εισπράττει μεγαλύτερο φόρο. Το καπιταλιστικό αυτό κράτος που δυστυχώς υπερασπίζεται μερίδα της καθεστωτικής αριστεράς.
Γι αυτό όπως μονότονα λέμε εκείνο που θα πρέπει άμεσα να πληγεί είναι το παρασιτικό κεφάλαιο, οι πάσης φύσεως διαμεσολαβητές ενώ θα πρέπει να ενισχυθούν εκείνοι που πραγματικά παράγουν και των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει εξανεμισθεί.
Τέλος θα αναφέρω αν και δεν το συνηθίζω την προσωπική μου εμπειρία από τον χώρο της οικοδομής, όπου δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά και η οποία επιβεβαιώνει τα παραπάνω.
Το κόστος της αμοιβής του Πολιτικού Μηχανικού για τη εκπόνηση της στατικής μελέτης και την επίβλεψη αντιστοιχεί στο 2% του ελάχιστου κόστους της κατασκευής του κτηρίου επί του οποίου υπολογίζεται η αμοιβή του Μηχανικού και το οποίο είναι σημαντικά μικρότερο της εμπορικής αξίας του κτηρίου.
Ο μεσίτης που θα πωλήσει το κτήριο για το οποίο κοπίασε ο Μηχανικός- για να μην μιλήσουμε για τους εργάτες -θα εισπράξει το 2% της εμπορικής αξίας του κτηρίου -που είναι πολύ υψηλότερη από το ελάχιστο κόστος κατασκευής-από τον αγοραστή και το ίδιο θα εισπράξει και από τον πωλητή .Εν συνόλω δηλαδή 4%. Το κόστος του δικηγόρου και του συμβολαιογράφου είναι πάνω από 2% της αξίας . Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα . Στην Αμερική τα μεσιτικά είχαν εκτοξευθεί στο απίθανο ποσοστό του 6%. Τα ίδια και στον αγροτικό τομέα και αλλού. Ο παραγωγοί υποφέρουν και τα παράσιτα κάνουν γλέντι. Ο καθένας λοιπόν εύκολα μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του και να δεί την λύση, η οποία είναι ηλίου φαεινότερη και δεν είναι άλλη από την ενίσχυση του εισοδήματος των παραγωγών, για να κινηθεί η οικονομία τουλάχιστον στην παρούσα φάση.

ΓΚΟΡΝΤΟΝ ΜΠΡΑΟΥΝ, Ο ΣΤΥΛΟΒΑΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

2009-03-07T12:08:00.009+02:00

Ολοι γνωρίζουμε την περίπτωση Μπράουν του πρωθυπουργού της Μ. Βρεταννίας και αρχηγού του Νέου Εργατικού κόμματος ο όποίος κατά τους προηγούμενους μήνες προβλήθηκε ως ο άνθρωπος που θα δώσει λύση στο πρόβλημα της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Ολα τα ΜΜΕ περιέγραφαν την λύση Μπραουν και το πως και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης έπρεπε να την αντιγράψουν και να την εφαρμόσουν η καθεμιά . Ας δούμε λοιπόν ποιά είναι αυτή η λύση, σε τι συνίσταται, καθώς και τι προσφέρει και σε ποιούς.
Η περίπτωση της Μ. Βρεταννίας είναι ιδιαίτερη και ίσως η αντιπροσωπευτικότερη μιάς χώρας που θυσίασε την βιομηχανία της και το παραγωγικό της ιστό στο βωμό αυτού που λέμε εικονική και αεριτζήδικη οικονομία. Αρχισε να προκρίνεται η κατάσταση αυτή από την εποχή της Θάτσερ και ολοκληρώθηκε με το νέο Εργατικό κόμμα και τους Μπλερ και Μπράουν. Η βαριά βρεταννική βιομηχανία διαλύθηκε και μεταφέρθηκε αλλού , η αυτοκινητοβιομηχανία κατέρρευσε και εξαγοράσθηκε, ή απλά φυτοζωεί, ενώ αξιοπρεπείς και παραγωγικές θέσεις εργασίας στους τομείς αυτούς ,όπως και στα ορυχεία χάθηκαν και αντικαταστάθηκαν από κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών.Με το πρόσχημα λοιπόν της χαμηλής ανταγωνιστικότητας αυτών των τομέων, διέλυσαν την βιομηχανία και αποφάσισαν ότι θα έπρεπε να ακολουθήσουν μια νέου τύπου ανάπτυξη όπου τον βασικό και κύριο ρόλο θα έπαιζαν οι τράπεζες, οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και ο κατασκευαστικός τομέας. Με αυτό τον τρόπο εκτός από την βιομηχανία κατάφεραν και σημαντικό πλήγμα στα συνδικάτα του βιομηχανικού τομέα, που ήταν παραδοσιακά πολύ ισχυρά στην Βρεταννία και αντιδρούσαν δυναμικά στα σχέδιά τους. Ετσι κατέρρευσε η οργανωμένη εργατική αντίσταση, οι βιομηχανικοί εργάτες πέρασαν στην ανεργία, ή σε κακοπληρωμένες θέσεις του τομέα των υπηρεσιών, και η περηφάνεια και η αξιοπρεπεια τους πληγώθηκαν, αφού αναγκάστηκαν για να ζήσουν να εργάζονται σε τομείς άσχετους με την ειδικότητα τους και συχνά σε εργασίες που πρόσβαλαν βάναυσα το ήθος τους. Ο δρόμος στρώθηκε και ήταν πλέον ορθάνοιχτος για την επέλαση των τραπεζών, των παροχέων χρηματοοικονομικών υπηρεσιών των κάθε λογής μεσιτών και διαμεσολαβητών, για την οικονομία δηλαδή της αρπαχτής του αέρα και της φούσκας.Δάνεισαν αδιακρίτως όποιον μπορούσε ή και δεν μπορούσε να δανειστεί και κατέστησαν τους εργαζομένους ομήρους των τραπεζών χωρίς να βρούνε ουσιαστική αντίσταση. Το εργατικό κόμμα πρωταγωνίστησε σ' αυτήν την διαδικασία και μεταλλάχθηκε σε κόμμα τσόντα του συστήματος ξεχνώντας τις παραδόσεις και προδίνοντας του αγώνες του. Οι πολίτες που επλήγησαν από αυτή την πολιτική έμειναν απροστάτευτοι και χωρίς εκπροσώπηση , απογοητεύθηκαν και αποχώρησαν από την κοινή δράση.Ολα πήγαιναν θαυμάσια για τους καπιταλιστές μέχρι που η απληστία τους διέλυσε το σύστημα που είχαν φιλοτεχνήσει που στηριζόταν στην οικονομία του αέρα και του χρέους.
Τότε ο Γκόρντον Μπράουν, ένας από τους αρχιτέκτονες της μετάλλαξης του εργατικού κόμματος, βγήκε και με φιλολαικό προφίλ ανακοίνωσε την επέμβαση του Βρεταννικού δημοσίου για την δήθεν διάσωση των καταθέσεων του Βρεταννικού λαού. Αποφάσισε την κρατικοποίηση με αγορά προνομιούχων μετοχών των τραπεζών από το δημόσιο. Με αυτό τον τρόπο διέσωσε τις τράπεζες από την χρεωκοπία και τους τραπεζίτες από την φυλακή. Δεν διανοήθηκε βέβαια να θίξει την προσωπική περιουσία τους, τις σκανδαλώδεις αμοιβές τους και τις λαθροχειρίες που τόσο καιρό έκαναν . Αντί να προσαχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης και να λογοδοτήσουν, να κριθούν οι επιλογές τους και να τιμωρηθούν για την φοβερή κρίση στην οποία οδήγησαν την οικονομία και την κοινωνία βρέθηκαν στο απυρόβλητο και με το πρόσχημα της διάσωσης του συνόλου της οικονομίας που βασίζεται στον τραπεζικό δανεισμό χρησιμοποίησαν χρήματα των φορολουγουμενων για κεφαλαιακή ενισχυση των τραπεζών.
Στην οικονομία της αγοράς η κεφαλαιακή ενίσχυση γίνεται με δύο τρόπους α) με αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της επιχείρησης η οποία καλύπτεται από παλαιούς και νέους μετόχους β) με δανεισμό άμεσο ή με έμμεσο μέσω εταιρικών ομολόγων. Εδώ δεν συζητήθηκαν καν αυτές οι λύσεις και σε καμμία περίπτωση δεν ζητήθηκε από τους μετόχους των τραπεζών να καταβάλουν τα κεφάλαια για την διάσωσή τους.Αμεσα και χωρίς χρονοτριβή ο Μπράουν κατέβαλε τα χρήματα από το δημόσιο ταμείο. Ξέχασαν αμεσως τις διακηρύξεις περί ελεύθερης αγοράς και ανταγωνισμού και έσπευσαν μέσω κρατικών κεφαλαίων να σώσουν τους τραπεζίτες που στηρίζουν το πολιτικό σύστημα. Δεν ετέθη καν το θέμα να ανοίξει το παιχνίδι και να εξαγορασθούν οι προβληματικές τράπεζες απο άλλες ανταγωνίστριες τους, ή και από νέα κεφάλαια που θα ήθελαν να μπούν στο παιχνίδι. Οχι , έπρεπε να σωθούν οι συγκεκριμένοι τραπεζίτες που στηρίζουν και χρηματοδοτούν το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα. Και αυτό με ένα τρόπο γίνεται :με τα χρήματα του δημοσίου. Είναι φοβερό το γεγονός ότι με μεγάλη ευκολία εγκατέλειψαν τις αρχές που μέχρι πριν από λίγο καιρό υποστήριζαν.Πάει περίπατο ο ελεύθερος ανταγωνισμός αφού τον στρεβλώνουν με τις κρατικές ενισχύσεις. Διαλύονται ακόμα και υγιείς τράπεζες που αδυνατούν να ανταγωνισθούν τις κατεστραμμένες , που όμως καλύφθηκαν από τα χρήματα που έδωσε το δημόσιο για την ενίσχυσή τους . Το ζήτημα λοιπόν ήταν ένα και μοναδικό. Επρεπε να σωθούν οι συγκεκριμένοι τραπεζίτες , οι συγκεκριμένες διοικήσεις, το συγκεκριμένο STATUS QVO. To
πολιτικό σύστημα στηρίζεται και χρηματοδοτείται από αυτούς. Αλοίμονο αν δεν έσωζαν τα αφεντικά τους , τους πάτρωνες τους.
Αυτός είναι λοιπόν ο Γκόρντον Μπράουν ο στυλοβάτης του συστήματος , ο σωτήρας του παρασιτικού καπιταλισμού, του καπιταλισμού που παράγει μόνο χρέη και δυστυχία αυτός και το κόμμα του που αποβιομηχάνισαν την Βρεταννία που απορρύθμισαν τις εργασιακές σχέσεις και ακολούθησαν την πολιτική Θατσερ,που υποστήριξαν την πολιτική Μπους και συνόδευσαν τους Αμερικανούς στο Ιράκ. Αυτός είναι εκείνος του οποίου την πολιτική ακολουθεί και η υπόλοιπη Ευρώπη και η οποία προβάλλεται ως η μόνη εφικτή και αποτελεσματική. Αυτή είναι η κατάντια του βρεταννικού καπιταλισμού που αφού έπαψε να παράγει , το μόνο που απέμεινε να εξάγει είναι οι φοβερές ιδέες του Γκόρντον Μπράουν.

ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ Η ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ;

2009-03-06T10:26:00.005+02:00

Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται στους κόλπους της αριστεράς, συμπεριλαμβανομένης και της σοσιαλδημοκρατίας, η άποψη ότι η λύση στο πρόβλημα της χρεωκοπίας των τραπεζών και της γενικότερης κρίσης του τραπεζικού συστήματος είναι η κρατικοποίησή τους. Στις ΗΠΑ επίσης υπάρχει πλήρης ομοφωνία ακόμα και μεταξύ των περισσότερων νεοφιλελεύθερων think tanks : όταν οι τράπεζες χρεωκοπούν έρχεται το κράτος και εγγυάται την συνέχιση της λειτουργίας τους.
Στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούν περί κρατικοποίησης Τραπεζών. Η συναίνεση λοιπόν γύρω από αυτό το ζήτημα είναι τουλάχιστον ύποπτη. Οταν συμφωνούν νεοφιλελεύθεροι ,σοσιαλδημοκράτες και δυνάμεις της καθεστωτικής αριστεράς οι πολίτες θα πρέπει να ανησυχούν.
Ας δούμε λοιπόν ποιος ωφελείται και ποιός θίγεται από μια τέτοια πολιτική. Καταρχήν ωφελείται ο τραπεζίτης, ο οποίος αφού εκμεταλλεύθηκε και καταλήστευσε τους δανειολήπτες και απέκτησε με αυτόν τον τρόπο τεράστια προσωπική περιουσία έρχεται τώρα και παραδίδει τη χρεωκοπημένη τράπεζα στο κράτος το οποίο αναλαμβάνει τα χρέη και την εξυγίανσή της.
Αμέσως μετά ωφελείται το πολιτικό σύστημα και η τάξη των πολιτικών γενικότερα, οι οποίοι αποκτούν την διοίκηση μιάς τράπεζας με ότι αυτό συνεπάγεται ως πρός την δυνατότητά τους να κάνουν εξυπηρετήσεις διορισμούς, μίζες ,διευκόλυνση με δάνεια κομματικών εγκαθέτων και φίλων. Ολοι θυμόμαστε την επιλεκτική δανειοδότηση των παλιών κρατικών τραπεζών προς τους φίλους του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, τα σκάνδαλα και την διαφθορά των κομματικών διοικήσεων.
Επειτα ποιό είναι αυτό το κράτος που κρατικοποιεί ; Είναι ένα κράτος ουδέτερο στη υπηρεσία των λαικών συμφερόντων, ή μήπως ένα κράτος ταξικό το γνωστό μας αστικό και διεφθαρμένο κράτος, που βρίσκεται στη υπηρεσία των εξουσιαστών και καταπιέζει τους πολίτες ασκώντας την μόνη νόμιμη βία;
Ο Μάρξ με ευκρίνεια έδειξε την φύση του κράτους, το γεγονός ότι αποτελεί το όργανο της εξουσίας της άρχουσας τάξης και το οποίο όταν οικοδομηθεί η μελλοντική κομμουνιστική κοινωνία θα απονεκρωθεί.
Οι νεοφιλελεύθεροι ομιλούν περί κράτους δικαίου ,περί ουδέτερου κράτους, περί ενός κράτους που αποτελείται από όλους εμάς. Τεράστιο ψέμα και φενάκη που συγκαλύπτει την πραγματική του φύση και την καταπιεστική του δομή .
Τέλος για να κλείσουμε τον κύκλο των ωφελημένων από την κρατικοποίηση δεν θα πρέπει να παραλείψουμε την κρατική γραφειοκρατία , τα μεγαλοστελέχη του δημοσίου τα έμμισθα δηλαδή όργανα του πολιτικού συστήματος και του εξουσιαστικού μηχανισμού, που γλύφουν τα κόκκαλα που αφήνουν οι πολιτικοί πάτρωνές τους.
Οι χαμένοι τώρα από αυτή την κομπίνα που εξυφαίνεται σε βάρος των λαικών συμφερόντων δεν είναι άλλοι από τους φορολογούμενους που αφού τους καταλήστευσαν οι ιδιώτες τραπεζίτες τώρα θα τους καταταληστεύσει το κράτος φορτώνοντάς τους τα χρέη των τραπεζών. Νέοι φόροι στο λαικό εισόδημα, νέα δάνεια από το εξωτερικό και το εσωτερικό (μην παραξενευτούμε όταν θα δούμε τους πρώην τραπεζίτες να δανείζουν με υψηλότατα επιτόκια το κράτος με κεφάλαια που έκλεψαν από τους δανειολήπτες) για να κλείσει η μαύρη τρύπα των χρεών των τραπεζών.
Κανένας από τους ευηπόληπτους αυτούς κυρίους δεν κάλεσε τους πολίτες να απολαύσουν μερίδιο των κερδών τους, ενώ αντιθέτως τους καλούν να επωμισθούν τις ζημιές.
Το σενάριο λοιπόν είναι γνωστό και το έργο ξαναπαιγμένο . Το είδαμε και στην δεκαετία του 1970. Οταν χρεωκοπούν οι τράπεζες έρχεται το κράτος και αναλαμβάνει τα χρέη , εξυγιαίνει τα χαρτοφυλάκια τους με χρήματα των φορολογουμένων και ιδιαίτερα των παραγωγικότερων και φτωχότερων στρωμάτων - οι πλούσιοι και τα παράσιτα δεν πληρώνουν φόρους-και κατόπιν υγιείς και κερδοφόρες τις αποδίδει στους ίδιους ή σε άλλους καπιταλιστές. Δείτε τι έγινε με τις τράπεζες που κρατικοποιήθηκαν την δεκαετία του 1970 . Είναι όλες δοσμένες σε ιδιώτες και μάλιστα έναντι χαμηλού τιμήματος.
Η παγίδα λοιπόν είναι καλά στημένη και η μη καθεστωτική αριστερά δεν πρέπει να πέσει μέσα. Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να υπερασπισθεί το κράτος των αστών το όργανο καταπίεσης των λαικών μαζών, που δι' αυτού και με αυτό επιχειρείται η διάσωση των καπιταλιστών. Αλλωστε όπως έλεγε ο Λένιν "στο ζήτημα του κράτους είμαστε κατά 90% με τους αναρχικούς και κατά 10% με τον Κάουτσκυ και την σοσιαλδημοκρατία".
Να μην σώσουμε λοιπόν με τα χρήματά μας τους δυνάστες μας. Ας αποφασίσουν οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς που ασπάζονται και προσκυνούν για την τύχη τους.Ας εξαγορασθούν ας συγχωνευτούν , ας κλείσουν και ας πληρώσουν οι ίδιοι και οι μέτοχοί τους την απληστία τους. Αυτό δεν λέει ο νόμος της αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού;Να τον δούμε λοιπόν να εφαρμόζεται στα κεφάλια τους. Η κρατικοποίηση σώζει το σύστημα. Να μην συναινέσουμε και να αποκαλύψουμε την απάτη στην οποία εκτός του ΠΑΣΟΚ συμμετέχει και η καθεστωτική Αριστερά.
Θα ρωτήσει βέβαια εύλογα κανένας για την τύχη των εργαζομένων των τραπεζών και επιχειρήσεων που θα κλείσουν και τους οποίους οι καπιταλιστές κρατούν ομήρους και εκβιάζουν για να παίρνουν συνεχώς χρήματα από το δημόσιο(βλεπε αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά και άλλες. Πρόσφατα μάλιστα το θέμα πήρε φαιδρές διαστάσεις διότι ζήτησε επιδότηση από το αμερικανικό δημόσιο για να μην απολύσει εργαζομένους ακόμα και η βιομηχανία ταινιών πορνό). Η άποψη μου είναι ότι δεν πρέπει να υποκύψουμε στον εκβιασμό διότι μέσω αυτού του τρόπου δεν γίνεται τίποτα άλλο από το να αναπαράγεται το σύστημα . Την ώρα που διαλύεται και ψυχορραγεί του δίνουμε το φιλί της ζωής. Να υποστούμε το πρόσκαιρο κόστος της ανεργίας και με νέες πολιτικές ανάπτυξης και παραγωγικής ένταξης σε νέους τομείς (πράσινη και αειφόρος ανάπτυξη ,κοινωφελείς υπηρεσίες κλπ) να απορροφήσουμε την ανεργία εξασφαλίζοντας σε όλους παραγωγική και αξιοπρεπή εργασία.
Τα προαπαιτούμενα για γίνουν όλα αυτά δεν είναι παρά η συλλογική δράση καθώς και αυτό που ονομάζουμε συλλογική ευφυία των κινημάτων που δρούν προς αυτόν τον σκοπό.Η λύση βρίσκεται στα κινήματα ,στην συλλογικότητα και τους κοινωνικούς αγώνες , και την θέληση να αλλάξουμε την ζωή μας. Εξω και ενάντια σε μια συστημική και ξεπουλημένη αριστερά που εμπορεύεται τους αγώνες των λαικών στρωμάτων. Για μια αριστερά της αυτοδιαχείρησης της αυτονομίας της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης. Για μια αντικρατικιστική και αντιγραφειοκρατική αριστερά της δημιουργικότητας και της συλλογικής δράσης όπου στο προσκήνιο να βρίσκονται οι πολίτες. Να ζωντανέψουμε λοιπόν την ξεχασμένη αριστερά της ελευθερίας και της λαικής δημιουργικότητας και να μην δώσουμε χείρα βοηθείας στο σύστημα νομίζοντας ότι το θέτουμε στην υπηρεσία των λαικών συμφερόντων. Η λύση βρίσκεται στην συνειδητοποίηση , την αποκάλυψη των σχεδίων διάσωσης του συστήματος που όλες οι κυβερνήσεις του καπιταλιστικού κέντρου εξυφαίνουν,και τον αγώνα μέσα από συλλογικές δράσεις.

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ

2009-03-05T19:32:00.004+02:00

"έτσι είναι εδώ το μεροκάματο
παίζεις με τον θάνατο“

24.07.08, οχτώ δηλωμένοι εργάτες κι άγνωστος
αριθμός μεταναστών χωρίς χαρτιά θάβονται
στο γκαζάδικο friendshipgas. H κυβέρνηση, οι
βουλευτές, τα κόμματα, οι συνδικαλιστές, τα μέσα
μαζικής ενημέρωσης και φορείς της δικαιοσύνης
διαβεβαιώνουν ότι “το μαχαίρι θα φτάσει στο
κόκκαλο”...

κι όταν δεν καταφέρεις
να τον νικήσεις...

12.02.09, το μαχαίρι φτάνει όντως στο κόκκαλο...
των νεκρών. Το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων
αποδίδει την ευθύνη της έκρηξης στους εργαζόμενους,
απαλλάσσοντας τους μοναδικούς υπαίτιους της
δολοφονίας: τους εφοπλιστές, τους εργολάβους
επισκευών, το κράτος. Η δικαιοσύνη ασκεί δίωξη
στον μοναδικό επιζώντα εργάτη κι οι συνδικαλιστές
επιδίδονται στις γνωστές ασκήσεις μοιρολατρίας...

σε ενοχοποιούν
σε βεβηλώνουν
σε σκυλεύουν

ΠΟΡΕΙΑ ενάντια στη σιωπή και τη λήθη
στο ΠΕΡΑΜΑ, από την πύλη της Ν/Ζώνης
Σάββατο 7 Μάρτη, 12:00
(Τέρμα Λεωφορείων 843 από Πειραιά, Β18 & Γ18 από Αθήνα)

Συνέλευση Εξεγερμένων από Πέραμα, Σαλαμίνα, Κερατσίνι, Δραπετσώνα, Νίκαια, Αιγάλεω
Περσσότερα στο blog ΒΙΟΣ-ΑΒΙΩΤΟΣ

ΦΙΛΟΛΑΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΟΜΠΑΜΑ.ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ

2009-03-05T12:03:00.006+02:00

O πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, στο πλαίσιο των μέτρων που λαμβάνει για τη αντιμετώπιση της κρίσης έλαβε και ένα μέτρο που πέρασε μάλλον στα ψιλά των εφημερίδων και το οποίο έχει εξαιρετική σημασία , διότι είναι η πρώτη φορά ,που για την έξοδο από την κρίση χρησιμοποιείται η μέθοδος της ενίσχυσης των λαικών εισοδημάτων.
Αποφάσισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ να ενισχύσει τους δανειολήπτες εκείνους ,που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, επιδοτώντας την αποπληρωμή τους. Δηλαδή το κράτος θα αναλάβει την αποπληρωμή του 30% περίπου του καθυστερούμενου δανείου. Είναι ένα εξαιρετικά φιλολαικό μέτρο, που μας επιτρέπει να δούμε την αντιμετώπιση της κρίσης από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά.
Μέχρι τώρα όλες οι κυβερνήσεις του καπιταλιστικού κόσμου συμπεριλαμβανομένης και της δικιάς μας, επιδίωκαν την ενίσχυση των τραπεζών, περιμένοντας από τις τράπεζες να χορηγήσουν ρευστότητα στη οικονομία. Ενισχύουν δηλαδή τους υπεύθυνους για την κρίση για να εξέλθουμε από την κρίση.Πολύ παράδοξο αν όχι ύποπτο. Αν η κρίση δημιουργήθηκε απο τα επισφαλή δάνεια, γιατί να μην αναλάβει το κράτος την αποπληρωμή τους στο μέτρο του δυνατού έτσι ώστε και οι δανειολήπτες να μη χάσουν τα σπίτια τους , αλλά και οι τράπεζες να μη χάσουν τα χρήματα που δάνεισαν; Το να δίνεις τα χρήματα κατευθείαν στις τράπεζες, υποκρύπτει την πρόθεση να ενισχύσεις με χρήματα των φορολογουμένων τους ίδιους τους τραπεζίτες και το οικονομικό κατεστημένο που στηρίζει το πολιτικό σύστημα.Ας κοστολογηθεί λοιπόν το συνολικό ποσό των επισφαλών δανείων, και ας χρηματοδοτηθεί μέρος αυτών από το κράτος. Είναι βέβαιο ότι το συνολικό ποσό θα είναι πάρα πολύ μικρότερο από τα 28 δις ευρώ που δόθηκαν στις τράπεζες. Η πολιτική της επιδότησης των Τραπεζών είναι αντιλαική και ταξική. Γιατί πρέπει τα κέρδη να είναι δικά τους και οι ζημίες δικές μας; Να επιδοτήσει λοιπόν το κράτος όπως αρχίζει να γίνεται και στην Αμερική τα επισφαλή δάνεια. Οσο για τις Τράπεζες να αφεθούν στη τύχη τους και να επιβιώσει ο ισχυρότερος. Αυτό δεν λέει η νεοφιλελεύθερη θεωρία και οι νόμοι Καπιταλισμού τους οποίους πιστεύουν ; Να το δούμε λοιπόν να εφαρμόζεται.

ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

2009-03-03T11:02:00.007+02:00

Υπάρχει διαδεδομένη η νεοφιλελεύθερη άποψη, κατά την οποία η κρίση του Καπιταλισμού στη παρούσα φάση , προήλθε από την κατάρρευση των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων και την στρέβλωση στην αγορά που προκλήθηκε από δύο ημικρατικές Τράπεζες την FANNIE MAY και την FREDDIE MAC. Τα φθηνά και χαμηλής εξασφάλισης δάνεια που έδιναν οι τράπεζες αυτές με κρατική επίνευση για να αποκτήσει ο κάθε Αμερικανός το σπίτι του (δέσμευση της κυβέρνησης Bush), στρέβλωσαν λενε τον ανταγωνισμό , ώθησαν και άλλες τράπεζες να τις μιμηθούν, και από εκεί και πέρα προέκυψαν οι τιτλοποιήσεις , τα πακεταρίσματα , ο τζόγος πάνω στα παράγωγα προιόντα ,όλα αυτά που δημιούργησαν δηλαδή το πρόβλημα.
Ερμηνεύουν δηλαδή την κρίση με εξαιρετικά απλοικό τρόπο . Ανάγουν μια και μόνο παράμετρο σε ερμηνευτικό εργαλείο ενος εξαιρετικά περίπλοκου συστήματος πράγμα που αντιφάσκει και με την ίδια την θεωρία του Καπιταλισμού. Σωρεία παραγόντων και αιτιών που βρίσκονται σε αλληλεξάρτηση συντείνουν στις κρίσεις του Καπιταλισμού. Στην αντίθετη περίπτωση θα ήταν εύκολη και η αντιμετώπιση των περιοδικών κρίσεων του συστήματος.
Θεωρώ ότι το σύστημα του καπιταλισμού με την μορφή που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια θα έφθανε σε οριακό σημείο , ακόμα κι αν δεν υπήρχε η ιστορία με τα στεγαστικά δάνεια και αυτό θα συνέβαινε ,διότι το σύστημα έχασε τον βασικό του στόχο, ο οποίος δεν είναι άλλος από το να "Παράγει". Ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Μ.Βρεττανία υπήρξε τεράστια αποβιομηχάνιση ,όπου ολόκληρη η παραγωγή μεταφέρθηκε σε χώρες χαμηλού κόστους, διόγκωση του χρέους για κατανάλωση , και μεγάλη ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα (κάθε είδους υπηρεσίες). Ετσι παραδοσιακά παραγωγικές χώρες με τεράστια παραγωγή βρέθηκαν να εισάγουν σχεδόν τα πάντα. Οι βιομηχανίες που απέμειναν δεν εκσυγχρονίστηκαν και τεχνολογικά υστερούν (αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία), η δε οικονομία συνολικά αναπτύχθηκε στη βάση της κατανάλωσης και μόνο.Στο πλαίσιο αυτό ερμηνεύεται και το άλμα της κατασκευαστικής βιομηχανίας .Κατασκευές (κατοικίες όλο και πιό πολυτελείς ) για την απόλαυση και όχι για υποδομές οι οποίες εξυπηρετούν την παραγωγική βάση.
Αναπτύχθηκε δηλαδή αυτό που ονομάζω" Παρασιτικός Καπιταλισμός".Μεγάλες ομάδες καπιταλιστών εφυγαν από τη άμεση παραγωγή και διοχέτευσαν τα κεφάλαιά τους στα τοξικά προιόντα που είχαν μεγάλες αποδόσεις .Ακόμα και βιομηχανίες παραδοσιακές μπήκαν στο τομέα των υπηρεσιών αναπτύσσοντας τμήματα Real estate . Η General Motors για παράδειγμα - μια παραδοσιακή αυτοκινητοβιομηχανία- δραστηριοποιήθηκε και στο Real Estate και σε άλλες άσχετες με το αντικείμενό της δραστηριότητες, όπου και έχασε τεράστια κεφάλαια.
Ετσι η παραγωγή απαξιώθηκε και ο τζόγος αποθεώθηκε. Στην κατάσταση αυτή όπως διαμορφώθηκε οι μεσάζοντες κάθε είδους , αυτοί που πωλούν διαμεσολάβηση ,είτε πρόκειται για μεσίτες αστικών συμβάσεων είτε συμβολαιογράφους ,δικηγόρους ,χρηματιστές, brokers τραπεζικά στελέχη γενικότερα κλπ πλούτισαν υπέρμετρα ενώ αυτοί που πραγματικά παράγουν χρεώθηκαν στις Τράπεζες. Η παρασιτική αυτή τάξη που δεν αποτελείται μονο από τους παλιούς καπιταλιστές, έφερε την κρίση. Πως; Μα με το ανεβάζει συνεχώς τις τιμές. Εχοντας τεράστιο εισόδημα για κατανάλωση δημιουργούσε τεράστια ζήτηση που αύξανε τις τιμές ωθώντας τους φτωχούς να δανείζονται όλο και περισσότερο για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες στέγασης παιδείας ,κλπ , ακόμη και διατροφής.Με πανάκριβα προιόντα και υπηρεσίες και τους φτωχούς αλλά και μεγάλη μερίδα μεσαίων στρωμάτων να ζουν με δανεικά ήταν βέβαιη η καταστροφή. Η ζήτηση κατέρρευσε και επήλθε η κρίση. Είναι συνεπώς νομοτελειακό. Με την τροπή που πήραν τα πράγματα αυτό θα συνέβαινε. Τα υπόλοιπα είναι περιπτωσιολογία που έχει ψήγματα αληθείας ,δεν είναι όμως η αλήθεια.Μακάρι να είχαμε να κάνουμε με τον παλιό καπιταλισμό θα ήταν πολύ πιό εύκολα και πιο αντιμετωπίσιμα τα πράγματα.
Την κρίση πληρώνουν κατά κύριο λόγο αυτοί που δεν έφταιξαν και ακριβώς εδώ βρίσκεται η ευθύνη των νέων κινημάτων που θα αναπτυχθούν . Θα πρέπει να αναδείξουν, να εξειδικεύσουν και να εμπνεύσουν τους πολίτες για το καινούργιο. Περιμένω πολλά από τα κινήματα που οργανώνονται απο τα κάτω. Είναι μια πρώτη προσπάθεια να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας.Η πορεία αυτών των κινημάτων θα οδηγήσει είτε προς την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος είτε στην χειρότερη περίπτωση σε ένα συμβιβασμό με καλύτερους όρους για τα κοινωνικά στρώματα, που πλήτονται περισσότερο.

NΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ

2009-02-28T01:44:00.005+02:00

Ζούμε την μεγαλύτερη οικονομική κρίση από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης στη δεκαετία του ΄30. Ασύλληπτος κερδοσκοπικος τζόγος που έστησαν οι τράπεζες και οι συναφείς χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις πάνω στα εμπορεύματα,τις συντάξεις και τα σπίτια μας, έχει καταλήξει σε τεράστιες ζημιές, που απειλούν να τινάξουν τα θεμέλια όλου του οικονομικού συστήματος.
Τρείς δεκαετίες κυριαρχίας των ιδεών του νεοφιλελευθερισμού και της ασύδοτης αγοράς καταρρέουν , καθώς οι κυβερνήσεις από τις ΗΠΑ μέχρι την Ισλανδία ,προσπαθώντας να σώσουν τις οικονομίες τους , στράφηκαν σε κρατικές παρεμβάσεις που φθάνουν μέχρι και την εθνικοποίηση τραπεζών.
Ομως , είναι όλα αυτά αποτέλεσμα μόνο της απληστίας των golden boys στη Wall Streeet, στο City του Λονδίνου ή στη Σοφοκλέους; Η απάντηση μας πρέπει να δείξει γιατί οι ρίζες αυτής της κρίσης θα αναζητηθούν στην πολύ πιο πλατιά και θεμελιακή κρίση κερδοφορίας που καλύπτει το σύνολο του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Σήμερα αποκαλύπτεται το πόσο παρανοϊκός , αναποτελεσματικός και καταστροφικός είναι ο καπιταλισμός.Αλλά ποιοί θα πληρώσου την κρίση του ; Οι τράπεζες ,οι πολυεθνικές και οι κυβερνήσεις επιχειρούν να φορτώσουν τα βάρη στις πλάτες των φτωχών ανθρώπων . Η οργάνωση της αντίστασης ενάντια σ' αυτή την επίθεση πρέπει να βρεί στο κέντρο της όλους όσοι πιστεύουμε σε ένα καλύτερο κόσμο χωρίς φτώχεια πολέμους και ρατσισμό. Για μια κοινωνία που ο τυφλός ανταγωνισμός για το κέρδος δεν θα είναι αυτό που την κινεί .Θα πρέπει να υπάρξει κατεύθυνση της κατανάλωσης προς τις ανάγκες της πλειοψηφίας των ανθρώπων που σήμερα πένονται.

ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

2009-02-27T11:53:00.009+02:00

Μετά την καταστροφή του πάρκου στη συμβολή των οδών Πατησίων και Κύπρου, για την κατασκευή χώρου στάθμευσης, ο δήμαρχος Αθηναίων, Νικήτας Κακλαμάνης, βγάζει στο σφυρί διαμέρισμα της περιοχής, με την αιτιολογία ότι ο ιδιοκτήτης δεν είχε πληρώσει το ποσό των 7.200 ευρώ για να «έχει θέα το πάρκο».

Το 1996, ο τότε δήμαρχος, Δημήτρης Αβραμόπουλος, προχώρησε στην αναγκαστική απαλλοτρίωση έκτασης 300 τετραγωνικών μέτρων που ανήκε σε ιδιώτες και λειτουργούσε ως υπαίθριο γκαράζ, έναντι του ποσού των 98 εκατομμυρίων δραχμών. Οι ιδιοκτήτες τεσσάρων πολυκατοικιών στη συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων, που έχουν πρόσοψη στο πάρκο, είχαν κληθεί τότε να πληρώσουν μέρος της απαλλοτρίωσης. Σύμφωνα με το νόμο οι ιδιοκτήτες είχαν αυτή την υποχρέωση επειδή έχοντας πρόσοψη στο πάρκο, η περιουσία τους θα έπαιρνε υπεραξία.

Στις 28 Νοεμβρίου 2007 ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος της οδού Πατησίων 190 κλήθηκε να πληρώσει για αυτόν το λόγο, 7.200 ευρώ και τις νόμιμες προσαυξήσεις, ποσό που δε διέθετε. Η κατάσχεση είχε οριστεί για τις 11 Φεβρουαρίου αλλά αναβλήθηκε εξαιτίας της διαμάχης που είχε ξεσπάσει για το κόψιμο των 45 δέντρων του πάρκου. Το ακίνητο εκτιμήθηκε στα 120.000 ευρώ από τη δημοτική αρχή και η πρώτη προσφορά έφτασε τα 80.000 ευρώ. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν μερικοί ακόμα ιδιοκτήτες ακινήτων γύρω από το πάρκο. Από την άλλη πλευρά οι ιδιοκτήτες που έχουν πληρώσει το ποσό της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης για τη δημιουργία πάρκου αντιδρούν με την αποψίλωση και την εκμετάλλευση χώρου 2,2 στρεμμάτων από ιδιώτη, από το έτος 2002, καθώς ο νόμος προβλέπει ότι η αναγκαστική απαλλοτρίωση επιβάλλεται μόνο για κοινωφελείς χρήσεις.

ΑΠΟ TVXS

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι γνωστή η πρακτική που ακολουθείται από τους δήμους όλης της της χώρας, όταν πρόκειται να απαλλοτριωθεί κάποια έκταση μέσα στον αστικό ιστό για την δημιουργία χώρου πρασίνου.Οι παρόδιοι ιδιοκτήτες, όσοι δηλαδή έχουν θέα στο χώρο αυτό, βάσει μιας αναλογιστικής μελέτης, πληρώνουν μεγάλο μέρος του ποσού που δίνεται ως αποζημίωση στον ιδιοκτήτη του χώρου που απαλλοτριώνεται. Αυτό έχει την λογική ότι η ιδιοκτησία τους αποκτά υπεραξία λόγω θέας σε πάρκο ,πλατεία κλπ.
Στην προκειμένη περίπτωση του πάρκου αυτού πέρα από τη κακοποίηση της κοινής λογικής (ο χωρος parking ακριβώς απέναντι μειώνει την αξία των ιδιοκτησιών λόγω επιβάρυνσης κυκλοφοριακής, θορύβου κλπ) συντρέχει πιθανώς και περίπτωση άνισης μεταχείρησης πολιτών.
Και εξηγούμαι , στην περίπτωση του πάρκου που θα κατασκευαστεί στο χώρο του γηπέδου του Παναθηναικού, στην Λεωφόρο Αλεξανδρας είναι αμφίβολο αν οι παρόδιοι πληρώνουν κάτι.Και αυτό διότι με νομοθετική ρύθμιση εδόθη ως αντιστάθμισμα η έκταση στο Βοτανικό.Κάποιος δικηγόρος θα μπορούσε να μας διαφωτίσει περισσότερο.

ΕΒΓΑΛΕ ΣΕ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΜΕΣΩ ΤΟΥ EBAY

2009-02-26T12:32:00.004+02:00

Ο 23χρονος Γιανικ Μιελ, έχει πτυχίο πανεπιστημίου και μάστερ, αλλά εδώ και πέντε μήνες δε μπορεί να βρει δουλειά. Για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά του προβλήματα σκέφτηκε μια αρκετά παράξενη λύση: έθεσε τον εαυτό του σε πλειστηριασμό στο eBay!

"Είναι πρακτικός και η διατήρησή του κοστίζει πολύ λίγο! Δε θα μετανιώσετε αν αγοράσετε αυτόν το νέο πτυχιούχο που χαίρει άκρας υγείας", έλεγε η περιγραφή του... "προϊόντος" στο eBay και καλούσε τους ενδιαφερόμενους να τοποθετήσουν τις προσφορές τους. Πρόκειται για τον 23χρονο Γιανικ Μιελ, ο οποίος αποφάσισε να θέσει τον εαυτό του προς πώληση, μετά από μια σειρά από προσπάθειες για εύρεση εργασίας που κατέβαλε χωρίς κανένα αποτέλεσμα. "Έστειλα περίπου 300 βιογραφικά σημειώματα και πέρασα είκοσι συνεντεύξεις", δήλωσε στους δημοσιογράφους, "μα όλα ήταν χωρίς αποτέλεσμα."

Για καλή του τύχη, ωστόσο, η πρωτοποριακή ιδέα που σκαρφίστηκε είχε πολύ καλύτερα αποτελέσματα: Μέσα στα τέσσερα πρώτα λεπτά, 14 άτομα έθεσαν τις προσφορές τους και η "τιμή" του Γ.Μιελ έφτασε τα 12 ευρώ. Μόλις 45 λεπτά αργότερα, το ποσό είχε ήδη αγγίξει τα 1.000 ευρώ!

Η επιτυχία αυτή παρακίνησε τον Γ.Μιελ να παρουσιάσει την προβληματική του στα ΜΜΕ, μέσω ενός δελτίου τύπου που απέστειλε σε εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικά μέσα. "Στόχος μου είναι να προβάλω το ζήτημα της ενσωμάτωσης στην αγορά εργασίας των νέων πτυχιούχων, εν μέσω οικονομικής κρίσης", δήλωσε στους δημοσιογράφους. "Και αν μέσω αυτής της προσπάθειας, καταφέρω να βρω και μια θέση εργασίας... ακόμα καλύτερα", πρόσθεσε.
ΑΠΟ ΤΟ TVXS

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η διάσταση που παίρνει το πρόβλημα της ανεργίας, θα οδηγήσει και άλλους νέους σε τέτοιες και άλλες επιλογές για εύρεση εργασίας. Ήδη αν ψάξει κανείς στις αγγελίες γαλλικών και ιταλικών εφημερίδων, βλέπει πάρα πολλά, όπως για παράδειγμα νεαρές φοιτήτριες να ζητούν να αναλάβει κάποιος τα έξοδα των σπουδών τους με ανταμοιβή την παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών.
Εχει εμφανιστεί ένα επιστημονικό προλεταριάτο σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες και ιδιαίτερα στη ελλάδα, που έχει λίγες ή και καμμία δυνατότητα απασχόλησης.
Κατά τα άλλα υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία ,αυτονομημένο από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Οι όροι αναπαραγωγής του συστήματος προσδιορίζουν και την κυρίαρχη πολιτική ατζέντα. Η κοινωνία εν μέσω τεράστιας κρίσης αφήνεται στην τύχη της και καταδικάζονται οι νέοι κυρίως, σε ένα εργασιακό μεσαίωνα. Λύση μέσα στο πλαίσιο του πολιτικού συστήματος όπως έχει διαμορφωθεί δεν υπάρχει. Ζούμε μέσα σε μια τύποις δημοκρατία όπου μια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία κυβερνά. Οικογενειοκρατία, αδιαφάνεια, ανισονομία, πελατειακές σχέσεις είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά του συστήματος αυτού στην Ελλάδα. Το σύστημα αυτό θα πρέπει να ανατραπεί , η εξουσία των πολιτικών θα πρέπει να περιοριστεί και οι πολίτες θα πρέπει να έλθουν στο προσκήνιο και να καταλάβουν το μέρος που τους αναλογεί στο δημόσιο χώρο. Γι' αυτά όμως αλλά και για προτάσεις θεσμικών αλλαγών θα επανέλθουμε με άλο σημείωμα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι το ότι δεν λειτουργούν οι θεσμοί αλλά το ότι έχουμε προβληματικούς θεσμούς οι οποίοι πρέπει να ανατραπούν.

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΧΑΣΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΦΤΑΙΕΙ Η GOOGLE( ΟΔΗΓΙΕΣ)

2009-02-25T16:36:00.002+02:00

Πολλοί από μας αναίτια πιθανόν είδαν τους αναγνώστες τους στο gadget ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ στο blog τους να μειώνονται . Γι αυτό φταιει η GOOGLE. Δείτε τι πρέπει να κάνετε στον σύνδεσμο
http://aspaonline.blogspot.com/2009/02/gadget.html

ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΒΙΑ

2009-02-25T14:05:00.004+02:00

Δελτίο Τύπου για το Πάρκο Κύπρου και Πατησίων, 23.2.2009

2009-02-24T12:56:00.009+02:00

ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ 6ΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ

Ξημερώματα της 26ης Ιανουαρίου 2009 ο Δήμος της Αθήνας, ύστερα από εντολή του ίδιου του Δημάρχου Ν. Κακλαμάνη, διέπραξε ένα οικολογικό έγκλημα σε βάρος των κατοίκων της Κυψέλης και γενικότερα της Αθήνας.

Έκοψε 42 δένδρα -μεταξύ των οποίων 12 αιωνόβια πεύκα- στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων και μας στέρησε έτσι έναν από τους ελάχιστους πνεύμονες πρασίνου στην πιο πυκνοδομημένη και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ελλάδας.

Για να αντιμετωπίσει δε τις δίκαιες αντιδράσεις μας, χρησιμοποίησε τις δυνάμεις καταστολής, καθώς επίσης και την βία του παρακράτους, με στόχο να εξυπηρετήσει εργολαβικά συμφέροντα.

Συγκεκριμένα καταλογίζουμε στον Δήμαρχο Νικήτα Κακλαμάνη τις παρακάτω παράνομες πράξεις, για τις οποίες τον θεωρούμε υπόλογο απέναντι στον αθηναϊκό λαό:

Σύμφωνα με την υπ’ αριθμ.830/04.05.1989 Απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθήνας, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ /Α/387/12.06.1989, ο συγκεκριμένος χώρος του πάρκου χαρακτηρίστηκε ως κοινόχρηστος χώρος πρασίνου – πλατεία.
Ο Δήμαρχος λειτούργησε Αντισυνταγματικά παραβιάζοντας την απόφαση του Δασαρχείου που απαγόρευε οποιαδήποτε επέμβαση σε χώρο κοινοχρήστου πρασίνου καθώς και κοπή δένδρων, επικαλούμενο το άρθρο 24 του Σ. και τον νόμο 998/1979 για την προστασία των δασών και του περιαστικού πρασίνου, καθώς και την πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, το δασαρχείο έχει καταθέσει μήνυση κατά της δημοτικής αρχής.
Ενώ για γκαράζ με πάνω από 200 θέσεις στάθμευσης, απαιτείται μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, μειώθηκαν οι θέσεις σε 184 -από τις αρχικά 250 που προέβλεπε παλαιότερη μελέτη του 1998- ώστε να αποφευχθεί η έγκριση της μελέτης. Εξάλλου, ενώ η μελέτη προέβλεπε 184 θέσεις στάθμευσης και είχε ωφέλιμη υπόγεια επιφάνεια 5.141 τ.μ., η εκδοθείσα άδεια προβλέπει τις ίδιες θέσεις στάθμευσης σε 6.403 τ.μ. Επισημαίνεται ότι η σύμβαση προβλέπει ότι μελλοντικά ο εργολάβος μπορεί να αυξήσει τις θέσεις στάθμευσης με απλή έγκριση του Δήμου, για λόγους βιωσιμότητας της επένδυσης. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Η πολεοδομία του Δήμου εξέδωσε σ’ ένα 24ωρο την οικοδομική άδεια, παραβιάζοντας κατάφορα την Υπουργική Απόφαση για τη λειτουργία της ΕΠΑΕ (Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης 482/Δ/87), που προβλέπει διάστημα 30 ημερών μετά την απόφαση της (ΕΠΑΕ), ώστε να μπορούν οι έχοντες έννομο συμφέρον να υποβάλλουν ενστάσεις.
Ο Δήμος ισχυρίζεται ότι δήθεν πάνω από το γκαράζ θα φυτευτεί ένα δάσος αποτελούμενο από 157 δέντρα, 124 θάμνους και 189 μικρούς θάμνους και φυτά. Στο σχετικό διάγραμμα κάλυψης της άδειας 91/2009 όλα τα παραπάνω θα πραγματοποιηθούν σε διαθέσιμη επιφάνεια φύτευσης μόλις 408.20 τ.μ. Επιπλέον στην τεχνική μελέτη προβλέπεται μελλοντική ανέγερση κτιρίων στο οικόπεδο, η κατασκευή των οποίων θα αναιρέσει τμήματα της υπαίθριας διαμόρφωσης. Δηλαδή, ακόμα κι αν βάλει ο κύριος Δήμαρχος, ως ο ίδιος τόνισε, μερικά δενδράκια, ο εργολάβος θα τα κατακρεουργήσει νόμιμα!!
Η σύμβαση του έργου είναι «λεόντεια» με σκανδαλώδεις όρους υπέρ της κατασκευάστριας εταιρείας ΔΟΜΟΤΕΚΑ. Συγκεκριμένα, παραχωρήθηκαν στην εταιρεία 2,4 στρέμματα δημόσιας γης, για 30 ολόκληρα χρόνια, με μόνο κέρδος για το Δήμο το 3% των συνολικών κερδών της εταιρείας (1.680 Ευρώ το μήνα, υπό την προϋπόθεση ότι θα υφίσταται 100% πληρότητα των θέσεων! )
Τον περασμένο Νοέμβριο εγκρίθηκε με απόφαση των τότε υπουργών Γ. Αλογοσκούφη και Γ. Παπαθανασίου παράνομη επιδότηση 1,3 εκατομμύρια Ευρώ (40% του συνολικού κόστους κατασκευής). Η επιδότηση αυτή είναι παράνομη διότι σύμφωνα τον αναπτυξιακό νόμο 3299/2004 (άρθρο 3, παρ. 4, εδ. ε΄) εξαιρούνται ρητά της επιχορήγησης οι επενδύσεις κατασκευής σταθμών αυτοκινήτων που πραγματοποιούνται από ιδιώτες βάσει σχετικής σύμβασης εκτέλεσης έργου και παραχώρησης χρήσης με το Δημόσιο (περιλαμβανομένων των Ο.Τ.Α α΄ και β΄ βαθμού). Για το συγκεκριμένο ζήτημα έχει κατατεθεί προς τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών αίτηση για την ανάκληση των σχετικών πράξεων καθώς και προσφυγή προς το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για λόγους προστασίας του Δημοσίου Συμφέροντος. Επιπλέον στην υπογραφείσα σύμβαση αναφέρεται ποσοστό ιδίας συμμετοχής τουλάχιστον 25%.
Επισημαίνεται ότι οι κάτοικοι οικοπέδων που γειτονεύουν με το πάρκο οφείλουν στο Ελληνικό Δημόσιο οικονομικό αντάλλαγμα με βάση το ρυμοτομικό σχέδιο που δεσμεύει το χώρο ως πράσινο – πλατεία και ήδη ο Δήμος διεκδικεί δικαστικά την εισφορά. Στην προκειμένη περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη την κοπή των δέντρων και την μελλοντική ουσιαστική αλλαγή της έννοιας του κοινοχρήστου χώρου , ο ‘’καθ’ όλα νόμιμος’’ Δήμος Αθηναίων θα έπρεπε να σταματήσει προ καιρού την δικαστική επιδίωξη των εισφορών των κατοίκων.
Χαρακτήρισε ο Δήμαρχος το Συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των πολιτών να προσφεύγουν στην Δικαιοσύνη και να ζητούν τον έλεγχο των πράξεων της εκτελεστικής εξουσίας, όταν η τελευταία παρανομεί , ως ‘’βιομηχανία προσφυγών που λειτουργεί ως τροχοπέδη της Δημοτικής Αρχής’’. Παράλληλα ζητάει από την κυβέρνηση να προκηρύξει δημοψήφισμα με αντικείμενο την κατάργηση της προστασίας του Συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος για την προστασία του Συντάγματος (Άρθρο 24 του Συντάγματος)

Πιστεύουμε, είμαστε πεπεισμένοι, ότι το πείραμα του οικολογικού εγκλήματος στο πάρκο μας είναι μέρος του γενικότερου σχεδίου ξεπουλήματος και εμπορευματοποίησης και της τελευταίας σπιθαμής ελεύθερης γης στην Αθήνα. Η επιχειρούμενη καταστροφή του πράσινου στο Άλσος Παγκρατίου, στα ανακηρυγμένα μνημεία της νεότερης πολιτισμικής κληρονομιάς στο Γκάζι, η τσιμεντοποίηση του Ελαιώνα, αποδεικνύουν τις προτεραιότητες της Δημοτικής αρχής να εξυπηρετήσει ιδιωτικά συμφέροντα, αντί να συμβάλλει στην βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και την προστασία της ιστορικής μνήμης της πόλης.

Θα αντισταθούμε ως το τέλος και θα νικήσουμε. Εμείς οι ίδιοι οι κάτοικοι, με την συμπαράσταση όσων θεωρούν δίκαιο τον αγώνας μας, θα φτιάξουμε και πάλι το πάρκο μας, χώρο ελεύθερο, χώρο πρασίνου.

Έχοντας πλήρη συναίσθηση του δίκαιου χαρακτήρα του αγώνα μας, καθώς και των ατράνταχτων στοιχείων που θεμελιώνουν τις αυθαιρεσίες και τις παρανομίες του Δημάρχου, προσφύγαμε στη δικαιοσύνη…..

Μια δικαιοσύνη που ο κύριος Κακλαμάνης θεωρεί «τροχοπέδη» στο έργο του, όπως θεωρεί και τους πολίτες που αντιστέκονται «μπαχαλακηδες

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΩΝΥΜΙΑΣ ΣΤΗ ΚΑΡΤΟΚΙΝΗΤΗ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑ

2009-02-24T11:17:00.005+02:00

Aντιδράσεις προκαλεί το μέτρο της κατάργησης της ανωνυμίας για όλους τους κατόχους καρτοκινητών τηλεφώνων που ανακοίνωσε χθες μετά τη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, ο υπουργός Δικαιοσύνης Ν. Δένδιας.

«Για μέτρο ανέφικτο και χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα» κάνουν λόγο εκπρόσωποι των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, ενώ υπογραμμίζεται ότι απαιτείται αλλαγή της ισχύουσας νομοθεσίας. Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 7 του άρθρου 5 του νόμου 3471/2006, «ο φορέας παροχής διαθέσιμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών οφείλει, στον βαθμό που αυτό είναι τεχνικώς εφικτό, να καθιστά δυνατή τη χρήση και πληρωμή των υπηρεσιών αυτών ανωνύμως ή με ψευδώνυμο. Σε περίπτωση αμφισβήτησης της τεχνικής δυνατότητας της ανώνυμης και ψευδώνυμης χρήσης και πληρωμής των υπηρεσιών αυτών, γνωμοδοτεί η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων».

Πάντως, ο υπουργός Δικαιοσύνης στο πλαίσιο των χθεσινών του ανακοινώσεων προανήγγειλε ειδική νομοθετική ρύθμιση για την κατάργηση ανωνυμίας του κατόχου καρτοκινητών τηλεφώνων.

Την απόφαση αυτή κατήγγειλε το ΚΚΕ επισημαίνοντας πως «αυτή η ρύθμιση δεν έχει καμία σχέση με την κατάσταση στις φυλακές, καθώς στους κρατούμενους δεν επιτρέπεται η χρήση κινητών τηλεφώνων, (αλλά) εντάσσεται στην υλοποίηση των κατευθύνσεων - αποφάσεων της ΕΕ σχετικά με την παρακολούθηση και αποθήκευση των τηλεφωνικών συνομιλιών και της επικοινωνίας στο internet».

«Είναι ένα ακόμα μέτρο στην αλυσίδα θωράκισης του ευρωενωσιακού κατασταλτικού μηχανισμού που στρέφεται κατά των στοιχειωδών λαϊκών δικαιωμάτων και του εργατικού λαϊκού κινήματος», υπογραμμίζει το ΚΚΕ και καταλήγει: «Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να αποδεχτεί την παρακολούθηση και την καταγραφή των επικοινωνιών του, που επιχειρούν η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της».

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Μετά την κατάργηση της ανωνυμίας στη καρτοκινητή τηλεφωνία η οποία γίνεται για προσχηματικούς λόγους δηλαδή για τον έλεγχο των φυλακών, είναι βέβαιο ότι το ίδιο θα επιχειρηθεί και στο διαδίκτυο.Προβλέπεται κατάργηση της ανωνυμίας των Blogs και έλεγχος των επικοινωνιών στο internet. Με το πρόσχημα της σκοπούμενης βλάβης θα επιχειρείται άρση του απορρήτου των επικοινωνιών για ψύλλου πήδημα . Η κοινωνία και η κονότητα των Blogers θα πρέπει να επαγρυπνούν να μην περάσει νέα προσπάθεια περιστολής ελευθεριών. Να μη γίνουμε Ιράν.

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

2009-02-23T16:46:00.004+02:00

ΕΞΥΠΝΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ
Η INTERJET είναι το κλειδί για περισσότερο ωφέλιμο χρόνο. Τα αεροπορικά μας μέσα απευθύνονται σε ανθρώπους ιδιαίτερα απαιτητικούς που επιζητούν ταχύτητα και ευελιξία. Απογειώνονται όποτε εσείς θελήσετε και για όποιον προορισμό εσείς επιλέξετε. Προσγειώνονται όπου και όταν εσείς αποφασίσετε. Καλέστε τώρα το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών και ξεχάστε τι σημαίνει καθυστέρηση πτήσης, αναμονή σε ουρές, ταλαιπωρία και άγχος στις μετακινήσεις σας.
(Από την ιστοσελίδα της εταιρείας με ελικόππτερο της οποίας απέδρασε ο Παλαιοκώστας.)

EINAI ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ Η ΑΙΣΧΡΟΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ;

2009-02-23T15:51:00.005+02:00

Από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Τι κόλλημα έχουν ορισμένοι δημοσιοκάφροι με τα blogs δεν μπορούμε να καταλάβουμε.

Μια εξήγηση –έστω επιφανειακή- είναι ότι χάνοντας το μονοπώλιο των διαμορφωτών της «κοινής γνώμης» αντιδρούν σπασμωδικά.

Μετά τον Μάκη Κουρή και το «Παρόν» του και ο Τριανταφυλλόπουλος ανακάλυψε ότι όλη η κακοδαιμονία της ελληνικής κοινωνίας στεγάζετε στην μπλοκόσφαιρα.

Στο σημερινό του παραλήρημα, ο Ζούγκλας, γράφει στην ιστοσελίδα του, ανάμεσα στ’ άλλα και τα εξής παρανοϊκά για τους μπλόκερς: «Καλυμμένοι πίσω από την ανωνυμία, δέχονται μετά χαράς να μετατραπούν σε όπλα επιχειρηματικών συμφερόντων» … «έλυσαν το οικονομικό δια της «εξυπηρέτησης» … ενώ εντοπίζει «εμπλοκή κρυπτό- δημοσιογράφων, κακοποιών και απατεώνων στο περιβάλλον της μπλογκόσφαιρας, με μοναδικό στόχο την κονόμα».

Μετά απ’ αυτή του την τοποθέτηση ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δυο χαρακτηρισμός: Είναι εντελώς ανεύθυνος ή είναι αισχρός συκοφάντης;

Διαφορετικά τους χαρακτηρισμούς που αποδίδει στους μπλόγκερς πρέπει να τους τεκμηριώσει. Με ονόματα και γεγονότα.

ΛΕΦΤΑ ΣΤΟΝ ΠΙΘΟ ΤΩΝ ΔΑΝΑΙΔΩΝ

2009-02-23T12:32:00.004+02:00

Βρετανία: Νέα ένεση κρατικών κεφαλαίων στη Northern Rock

Εκατομμύρια λίρες σκοπεύει να διοχετεύσει η βρετανική κυβέρνηση στην κρατική τράπεζα Northern Rock με στόχο το «ξεπάγωμα» του δανεισμού και την έξοδο της βρετανικής οικονομίας από την ύφεση, σύμφωνα με σημερινή δήλωση του υπουργού Οικονομικών Άλιστερ Ντάρλινγκ.

Το σχέδιο αποκατάστασης των δανειοδοτήσεων της Northern Rock εντάσσεται στο πακέτο μέτρων που θα ανακοινώσει η κυβέρνηση εντός της εβδομάδας με στόχο την αποκατάσταση της ροής πιστώσεων μετά τη συρρίκνωση της οικονομίας κατά 1,5% το τελευταίο τρίμηνο του 2008.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ.

Οσα χρήματα και να ρίξουν στις χρεοκοπημένες τράπεζες το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί.Αυτό που γίνεται δεν τίποτα άλλο παρά η κρατικοποίηση των ζημιών. Φορτώνουν στους φορολογουμένους τις ζημιές των τραπεζών. Τα κέρδη στις καλές εποχές δικά τους και οι ζημιές δικές μας. Η κρατικοποίηση που ζητάει η αριστερά αυτό ακριβώς είναι, δηλαδή το να φορτώσεις στο λαό τα χρέη του τραπεζικού συστήματος. Σ' αυτό φαίνεται ότι συμφωνεί όλο το πολιτικό σύστημα για τον απλούστατο λόγο ότι οι τράπεζες είναι ο στυλοβάτης του.

Η “Γενιά των 700 Ευρώ - G700″ για την Παιδεία

2009-02-22T12:11:00.003+02:00

Δημοσιεύουμε την πρόταση που απέστειλε η ομάδα “Γενιά των 700 Ευρώ - G700″ ως βάση διαλόγου για την παιδεία στα πολιτικά κόμματα.

Οι θέσεις που ακολουθούν αποτελούν την βάση της πρότασης της ομάδας “Γενιά των 700 Ευρώ - G700″ για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και αποστάλησαν σε όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα στα πλαίσια ενός e-διαλόγου για την παιδεία:

1. Λύκειο στα πρότυπα του International Baccalaureate (I.B.)

Η νέα αρχιτεκτονική της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

H δευτεροβάθμια εκπαίδευση διακρίνεται σε δύο φάσεις: την πρώτη την αποτελεί το τετραετούς φοίτησης γυμνάσιο και τη δεύτερη το διετούς φοίτησης λύκειο το οποίο οργανώνεται κατά τα πρότυπα του διεθνούς απολυτηρίου (International Baccalaureate - IB)”

Περιεχόμενο Σπουδών

Μετά την τετραετή φοίτηση στο γυμνάσιο, ο μαθητής εισάγεται στο νέο διετές Λύκειο. Εκεί καλείται να διαλέξει ένα μάθημα από 6 υποχρεωτικά επιστημονικά πεδία. Καλείται ουσιαστικά να διαλέξει 1) μία μητρική γλώσσα, 2) ένα επίπεδο δυσκολίας μαθηματικών, 3) μία κοινωνική επιστήμη, 4) μία θετική επιστήμη, 5) μία ξένη γλώσσα, 6) μία ελεύθερη επιλογή απ’ οποιοδήποτε επιστημονικό πεδίο ή τέχνη επιθυμεί, για παράδειγμα από κουζινική και καλλιτεχνικά μέχρι θρησκευτικά.

Ανάλογα με την κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει αργότερα στο πανεπιστήμιο ή ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του, ο μαθητής θα επιλέγει τρία μαθήματα σε προχωρημένο επίπεδο δυσκολίας και 3 σε μεσαίο επίπεδο δυσκολίας.

Ταυτόχρονα μία ώρα τη βδομάδα θα υποχρεούται, άνευ εξετάσεων και με μόνη υποχρέωση την παράδοση μιας σύντομης γραπτής εργασίας στο τέλος της διετίας, να παρακολουθεί μάθημα θεωρίας της γνώσης κι επιστημολογίας. Ο βαθμός θα προσμετράται στον τελικό βαθμό του απολυτηρίου.

Υποχρεωτικός Εθελοντισμός

Παράλληλα με το ακαδημαϊκό πρόγραμμα σπουδών και μέσα στη διετία ο μαθητής θα είναι υποχρεωμένος να συμπληρώσει 150 ώρες κοινωνικής προσφοράς και εθελοντικής δραστηριότητας, η οποία θα πιστοποιείται από τον φορέα στον οποίο αυτή εκτελείται.

Διδακτική Φιλοσοφία

Η διδακτική φιλοσοφία αλλάζει και χρησιμοποιείται πλέον το πολλαπλό βιβλίο ύστερα από επιλογή του καθηγητή. Οι καθηγητές υποχρεούνται σε μία μετεκπαίδευση και ενημέρωση το χρόνο με αντικείμενο τις εξελίξεις της επιστήμης την οποία διδάσκουν προσαρμοσμένης στις ανάγκες και το ακαδημαϊκό πρόγραμμα του νέου Λυκείου. Τα έξοδα συμμετοχής καλύπονται από το κράτος και υπάρχει και μια μικρή αποζημίωση.

Εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο

Στις αρχές του δεύτερου έτους σπουδών, οι μαθητές καταθέτουν μηχανογραφημένες αιτήσεις με βιογραφικό σε ειδική Ανεξάρτητη Αρχή Εισόδου στο Πανεπιστήμιο, όπου δηλώνουν τα πανεπιστήμια στα οποία επιθυμούν να φοιτήσουν. Η αρχή μπορεί να δημιουργηθεί στη βάση της πρότασης του πρύτανη του ΕΚΠΑ κυρίου Μπαμπινιώτη ή να αποτυπώσει το μοντέλο της Βρετανικής Αρχής UCAS. Τα πανεπιστήμια βάσει βαθμολογίας και βιογραφικού κάνουν προσφορά σε αριθμό μαθητών που θα επιθυμούσαν να εντάξουν στο φοιτητικό τους δυναμικό.

Εξετάσεις – Βαθμολογία – Εθνικό Απολυτήριο

Στο τέλος της διετίας ο μαθητής δίνει Πανελλήνιες Εξετάσεις στα μαθήματα που έχει επιλέξει.
Ο τελικός βαθμός του Εθνικού Απολυτηρίου διαμορφώνεται κατά 80% από το γραπτό διαγωνισμό και κατά 20% από τις εργασίες, οι οποίες σημειωτέον βαθμολογούνται και από δεύτερο εξωτερικό εξεταστή.

Εάν ο μαθητής ισοσκελίσει την προσφορά του πανεπιστημίου, πόσο μάλλον αν την υπερκαλύψει, είναι αυτοδίκαια μέλος του ΑΕΙ όπου έχει δηλώσει ότι θέλει να πάει.

Αξιολόγηση

Το νέο Λύκειο αξιολογείται. Οι μαθητές αξιολογούν τους καθηγητές και οι καθηγητές αξιoλογούνται από Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης.

Υποδομές

Το νέο Λύκειο έχει ποιοτικά αναβαθμισμένες υλικές υποδομές πράγμα για το οποίο στην περίπτωση του δημόσιο σχολείου οφείλει να μεριμνήσει το κράτος. Η χρηματοδότηση των σχολικών υποδομών εντάσσεται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων με στόχο την έξοδο από την κρίση και την ανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας.

2. Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Ανώτατης Εκπαίδευσης

Το νέο τοπίο της τριτοβάθμιας

Δημιουργείται ΕΝΙΑΙΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ στο οποίο θα υπαχθούν όλα τα κρατικά πανεπιστήμια, τα κολέγια που είναι αναγνωρισμένα από χώρες της ΕΕ και τα ιδιωτικά εκείνα εκπαιδευτήρια που θα είναι σε θέση να τηρούν αυστηρές ακαδημαϊκές και υλικοτεχνικές προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος.

Τροποποίηση του Άρθρου 16

ΕΝΙΑΙΑ ΝΟΜΙΚΗ ΜΟΡΦΗ για όλες τις παραπάνω μορφές πανεπιστημιακών ιδρυμάτων τα οποία θα αποκτήσουν τη μορφή «Νομικού Προσώπου Εκπαιδευτικού Δικαίου» μέσα από την τροποποίηση του άρθρου 16.

Με λίγα λόγια, δέσμευση όλων των παραπάνω πανεπιστημιακών ιδρυμάτων -ακόμη και αυτών που σήμερα λόγω της απουσίας ρυθμίσεων λειτουργούν κερδοσκοπικά- στην εξυπηρέτηση του συλλογικού αγαθού της ανώτατης εκπαίδευσης και ταυτόχρονα ανεξαρτητοποίηση των κρατικών πανεπιστημίων από το κράτος με ευέλικτους τρόπους λειτουργίας, αυτοδιοίκηση και ακαδημαϊκή ελευθερία, ελάχιστο αριθμό τμημάτων, ακαδημαϊκά προσόντα καθηγητών, όρους εγκαταστάσεων, αξιοκρατική πρόσβαση, κεφαλαιακή επάρκεια των ιδρυμάτων και χρηματοδότηση.

Μετατροπή των ιδιωτικών κερδοσκοπικών επιχειρήσεων σε κοινωφελή μη κερδοσκοπικά ιδρύματα που παράγουν υψηλή δημόσια και κοινωνική αξία, και αποκρατικοποίηση των κρατικών. Διότι όσο πέρα από κάθε θεσμική και πολιτική λογική είναι η λειτουργία πανεπιστημίων που κάνουν διανομή κερδών σε μετόχους, άλλο τόσο είναι η λειτουργία των πανεπιστημίων υπό το ίδιο νομικό καθεστώς με το οποίο λειτουργεί η Διεύθυνση Συγκοινωνιών, οι Εφορίες και οι Πολεοδομίες. Λευτεριά από το κράτος και δέσμευση για όλους σε έναν δημόσιο σκοπό.

Το νέο ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο:

Το νέο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο Νομικό Πρόσωπο Εκπαιδευτικού Δικαίου πρέπει να
έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

1. Πλήρη αυτοδιοίκηση και ανεξαρτησία

Το πανεπιστήμιο πρέπει να μπορεί να επιλέγει αυτόνομα και να εκτελεί με ταχύτητα φωτός τις αποφάσεις που λαμβάνει γύρω από θέματα προσωπικού, πρόσληψης μελών ΔΕΠ και ίδρυσης ακαδημαϊκών τμημάτων και σχολών. Ταυτόχρονα πρέπει να έχει βαρύνοντα λόγο σχετικά με τον αριθμό των εισακτέων. Το πανεπιστήμιο πρέπει τέλος να απεμπλακεί από το δημόσιο λογιστικό σύστημα και τη γραφειοκρατία των ελέγχων νομιμότητας εν τέλει σκοπιμότητας που διενεργεί το Υπουργείο και να υιοθετήσει τους λογιστικούς κανόνες του ιδιωτικού τομέα ή ακόμα και τα διεθνή λογιστικά πρότυπα.

2. Αυξημένη χρηματοδότηση μέσα από την εισροή εναλλακτικών πόρων & έμφαση στην επιστημονική έρευνα και την ανάπτυξη τεχνολογίας.

Το πρόβλημα δεν είναι το ύψος της κρατικής χρηματοδότησης γενικώς. Άλλωστε σε ότι αφορά τους αμιγώς κρατικούς πόρους οι οποίοι διοχετεύονται στο δημόσιο πανεπιστήμιο η Ελλάδα κατέχει ήδη την έβδομη θέση στην ΕΕ. Το πρόβλημα έχει τρία σκέλη:

α) την αύξηση της κατά κεφαλήν δαπάνης,

β) την εξεύρεση εναλλακτικών πόρων για το πανεπιστήμιο. Πόροι οι οποίοι θα προέλθουν μέσα από τη διαχείριση της περιουσίας των πανεπιστημίων, μέσα από δωρεές και επενδύσεις-συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα και τους οργανισμούς του δημοσίου και

γ) την αύξηση της χρηματοδότησης για επιστημονική έρευνα, ανάπτυξη τεχνολογίας και καινοτομία. Σημειωτέον ότι στο σκέλος αυτό είμαστε ουραγοί στην Ευρώπη.

3. Καθιέρωση πραγματικής αξιολόγησης

Πρέπει να καθιερωθεί συγκριτική αξιολόγηση και αποτίμηση του ερευνητικού και εκπαιδευτικού έργου ομοειδών τμημάτων των ΑΕΙ και ΤΕΙ. Όλα ανεξαιρέτως τα εκπαιδευτικά ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης αξιολογούνται από μία Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης στις δομές της οποίας συμμετέχουν και Εξωτερικοί Αξιολογητές. Δημιουργείται λίστα αξιολόγησης ανά ειδικότητα και τμήμα και point system χρηματοδότησης.

Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης πρέπει να δημοσιοποιούνται και υποχρεωτικά να συνδέονται με την πάσης φύσεως κρατική χρηματοδότηση, όχι για λόγους τιμωρίας αλλά με στόχο τη δημιουργία μίας «δημόσιας αγοράς» στην οποία θα πριμοδοτείται η πρωτοβουλία, η καινοτομία και η αποδοτικότητα.

4. Δομημένες Σχέσεις με ΔΕΚΟ, δημόσιους οργανισμούς και ιδιωτικές επιχειρήσεις,

Το πανεπιστήμιο πρέπει να αποκτήσει σχέσεις τόσο με το δημόσιο τομέα όσο και την επιχειρηματική κοινότητα. Οι σχέσεις αυτές (π.χ. του Πολυτεχνείου με τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τη Forthnet κ.α.) συμβάλλουν καίρια στην ανάπτυξη νέων τομέων οικονομικής δραστηριότητας, βελτιώνουν την τεχνολογία και φυσικά αυξάνουν τη συνάφεια των προγραμμάτων εκπαίδευσης και κατάρτισης με την εξεύρεση θέσεων πρακτικής εξάσκησης για φοιτητές και ερευνητές σε επιχειρήσεις και οργανισμούς ενώ βελτιώνουν άμεσα τις προοπτικές επαγγελματικής σταδιοδρομίας των νέων.

Πρότυπο εδώ είναι τόσο οι εξειδικευμένες βιομηχανικές σχολές διαφόρων κρατών, όσο και τα τεχνολογικά και επιστημονικά πάρκα πανεπιστημίων όπου μπαίνουν και technology start up funds κα.

Επιπλέον, σε μεγάλο βαθμό το στοίχημα της περίφημης «πράσινης οικονομίας» θα κριθεί στο πεδίο της παραγωγής καινοτομίας και τεχνογνωσίας για την ανάπτυξη ελληνικής «πράσινης βιομηχανίας».

5. Αυστηροί όροι φοίτησης.

Παράταση φοίτησης μόνο για όσους εργάζονται έως περίπου μία διετία. Οι υπόλοιποι να έχουν δικαίωμα επανεξέτασης μέχρι ένα μάθημα. Τα μαθήματα να συρρικνωθούν. Να δοθεί έμφαση στη μεθοδολογία της επιστήμης και όχι στο άπλωμα της ύλης.

6. Άσυλο

Να προστατευτεί το πανεπιστήμιο με πρωτοβουλία της πολιτείας, η οποία οφείλει να εφαρμόσει το νόμο Γιαννάκου. Διαφορετικά να δοθεί η δυνατότητα για εσωτερική αστυνόμευση των ΑΕΙ. Το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο να γίνει Μουσείο και να μεταφερθεί η ακαδημαϊκή δραστηριότητα στην Πανεπιστημιούπολη.

Τα Κολέγια

Τα franchise ΚΕΣ που έχουν αναγνωριστεί ήδη από πανεπιστήμια τρίτων χωρών, και για τα οποία έγινε τόση φασαρία τους περασμένους μήνες εντάσσονται σταδιακά στο Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Εκπαίδευσης.

Αρχικά ισχύει η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων των αποφοίτων τους. Συνδετικός κρίκος θα είναι το εθνικό σύστημα αξιολόγησης. Μακροπρόθεσμα όμως, ο στόχος θα πρέπει να είναι διαφορετικός. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν πρέπει να παρέχεται από κερδοσκοπικά παραμάγαζα, που μόνο σοβαρά παραρτήματα ξένων ΑΕΙ δεν αποτελούν, αλλά από υπεύθυνα κοινωφελή μη κερδοσκοπικά ιδρύματα, που ιδρύει το κράτος ή κάποιος ιδιώτης. Η επίτευξη αυτού του στόχου όμως δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την Ελλάδα. Η αμφισβήτηση της κερδοσκοπίας, του κατακερματισμού και των πολλών ταχυτήτων στο πανεπιστημιακό τοπίο της ΕΕ πρέπει να είναι στόχος ευρωπαϊκός και μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την προώθηση και ολοκλήρωση μιας ατζέντας τύπου Μπολώνιας, όπου θα τεθούν οι βάσεις για το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, το κοινό Ευρωπαϊκό Σύστημα Ανώτατης Εκπαίδευσης και τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Έρευνας.

ΣΑΡΑΚΙ VS LIBERAL DALTONS (http://dalton-alliance.blogspot.com)

2009-02-21T15:08:00.007+02:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ LIBERAL DALTONS KAI ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ(ΜΑΥΡΟΣ)

Tax the rich, feed the poor, till there are no rich no more

Οι στίχοι του Alvin Lee και των Ten Years After από το 1974 που συνοδεύουν την τελευταία διαφημιστική καμπάνια της Cosmote, μιας «κρατικής» πολυεθνικής εταιρείας, στα χρόνια που πέρασαν από την δημιουργία του τραγουδιού έγιναν σύνθημα , στη συνέχεια μια αυταπόδεικτη αλήθεια και πολιτικό επιχείρημα της αριστεράς αλλά και της συντήρησης.
Ενδιαφέρεται άραγε κανείς αν υπάρχει και λογικό επιχείρημα πίσω από αυτούς τους στίχους;
Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 η «νεοφιλελεύθερη» οικονομική της M. Thatcher και του R. Reagan με την απελευθέρωση των αγορών και τις χαμηλές φορολογίες λειτούργησαν λυτρωτικά για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού με μέσο εισόδημα (10$-100$ την μέρα) αυξήθηκε από το 32% στο 57% και αυτό , σε απλούς αριθμούς σημαίνει ένα δισεκατομμύριο περισσότερους ανθρώπους σε καλύτερη οικονομική κατάσταση.
Το παγκόσμιο κεφάλαιο ξεπέρασε τον οικονομικό εθνικισμό και χρηματοδότησε την δημιουργικότητα και την παραγωγικότητα του ανθρώπου. Η αριστερά αρέσκεται στο να καταδεικνύει την «πρόκληση» των μεγάλων κερδών του κεφαλαίου και των golden boys (και η αριστερά του Μανώλη και του Γιακουμάτου) και να πανηγυρίζει για την χρεοκοπία τραπεζικών ομίλων που πληρώνουν την απερισκεψία ή απλά το ρίσκο των επισφαλειών.
Αυτό το παγκόσμιο κεφάλαιο αύξησε το ποσοστό του πληθυσμού της Κίνας με εισόδημα μέσης τάξης μέσα σε 20 χρόνια από 0% στο 35% , ένα παράδειγμα που δεν αποτελεί εξαίρεση στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Μπορούν τελικά οι φόροι να ταΐσουν τους φτωχούς; Μπορούν οι φτωχοί να χορτάσουν αν εξαφανιστούν οι πλούσιοι;
Τι γίνεται όταν μερικοί άνθρωποι ανεβαίνουν τα σκαλιά της πυραμίδας του Maslow; Ο Brink Lindsey ισχυρίζεται πως τα σκαλιά της πυραμίδας δεν τα ανεβαίνουν οι άνθρωποι μόνοι τους αλλά ολόκληρες οι κοινωνίες. Η αφθονία των αγαθών μεταμορφώνει την κουλτούρα και την οικονομία όχι όπως ισχυρίζονται οι αντίπαλοι του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης – περιθωριοποιώντας ολόκληρες ομάδες πληθυσμού – αλλά μεταφέροντας όλο και περισσότερους ανθρώπους από την κλίμακα της εξυπηρέτησης βιοποριστικών αναγκών στο στάδιο της κάλυψης συναισθηματικών αναγκών και της αυτό-πραγμάτωσης. Δημιουργούν ανθρώπους αυτόνομους, μια ανερχόμενη μέση τάξη που, όπως διαπίστωνε και ο Μαρξ: «κάνει την δική τη επανάσταση. Αυτή την μέση τάξη που γκρέμισε τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά ανάκτορά και τους καθεδρικούς ναούς.»
Όμως η επανάσταση που θα κάνει αυτή η μέση τάξη εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες που την δημιουργούν. Στις οικονομίες που αναπτύσσονται μέσα από κρατική δράση (όπως οι οικονομίες του πετρελαίου) αυτή η μέση τάξη αποτελείται από κρατικούς υπαλλήλους και γραφειοκράτες ενώ στις αντίστοιχες που δημιουργούνται ως αποτέλεσμα της δικής τους οικονομικής δραστηριότητας , η μέση τάξη αποτελείται από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και το αρχέτυπο του μικροεπαγγελματία.
Αυτές οι δύο τελείως διαφορετικές κοινωνίες έχουν και μια διαφορετική συμπεριφορά. Η πρώτη εμφανίζεται άκρως συντηρητική και φοβική ενώ η δεύτερη αγκαλιάζει την αλλαγή και την εξέλιξη με ιδιαίτερη ευκολία και τελικά διασφαλίζει την βιωσιμότητα της ανάπτυξης.
O βολονταρισμός του Alvin Lee : « I’d love to change the world» , με την εξαντλητική φορολογία και την εξάλειψη των πλουσίων μάλλον στηρίζεται στην πανέμορφη μελωδία και όχι στην λογική. Στο τέλος όμως αποδέχεται τον ρόλο του, αυτό του τραγουδοποιού και αφήνει και το τελικό του μήνυμα : « but I don’t know what to do, So I’ll leave it up to you». Ευτυχώς….

5 comments:

Harry Peitsinis said...: beware of the world-improvers!

Αλλά γενικά πάντα αυτό το τραγούδι μου δινε την εντύπωση πως ήταν κάτι σαν σάτιρα σ όλο το πλήθος των αριστεριστών φοιτητών που.. would love to change the world,but dont know what to do.

Tης ("αριστερίζουσας") απάθειας μ άλλα λόγια.; February 19, 2009 6:43 PM
ΜΑΥΡΟΣ said...: Τα πάντα αγαπητέ φίλε είναι κυκλική εναλλαγή όπως έλεγε ο Νίτσε.Την υπερβολή της αγοράς διορθώνει το κράτος και την υπερβολή του κράτους η αγορά. Οι έννοιες της αυτορρύθμισης της συνεχούς και αδιάλλειπτης ανόδου είναι τοσο ντετερμινιστικές όσο καιη νίκη του προλεταριάτου και η οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας.Σε μια χαοτική κατάσταση το να προβάλλεις το αόρατο χέρι της αγοράς ή την ροή της ιστορίας ,το προλεταριάτο κλπ,οδηγεί σε μια αναγωγική σκέψη που ερμηνεύει τα πάντα με βάση ένα δόγμα.Οι φυσικές επιστήμες έχουν κατά πολύ διαλύσει αυτούς τους μύθους.Ο αναγωγικός τρόπος σκέψης είναι ανελεύθερος διότι ερμηνεύει τα πάντα με βάση μια και μόνο παράμετρο.Να μην είμαστε φονταμενταλιστές του ντετερμινισμού της ιστορίας ,της αγοράς κλπ.
Ο τρόπος σκέψης σας πάντως παραπέμπει σε ανθρώπους των θεωρητικών- ανθρωπιστικων επιστημών.; February 20, 2009 4:32 PM
ΜΑΥΡΟΣ said...: Γιατι όχι και ανώνυμα σχόλια είναι κλειστό club; Μαθητές του Λίπμαν είστε; Mια γνώμη μπορεί να έχει αξία ανεξάρτητα από τον φορέα της. Ακόμα και η ύβρις. Μοιάζετε με την αριστερά που καταγγέλετε και ειδικά με τους κνίτες.; February 20, 2009 4:38 PM
Joe said...: @ΜΑΥΡΟΣ
Καταρχήν δεν νομίζω ότι κανείς από τους συντελεστές του μπλόγκ αλλά και σχεδόν κανένας φιλελεύθερος αυτοχαρακτηρίζεται ως φονταμενταλιστής της αγοράς.Ο Milton Friedman π.χ. αναφέρει ότι η αγορά από μόνη της δεν μπορεί να προστατέψει το περιβάλλον γιατί το κόστος από την μόλυνση δεν μπορεί να προσδιορισθεί και να κατανεμηθεί.
Επίσης κανένας φιλελεύθερος δεν μιλάει για αδιάλειπτη άνοδο.
Τώρα σε ό,τι αφορά την αυτορρύθμιση της οικονομίας αυτή δεν είναι κάτι το μεταφυσικό ούτε είναι κάποιου είδους δόγμα.
Στην χαοτική κατάσταση στην όποία αναφέρεστε είναι εκ των προτέρων βέβαιο ότι δεν μπορεί να υπάρξει κάποιου είδους "κεντρικός σχεδιασμός" ο οποίος να μπορεί να λάβει υπόψιν τις άπειρες παραμέτρους (ατομικές επιλογές,ιεράρχηση,διαθέσιμοι πόροι) και να εξάγει ένα αποτέλεσμα που να ικανοποιεί τους πάντε ή έστω τους περισσότερους.Συγχρόνως δεν μπορεί να προβλέψει ποιο είναι αυτό το αποτέλεσμα το οποίο επιζητούμε.Μόνον μέσα από τη διαδικασία της δοκιμής και του λάθους μπορούμε να οδηγηθούμε σε διάφορα αποτελέσματα τα οποία θα αξιολογήσουμε εκ των υστέρων μάλιστα αν μας αρέσουν ή όχι.Μπορούσαμε να φανταστούμε π.χ από την αρχή τις τηλεοράσεις πλάσμα και να πούμε ότι αυτές είναι που θέλουμε.Η αγορά είναι ακριβώς το σύστημα που λαμβάνει όλες τις επιμέρους παράμετρους και παράγει τα βέλτιστα αποτελέσματα.Το δε αόρατο χέρι δεν είναι καθόλου αόρατο, είναι το δικό μας χέρι που επιλέγει ένα προιόν έναντι κάποιου άλλου γιατί έχει χαμηλότερη τιμή ή γιατί μας ταιριάζει περισσότερο ή γιατί έχει εγγύησηη ή για διαφόρους λόγους.Η αγοραστική δύναμη των πολιτών είναι που κατευθύνει την παραγωγική διαδικασία.
Όπως διαπιστώνουμε η μέση οδός (αν δεχτούμε ότι τα άκρα είναι από τη μία η αυτορυθμιζόμενη αγορά και από την άλλη ο κεντρικός σχεδιασμός τη οικονομίας) δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση.
Α και οι περισσότεροι δεν είμαστε των θεωρητικών επιστημών αν και αυτός που είναι, είναι αυτό που θα λέγαμε "θετικό μυαλό".; February 21, 2009 1:26 AM
ΜΑΥΡΟΣ said...: Η ανάλυση σας είναι σωστή στο πλαίσιο ενός κλειστού συστήματος.Αν έχουμε επί παραδείγματι ένα κλειστό και απομονωμένο οικονομικό σύστημα η θεωρία τρέχει όπως θα έτρεχε και θεωρία του Μαρξισμού.Ο σημαντικότερος όμως παράγοντας επηρεασμού του συστήματος είναι εξωγενής και δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πολιτικό σύστημα.Ο μαρξισμός κατέληξε σε δικτατορία για να ελέγξει τις εκτός συστήματος συμπεριφορές. Τα Chicago Boys λειτούργησαν θαυμάσια στη Χιλή του Πινοσέτ και η παρούσα κατάσταση έχει σταλινικά χαρακτηριστικά. Σε τι διαφέρει δηλαδή η σταλινική νομενκλατούρα των διευθυντικών στελεχών από τη σημερινή δικτατορία των στελεχών που οδήσησαν την οικονομία στην παρούσα κρίση? Σε λίγο καιρό θα σκεφτόμαστε με νοσταλγία τον παλιό καπιταλισμό. Με δυό λόγια αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι έχουμε δύο παράλληλα συστήματα τα οποία γέννησε ο διαφωτισμός το ένα στην παράδοση της ελευθερίας ,το άλλο στην γιακωβίνικη παράδοση της ισότητας που τελικά συγκλίνουν. Το αν επικρατεί το ένα ή το αλλο εξαρτάται από τη θέση που παίρνουν οι διανοούμενοι οι οποίοι αποτελούν και την νομενκλατούρα.Το είδαμε στον Μαρξισμό και το ίδιο φαίνεται να ισχύει και στο φιλελευθερισμό. Μήπως θα έπρεπε να παρακάμψουμε αυτές τις παραδόσεις και να στραφούμε στην αυτοοργάνωση στην αυτοθέσμιση και την αποδυνάμωση των εξουσιαστικών μηχανισμών ? Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η αγορά θα μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελος όλων. Ευχαριστώ για την φιλοξενία; February 21, 2009 2:17

ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΟΤΙ...

2009-02-21T01:22:00.004+02:00

-Το καρτέλ του σιδήρου μου κατέστρεψε την επιχείρηση.
-Επιτροπή Ανταγωνισμού και κυβέρνηση τους αφήνει ατιμώρητους
-Εγώ σαν θύμα είμαι έρμαιο των εκτελεστών μου χωρίς προστασία από το κράτος
-Τα ίδια γίνονται σε όλους τους κλάδους της Οικονομίας
-Εμείς οι πολίτες βιώνουμε εξ αιτίας των μεγάλων συμφερόντων: χρέη,ανεργία, ακρίβεια,ανασφάλεια, φτώχεια.
ΖΗΤΩ :
-Να ξεσκεπαστεί το καρτέλ του σιδήρου πού εγώ επίσημα κατήγγειλα
-Να ξεσκεπαστεί ο μηχανισμός συγκάλυψης των: Επιτροπής Ανταγωνισμού-Κυβέρνησης-μεγάλων συμφερόντων
-Να απολυθεί άμεσα η αμαρτωλή αυτή Επιτροπή και να εκλεγεί άλλη από τη Βουλή που να υπηρετεί όλους τους Έλληνες
-Να προστατευτούμε δικαστικά όσοι καταγγέλουμε καρτέλ -Να προστατευτούν επιτέλους οι καταναλωτές –πολίτες από τη ληστεία των μεγάλων συμφερόντων
O Θεόδωρος Τενέζος που εδώ και 2,5 χρόνια κατήγγειλε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και στην Κυβέρνηση το σκληρό ελληνικό καρτέλ του χάλυβα, που κατέστρεψε την επιχείρησή του, η οποία ήταν πρότυπο ανάπτυξης, διαμαρτύρεται για την προστασία που παρέχουν στο συγκεκριμένο καρτέλ των μεγαλοβιομηχάνων και όχι μόνο.
Περισσότερα και κάμερα LIVE – STOP CARTEL, στο Στοχασμός-Πολιτική

ΘΑ ΦΟΡΕΘΕΙ ΠΟΛΥ (ΑΠΟ ΜΑΙL ΠOY ΛΑΒΑΜΕ)

2009-02-20T17:28:00.003+02:00

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ ΥΠΝΟΣΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

2009-02-20T17:01:00.001+02:00

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ ΥΠΝΟΣΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

2009-02-20T10:58:00.004+02:00

Ως άμεση συνέπεια της εντεινόμενης οικονομικής κρίσης έχουμε την ραγδαία αύξηση της ανεργίας, η οποία ειδικά για την χώρα μας θα αγγίξει διψήφια ποσοστά με τεράστιες κοινωνικές συνέπειες. Πέραν όμως των ποσοτικών στοιχείων της ανεργίας αυτή έχει και κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά τα οποία συστηματικά αποκρύπτονται και δεν προβάλλονται από τους επίσημους προπαγανδιστές του συστήματος.Ποιοί λοιπόν ειναι οι νέοι άνεργοι ποιές θέσεις εργασίας πλήττονται περισσότερο και πως αντιμετωπίζονται από τα κράτη αυτά τα ζητήματα;
Oλοι είδαμε τις εικόνες των στελεχών της LEHMAN BROTHERS την στιγμή που αποχωρούσαν από την χρεωκοπημένη εταιρεία με τα υπάρχοντα τους στα χέρια, και πιθανώς πολλοί από μας ευχαριστήθηκαν, διότι και τα υψηλόβαθμα στελέχη των πολυεθνικών πληρώνουν το τίμημα της απληστίας και των επιλογών τους.
Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα. Η συντριπτική μερίδα των απολυόμενων από τις διάφορες εταιρείες- και αυτό αφορά και τον ελληνικό χώρο- είναι εργάτες χαμηλά αμειβόμενοι, είτε βρισκονται στη βιομηχανία, είτε στην οικοδομή ή αλλού. Επίσης εργαζόμενοι στον τομέα των υπηρεσιών και άτομα γενικά χαμηλής ειδίκευσης, νέοι και γυναίκες. Οι μεγάλες εταιρείες προσπαθούν να προτατεύσουν τα μεγαλοστελέχη, που ευθύνονται για την κρίση και απολύουν εργάτες και εργαζόμενους με χαμηλά ημερομίσθια, προσπαθώντας να μειώσουν το λειτουργικό τους κόστος,την στιγμή που καθένα από αυτά τα στελέχη κοστίζει στην εταιρεία όσο πενήντα και πλέον εργάτες.Και δεν μιλάμε βεβαίως για τα πλέον υψηλόβαθμα στελέχη με τους εντυπωσιακούς μισθούς πέρα από κάθε λογική. Η δικτατορία των στελεχών σε όλο της το μεγαλείο ,η νομενκλατούρα του νέου Καπιταλισμού που αφού άρπαξε και γλέντησε, φορτώνει τις συνέπειες της κρίσης στους φτωχούς εργαζόμενους στα υποζύγια του συστήματος και στους νέους, που δεν μπορούν πλέον να βγούν στην αγορά εργασίας.Πληρώνουν αυτοί που δεν έφταιξαν, ενώ οι υπεύθυνοι δεν υφίστανται τις συνέπειες των επιλογών τους. Αυτή είναι η δομική αδικία που συστήματος, τις συνέπειες της οποίας κανένα κράτος δεν μπορεί να απαλύνει.Μόνο η αυτοοργάνωση των πολιτών έξω από το ανίκανο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα θα δώσει αν όχι την λύση, τουλάχιστον μια ακτίνα ελπίδας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΟΥΣ ΤΟΥ SHOW THΣ EUROVISION

2009-02-19T18:16:00.004+02:00

Οπως ανακοινώθηκε από την ΕΡΤ τα χρήματα που κάλυψαν το κόστος του show της Εurovision διατέθηκαν εξολοκλήρου από χορηγούς.Μάθετε λοιπόν τώρα ποιοί είναι αυτοί οι Χορηγοί. Είναι ο ΟΤΕ, ο ΕΟΤ, ο Δήμος Αθηναίων οι Ολυμπιακές Αερογραμμές και η TRIDENT. Δηλαδή μια μόνο ιδιωτική εταιρεία (Η ΤRIDENT). Tώρα πως μπορεί ο καταχρεωμένος Δήμος της Αθήνας που καταστρέφει το Πράσινο και αδυνατεί να μαζέψει τα σκουπίδια να διαθέτει τα χρήματα των δημοτών σε ηλίθια show ρωτήστε τον Κακλαμάνη.Για να μην αναφέρουμε τη Ολυμπιακή που κατά την δήλωση του Χατζηδάκη στοιχίζει στο δημόσιο ένα εκατομμύριο Ευρώ την ημέρα.Δηλαδή στην ουσία η μια κρατική Εταιρεία παριστάνει τον χορηγό της άλλης με τα χρήματα των φορολογουμένων σε καιρό κρίσης και με σκοπό την αποβλάκωση των πολιτών.Τώρα γιατί η ΕΡΤ που τόσο εύκολα βρίσκει χορηγούς συνεχίζει να χαρατσώνει τους πολίτες μεσω του λογαριασμού του ηλεκτρικού ρεύματος ρωτήστε τον Παναγόπουλο.Αηδιάσαμε πια με τις μεθοδεύσεις τους. Τρώνε και πίνουν <<εις υγείαν των κορόιδων>>.

ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ ΕΚΤΙΜΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗΣ.ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ.

2009-02-19T17:32:00.003+02:00

Στην εκτίμηση ότι οι πρόσφατες τρομοκρατικές ενέργειες αποτελούν «πρόβες» για την προετοιμασία της επόμενης τρομοκρατικής οργάνωσης, προέβη ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επισημαίνοντας ότι η Πολιτεία εμφανίζεται ανήμπορη και αιφνιδιασμένη.

«Αυτές είναι γενικές πρόβες, τα "μικρά" γεγονότα. Φοβάμαι ότι προετοιμάζεται η επόμενη οργάνωση», προειδοποίησε ο κ. Χρυσοχοΐδης, μιλώντας στον ρ/σ Alpha 989 και πρόσθεσε: «Όταν μπαίνουν σε ένα 24ωρο 10 γκαζάκια σημαίνει ότι υπάρχει μια ομάδα, κάποιος κατευθύνει, ορίζει τους στόχους, υπάρχουν παρακολουθήσεις των στόχων και τελικά μπαίνουν τα γκαζάκια. Αυτό σημαίνει ότι δοκιμάζουν καινούργια παιδιά για να τα βάλουν στην τρομοκρατία».

«Η "17 Νοέμβρη" για να πραγματοποιήσει ένα χτύπημα έκανε πολύμηνες παρακολουθήσεις με πολύ μεγάλη προσοχή για να μη γίνει κανένα κακό μεγαλύτερο. Εδώ έχουμε σε καθημερινή βάση σχεδόν μεγάλες και παρατεταμένες ενέργειες με πάρα πολύ οπλισμό, με πάρα πολλά άτομα. Φαίνεται ότι υπάρχει στη χώρα αντάρτικο πόλεων», παρατήρησε ο βουλευτής ο ΠΑΣΟΚ και συμπλήρωσε:

«Μπροστά μου βλέπω μια ζοφερή πραγματικότητα και εφιαλτική γιατί αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν πουθενά παρά μόνο ίσως στην Κολομβία, ενδεχομένως στη Βαγδάτη και στην Καμπούλ».

«Ανήμπορη και αιφνιδιασμένη η Πολιτεία»

Όπως υποστήριξε, η Πολιτεία φαίνεται ότι είναι εντελώς ανήμπορη και δεν έχει καμία γνώση του προβλήματος. «Η κυβέρνηση φαίνεται ανήμπορη να αντιμετωπίσει ένα φαινόμενο που δεν το γνωρίζει καν. Δεν μπορεί να αντιληφθεί και να συλλάβει το πρόβλημα ούτε πολιτικά ούτε επιχειρησιακά, ούτε και κοινωνικά, γιατί η βιαιότητα είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας μας σήμερα», υπογράμμισε ο κ. Χρυσοχοΐδης, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά πως οι αστυνομικές αρχές δεν έχουν πάρει μυρωδιά τι συμβαίνει και έχουν αιφνιδιαστεί.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ζήτησε να υπάρξει πολιτική μελέτη του φαινομένου και βάσει των συμπερασμάτων που θα εξαχθούν, να συσταθεί στην Αστυνομία μία ομάδα με τους πιο ικανούς -με ενδεχόμενη αξιοποίηση και προσώπων με εμπειρία στο θέμα, οι οποίοι σήμερα έχουν απομακρυνθεί από την Αστυνομία.

O Eπαναστατικός Αγώνας πίσω από την επίθεση στη Citibank;

Για επίδειξη ισχύος των τρομοκρατών κάνει λόγο από την πλευρά του το υπουργείο Εσωτερικών, καθώς όπως εκτιμά ανώτερο στέλεχος του υπουργείου που μίλησε στα «Νέα», «οι τρομοκράτες ήθελαν να μας δώσουν ένα ακόμη μήνυμα για τις επιχειρησιακές δυνατότητές τους».

Σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική, πίσω από τη νέα τρομοκρατική επίθεση βρίσκεται κατά πάσα πιθανότητα ο Επαναστατικός Αγώνας, βάσει της μεθολογίας που ακολουθήθηκε.

Το ίδιο στέλεχος του ΥΠΕΣ υπογραμμίζει πως πρόκειται για την πρώτη ενέργεια αυτού του είδους στην Ελλάδα, ενώ αίσθηση έχει προκαλέσει η εκρητική ύλη που χρησιμοποίησαν οι τρομοκράτες. Σημειώνεται ότι την εκρηκτική ύλη ANFO χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν ο ΙΡΑ, η ΕΤΑ και κάποιες παλαιστινιακές οργανώσεις, ενώ το 1995 με μεγάλη ποσότητα της ίδιας εκρηκτικής ύλης είχε ανατιναχτεί κυβερνητικό κτίριο στην Οκλαχόμα.

«Ο συνηθέστερος τρόπος κατασκευής μιας βόμβας με ΑΝFΟ είναι η ανάμειξη νιτρικού αμμωνίου, δηλαδή λιπάσματος με ντίζελ, ή πετρέλαιο θέρμανσης ή ακόμη και μελάσα. Πρόκειται για υλικά που εύκολα μπορούν να βρεθούν χωρίς να κινήσουν υποψίες αλλά η κατασκευή της εκρηκτικής ύλης απαιτεί και εξειδικευμένες γνώσεις», επισημαίνει σε δήλωσή του στον Τύπο, ο σύμβουλος εγκληματολογικών διερευνήσεων Γεώργιος Ραυτογιάννης.

Εκκληση για πληροφορίες

Σήμερα, η ΕΛ.ΑΣ. απηύθυνε έκκληση προς τους πολίτες για τυχόν πληροφορίες που μπορεί να βοηθήσουν τις έρευνες για τους υπευθύνους της βομβιστικής απόπειρας έξω από το κτίριο της Citibank στην Κηφισιά.

«Οποιοσδήποτε γνωρίζει κάτι για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο ή βρισκόταν στην περιοχή και είδε κάτι που του φάνηκε ύποπτο παρακαλείται νας μας ενημερώσει στα τηλέφωνα 170 ή 1014 από σταθερό ή κινητό. Το απόρρητο της ταυτότητας θα προστατευτεί», τονίζεται στη σχετική ανακοίνωση.

Μάλιστα, η αστυνομία έδωσε στη δημοσιότητα και φωτογραφίες του αυτοκινήτου για την περίπτωση που κάποιος το αναγνωρίσει και μπορεί να δώσει πολύτιμες πληροφορίες.

EΞΕΓΕΡΣΗ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΛΟΓΩ ΑΘΛΙΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ.

2009-02-19T13:07:00.002+02:00

Εξέγερση λαθρομεταναστών, με 10 τραυματίες, σημειώθηκε στη νήσο Λαμπεντούσα της νότιας Ιταλίας, σε κέντρο αναγνώρισης και απέλασης, το οποίο υπέστη ζημιές από πυρκαγιά."Σημειώθηκε εξέγερση των λαθρομεταναστών, οι οποίοι ανέρχονται σήμερα σε 860 στο κέντρο. Ορισμένοι από αυτούς προσπάθησαν να διαφύγουν, καταστρέφοντας μια πύλη, αλλά απωθήθηκαν από τις δυνάμεις της τάξης", δήλωσε ο διευθυντής της αστυνομίας Αγκριτζέντε Τζιρολάμο Φάτσιο για το τηλεοπτικό δίκτυο Sky TG24.
"Πυρκαγιά εκδηλώθηκε σε μία από τις πτέρυγες που φιλοξενούν λαθρομετανάστες, η οποία καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό", πρόσθεσε.
Το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων Ansa μετέδωσε ότι περίπου 10 λαθρομετανάστες και μέλη των δυνάμεων της τάξης τραυματίστηκαν ελαφρά στις συγκρούσεις που ακολούθησαν.
Σύμφωνα με το Ansa, την πυρκαγιά προκάλεσαν περίπου 100 λαθρομετανάστες, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την προαναγγελθείσα απέλαση 107 τυνήσιων λαθρομεταναστών.

ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

2009-02-18T19:28:00.006+02:00

Πολλοί φίλοι κατά την διάρκεια των κινητοποιήσεων για την διάσωση του πάρκου, σνόμπαρησαν αυτό τον αγώνα με το σκεπτικό οτι αναλώνουμε τις δυνάμεις μας για να σώσουμε μερικά δέντρα,την στιγμή που υπάρχουν τεράστια προβλήματα με την οικονομική κρίση κλπ. Πιστεύω ότι είναι πέρα για πέρα λάθος αυτή η λογική.Το να αγωνίζεσαι για μερικά δέντρα που έκοψε ο Κακλαμάνης, δείχνει τον τρόπο με τον οποίο θέλεις να ζείς, ότι ο τρόπος τους, τα μέσα τους, αυτά που σου προτείνουν δεν είναι αποδεκτά. Από τα μικρά , τα ταπεινά κρίνονται τα μεγάλα.Εστω και σε τοπικό επίπεδο, στη γειτονιά ,γίνεται φανερό ότι ένας άλλος τρόπος ζωής είναιμ εφικτός.Ολη αυτή η κινητοποίηση δημιούργησε ένα σημείο αναφοράς. Νέες συλλογικότητες αναπτύχθηκαν .Πολίτες που ποτέ δεν θα έβγαιναν στο δρόμο διεκδίκησαν τα δικαίωμα να προσδιορίσουν οι ίδιοι το πως θα ζούν.Και επειδή το τοπικό πλέον επικοινωνεί με το πλανητικό, το μικρό αυτό κίνημα που αναπτύχθηκε με επίκεντρο την διάσωση ενός μικρού πάρκου, έγινε γνωστό σε όλη την χώρα , έδειξε ότι υπάρχει ελπίδα, και ότι οι φορείς της είμαστε εμείς οι ίδιοι.Πέρα από κατεστημένα κόμματα και διεφθαρμένους πολιτικούς.Οτι η λύση βρίσκεται στην αυτοόργανωση και στην δυνατότητα να παρεμβαίνουμε, γι αυτά που μας αφορούν. Το έδειξε άλλωστε αυτό και ο αγώνας ενάντια στον ΧΥΤΑ Λευκίμμης.
Ανατρέχοντας στον Γαλλικό τύπο, βρήκα ότι ανάλογος αγώνας ειχε δοθεί στο Παρίσι το 1992, για κάποια δέντρα που ήθελε να κόψει ο Σιράκ, (ήταν τότε δήμαρχος Παρισιού), με αποτέλεσμα να το ματαιώσει και οι πολίτες να σημειώσουν μια μικρή νίκη, που λέει όμως πολλά. Να πάρουμε λοιπόν την ζωή μας στα χέρια μας, αρχίζοντας από τα μικρά ,τα καθημερινά.Τα μεγάλα έπονται.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ IMMANUEL WALLERSTEIN (ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ MONDE)

2009-02-18T15:23:00.002+02:00

O καπιταλισμός αγγίζει το τέλος του”

Συνέντευξη του Immanuel Wallerstein
στην Le Monde της 12/10/2008

Έχοντας υπογράψει τη διακήρυξη του Πόρτο Αλέγκρε (“Δώδεκα προτάσεις για ένα άλλο εφικτό κόσμο”), το 2005, θεωρείσθε ένας από τους εμπνευστές του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Ιδρύσατε και διευθύνατε το Κέντρο Fernand-Braudel για τη μελέτη της οικονομίας των ιστορικών συστημάτων και των πολιτισμών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Binghamton. Πώς τοποθετείτε την τρέχουσα οικονομική και χρηματιστική κρίση μέσα στην “μακρά διάρκεια” της ιστορίας του καπιταλισμού;

Immanuel Wallerstein: Ο Fernand Braudel (1902-1985) ξεχώριζε τον χρόνο της “μακράς διάρκειας,” η οποία βλέπει τη χρονική ακολουθία μέσα στην ανθρώπινη ιστορία των συστημάτων, που διέπουν τις σχέσεις του άνθρωπου με το υλικό περιβάλλον του, από το χρόνο, μέσα στο εσωτερικό αυτών των φάσεων, των μακρών συγκυριακών κύκλων, οι οποίοι περιγράφηκαν από οικονομολόγους, όπως ο Nicolas Kondratieff (1982-1930) ή ο Joseph Schumpeter (1883-1950). Σήμερα, είναι σαφές, βρισκόμαστε στη φάση Β ενός κύκλου του Kondratieff, που είχε αρχίσει πριν τριάντα με τριανταπέντε χρόνια, μετά από μια πιο μακρόχρονη φάση Α (από το 1945 ως το 1975) στην ιστορία των πέντε αιώνων του καπιταλιστικού συστήματος.

Στη φάση Α, το κέρδος δημιουργούταν από την υλική, βιομηχανική ή διαφορετική, παραγωγή. Στην φάση Β, ο καπιταλισμός, για να συνεχίσει να δημιουργεί κέρδος, έπρεπε να παίζει επενδυτικά παιχνίδια και να καταφεύγει στην κερδοσκοπία. Για περισσότερο από τριάντα χρόνια, οι επιχειρήσεις, τα κράτη και τα νοικοκυριά χρεωνόντουσαν σε μια μαζική κλίμακα. Σήμερα, διανύουμε το τελευταίο κομμάτι της φάσης Β του Kondratieff, κατά τη διάρκεια του οποίου η δυνητική πτώση γίνεται πραγματική κι οι φούσκες εκρήγνυνται η μια μετά την άλλη: οι χρεοκοπίες πολλαπλασιάζονται, η συγκέντρωση του κεφάλαιου αυξάνει, η ανεργία προοδεύει κι η οικονομία γνωρίζει μια κατάσταση πραγματικής ύφεσης.

Αλλά σήμερα, αυτή η στιγμή του συγκυριακού κύκλου συμπίπτει με και, κατά συνέπεια, χειροτερεύει τη μεταβατική περίοδο μεταξύ δυο συστημάτων μακράς διάρκειας. Στην πραγματικότητα, θεωρώ ότι έχουμε μπει προ τριάντα ετών στην τελευταία φάση του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό που βασικά διαφοροποιεί τη φάση αυτή από την αδιάλειπτη διαδοχή των προηγούμενων συγκυριακών κύκλων είναι ότι ο καπιταλισμός δεν καταφέρνει πια “να αποτελεί ένα σύστημα,” με την έννοια που καταλάβαινε ο φυσικο-χημικός Ilya Prigogine (1917-2003): όταν ένα σύστημα, βιολογικό, χημικό ή κοινωνικό, αποκλίνει όλο και περισσότερο κι όλο και συχνότερα από την κατάσταση της ευστάθειας, δεν μπορεί να πετύχει πλέον να ξαναβρεί την ισορροπία του και τότε παρατηρούμε να λαμβάνει χώρα μια διακλάδωση σε μια νέα κατάσταση.

Η κατάσταση γίνεται χαοτική, ανεξέλεγκτη από τις δυνάμεις, που ως τότε εξουσίαζαν σ’ αυτήν, και μπορεί κανείς να παρατηρήσει την ανάδυση μιας πάλης, όχι πλέον μεταξύ των υπερασπιστών του συστήματος και των ανταγωνιστών τους, αλλά μεταξύ όλων των δρώντων, όλων όσων αγωνίζονται για να καθορίσουν τι είναι αυτό που θα αντικαταστήσει το παλιό σύστημα. Κρατώ τη χρήση της λέξης “κρίση” γι’ αυτόν τον τύπο μιας περιόδου. Βρισκόμαστε λοιπόν μέσα σε μια κρίση. Ο καπιταλισμός αγγίζει το τέλος του.

Γιατί όμως δεν πρόκειται για μια νέα μετάλλαξη του καπιταλισμού, όπως ως τώρα τον ξέραμε, κάτι που όπως, τέλος πάντων, έχει ήδη γίνει με τη μετάβαση από τον εμπορικό στο βιομηχανικό καπιταλισμό κι από τον βιομηχανικό στον χρηματο-οικονομικό καπιταλισμό;

Ο καπιταλισμός είναι παμφάγος, αρπάζει το κέρδος, εκεί όπου είναι σημαντικότερο σε μια δεδομένη στιγμή. Δεν ικανοποιείται με περιθωριακά μικρά κέρδη. Αντίθετα, τα μεγιστοποιεί φτιάχνοντας τα μονοπώλια – αυτό προσπάθησε ακόμη να κάνει τελευταία με τις βιοτεχνολογίες και τις τεχνολογίες της πληροφορικής. Αλλά νομίζω ότι οι δυνατότητες για πραγματική συσσώρευση από μεριάς του συστήματος έχουν φθάσει στα όριά τους. Ο καπιταλισμός, από τη γέννησή του το δεύτερο μισό του XVIου αιώνα, έχει γαλουχηθεί με μια διαφοροποίηση του πλούτου μεταξύ ενός κέντρου, όπου συγκλίνουν τα κέρδη, και των περιφερειών (όχι αναγκαστικά γεωγραφικών), όπου βρίσκονται αποκλεισμένοι οι όλο και πιο πολύ φτωχότεροι.

Από αυτή την άποψη, το οικονομικό συμμάζεμα της Ανατολικής Ασίας, της Ινδίας, της Λατινικής Αμερικής, αποτελεί μια ανυπέρβλητη πρόκληση για την “παγκόσμια οικονομία,” που δημιουργήθηκε από τη Δύση και η οποία δεν καταφέρνει πλέον να ελέγχει το κόστος της συσσώρευσης. Οι τρεις παγκόσμιες καμπύλες, του κόστους της εργατοδύναμης, των πρώτων υλών και των δασμών, βρίσκονται παντού σε μεγάλη άνοδο για κάποιες δεκαετίες τώρα. Η σύντομη περίοδος του νεοφιλελευθερισμού, που έχει πια κλείσει τον κύκλο της, κατάφερε να αντιστρέψει αλλά μόνο παροδικά αυτήν την τάση: στο τέλος της δεκαετίας του 1990, αυτά τα κόστη ήσαν βέβαια χαμηλότερα από τη δεκαετία του 1970, αλλά ήσαν ψηλότερα από ό,τι το 1945. Στην πραγματικότητα, η τελευταία περίοδος της πραγματικής συσσώρευσης – “η ένδοξη τριακονταετία” – κατέστη ανέφικτη, επειδή ακριβώς τα Κεϋνσιανά κράτη έθεσαν τις δυνάμεις τους στην υπηρεσία του κεφάλαιου. Αλλά, και τότε πάλι, φθάσαμε στα όρια!

Υπάρχουν προηγούμενες καταστάσεις της τρέχουσας φάσης, όπως την περιγράφετε;

Υπήρχαν πολλά πράγματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, που στρεφόντουσαν αντίθετα σ’ αυτά, στα οποία παραπέμπει η αναπαράσταση, που κατασκευάσθηκε στο μέσο του XIXού αιώνα, της συνεχούς κι αναπόφευκτης προόδου, συμπεριλαμβανομένης και της Μαρξιστικής εκδοχής της. Προτιμώ να περιορισθώ στη θέση της δυνατότητας της προόδου κι όχι στο αναπόφευκτό της. Σίγουρα, ο καπιταλισμός είναι το σύστημα, που γνώριζε πώς να παράγει, μ’ έναν εξαιρετικό κι αξιοσημείωτο τρόπο, τα περισσότερα αγαθά και πλούτη. Αλλά όμως πρέπει ακόμη να δούμε και το σύνολο των ζημιών – για το περιβάλλον, για την κοινωνία – που επίσης παραγόταν. Το μόνο καλό είναι εκείνο, που επιτρέπει να εξασφαλισθεί για το μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων μια ορθολογική και συνετή ζωή.

Όμως, η πιο πρόσφατη κρίση παρόμοια με τη σημερινή είναι η κατάρρευση του φεουδαρχικού συστήματος στην Ευρώπη, μεταξύ των μέσων του XVου και του XVIου αιώνα, και η αντικατάστασή του από το καπιταλιστικό σύστημα. Η περίοδος αυτή, που κορυφώνεται με τους θρησκευτικούς πόλεμους, βλέπει να καταποντίζονται η βασιλική εξουσία κι η κυριαρχία των ευγενών και της εκκλησίας πάνω στις πιο πλούσιες επαρχιακές κοινότητες και πάνω στις πόλεις. Γι’ αυτό κατασκευάζονται, με διαδοχικές απόπειρες και με ασυνείδητο τρόπο, κάποιες απροσδόκητες λύσεις, των οποίων η επιτυχία θα τελειώσει με τη “συγκρότηση του συστήματος,” που θα επεκταθεί λίγο-λίγο κάτω από τη μορφή του καπιταλισμού.

Πόσο χρόνο πρέπει να διαρκέσει η τρέχουσα μετάβαση και τι θα μπορούσε να προκύψει από αυτή;

Η περίοδος καταστροφής της αξίας, που κλείνει τη φάση Β ενός κύκλου Kondratieff, διαρκεί γενικώς από δυο ως πέντε χρόνια, πριν ικανοποιηθούν οι συνθήκες εισόδου στη φάση Α, τότε που κάποιο πραγματικό κέρδος μπορεί πάλι να εξαχθεί από τους νέους τύπους υλικής παραγωγής, που περιγράφηκαν από τον Schumpeter. Αλλά το γεγονός ότι η φάση αυτή αντιστοιχεί τώρα σε μια κρίση του συστήματος, μας αναγκάζει να εισέλθουμε σε μια περίοδο πολιτικού χάους, κατά τη διάρκεια της οποίας οι κυρίαρχοι πρωταγωνιστές, που βρίσκονται στην κορυφή των επιχειρήσεων και των κρατών της Δύσης, θα προσπαθήσουν να κάνουν ο,τιδήποτε είναι τεχνικώς δυνατό, για να ξαναβρούν την ισορροπία, παρότι το πιθανότερο είναι ότι δεν θα κατορθώσουν να κάνουν τίποτε.

Οι πιο έξυπνοι από αυτούς έχουν ήδη καταλάβει ότι θα έπρεπε να κάνουν κάτι εντελώς καινούργιο. Αλλά όμως υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος δρώντων, που ήδη ενεργούν με τρόπο άτακτο και ασυνεπή για να συμβάλουν στη ανάδυση των νέων λύσεων, χωρίς όμως να γνωρίζουν ακόμη ποιο σύστημα θα ξεπροβάλει από τέτοιες αναζητήσεις.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο, μάλλον σπάνια, κατά την οποία η κρίση κι η αδυναμία των ισχυρών αφήνουν χώρο στην ελεύθερη βούληση του κάθε άνθρωπου: υπάρχει σήμερα ένα χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα επιρροής του μέλλοντος μέσω της ατομικής του δράσης. Αλλά, καθώς το μέλλον αυτό θα είναι το άθροισμα ενός ανυπολόγιστου πλήθους δράσεων, είναι απολύτως αδύνατο να προβλέψουμε ποιο θα είναι το μοντέλο, που τελικά θα επιβληθεί. Σε δέκα χρόνια, πιθανό να μπορούμε να δούμε τα πράγματα καθαρότερα. Σε τριάντα ή σαράντα χρόνια, ένα νέο σύστημα θα αναδυθεί. Πιστεύω ότι είναι το ίδιο πιθανό να δούμε να εγκαθίσταται ένα σύστημα εκμετάλλευσης, αλίμονο, ακόμη περισσότερο βίαιο από τον καπιταλισμό, ή αντίθετα να δούμε να επικρατεί ένα μοντέλο περισσότερο δίκαιο και αναδιανεμητικό.

Έχουν οι προηγούμενες μεταλλάξεις του καπιταλισμού οδηγήσει σε μια μετατόπιση του κέντρου της “παγκόσμιας οικονομίας,” για παράδειγμα, από τη λεκάνη της Μεσογείου προς τις Ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού και μετά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες; Μήπως το επερχόμενο σύστημα θα έχει το κέντρο του στην Κίνα;

Η κρίση που ζούμε αντιστοιχεί επίσης στο τέλος ενός πολιτικού κύκλου, εκείνου της Αμερικανικής ηγεμονίας, που επίσης ξεκίνησε στη δεκαετία του 1970. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν ένας σημαντικός πρωταγωνιστής, αλλά δεν θα μπορέσουν να ξαναποκτήσουν την κυρίαρχη θέση τους απέναντι στον τωρινό πολλαπλασιασμό των κέντρων δύναμης, με τη Δυτική Ευρώπη, την Κίνα, την Βραζιλία, την Ινδία. Μια νέα ηγεμονική δύναμη, αν αναφέρεται κανείς στο χρόνο “μακράς διάρκειας” του Braudel, θα χρειαζόταν πιθανόν ακόμη άλλα πενήντα χρόνια για να επιβληθεί. Αλλά δεν γνωρίζω ποια θα είναι.

Στο μεταξύ, οι πολιτικές συνέπειες της τρέχουσας κρίσης θα είναι τεράστιες, στο μέτρο που οι κυρίαρχοι του συστήματος θα προσπαθήσουν να βρουν τους αποδιοπομπαίους τράγους για την κατάρρευση της ηγεμονίας τους. Θεωρώ ότι οι μισοί Αμερικανοί δεν θα αποδεχθούν αυτό που συμβαίνει. Έτσι, οι εσωτερικές συγκρούσεις θα αυξηθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες βρίσκονται στο δρόμο να γίνουν η πιο ασταθής χώρα του κόσμου από πολιτικής πλευράς. Και μην ξεχνάτε ότι εμείς, οι Αμερικανοί, είμαστε όλοι οπλισμένοι..

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ MICROSOFT ΓΙΑ ΧΡΕΩΣΗ DOWNGRADE AΠO ΠΕΛΑΤΗ

2009-02-18T00:04:00.005+02:00

Μία γυναίκα συμπλήρωσε την πρώτη μήνυση κατά της Microsoft για την χρέωση 59.25 δολαρίων, για την υποβάθμιση (downgrade) από Windows Vista σε Windows XP. Η μήνυση κατατέθηκε στη Ουάσιγκτον, και η Emma Alvarado ζητάει από την Microsoft την επιστροφή του ποσού που πλήρωσε για την υποβάθμιση σε υπολογιστή Lenovo PC με Windows Vista Business σε Windows XP Professional.

Η ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ VILLA AMALIAS ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΑΧΑΡΝΩΝ

2009-02-17T23:31:00.002+02:00

2009-02-17T23:21:00.001+02:00

Στην ΜΝΗΜΗ του ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πλακέτα στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ανήρτησε η μητέρα του. «Εδώ, στις 6 Δεκεμβρίου 2008 εντελώς αναίτια έσβησε το παιδικό χαμόγελο του αθώου 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τις σφαίρες αμετανόητων δολοφόνων». Αυτό το κείμενο και την φωτογραφία του Αλέξη, θέλησε να τοποθετήσει η μητέρα του 15χρονου μαθητή, στην οδό Μεσολογγίου, τόπο του γεγονότος που συγκλόνισε τον Δεκέμβριο, την Ελλάδα.

TA STURBUCKS ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ . Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.(MAIL ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ)

2009-02-17T11:09:00.006+02:00

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

2009-02-16T13:40:00.004+02:00

Για το δικαίωμα στην πόλη

του David Harvey

Ομιλία στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, Μπελέμ Βραζιλίας, 29 Ιανουαρίου 2009.

Χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ, αλλά εξ αρχής θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη που θα μιλήσω στα Αγγλικά, τη γλώσσα του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Ελπίζω ότι αυτά που θα πω να είναι αρκετά αντιμπεριαλιστικά ώστε να με συγχωρέσετε.

Είμαι πολύ ευγνώμονας για την πρόσκλησή σας, επειδή μαθαίνω πολλά πράγματα από τα κοινωνικά κινήματα. Ήρθα εδώ να μάθω και να ακούσω κι, έτσι, ήδη αποκτώ αυτή τη μεγάλη εκπαιδευτική εμπειρία, γιατί, όπως κάποτε το είχε θέσει ο Μαρξ, πάντοτε υπάρχει το μεγάλο ζήτημα του ποιος θα εκπαιδεύσει τους εκπαιδευτές.

Δουλεύω για κάποιο καιρό τώρα πάνω στην ιδέα του Δικαιώματος στην Πόλη. Θεωρώ ότι το Δικαίωμα στην Πόλη σημαίνει το δικαίωμα όλων μας να φτιάχνουμε πόλεις, που ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες, τις ανάγκες μας. Το δικαίωμα στην πόλη δεν είναι το δικαίωμα να παίρνουμε –χρησιμοποιώντας μια γνωστή έκφραση– τα ψίχουλα από το τραπέζι των πλούσιων. Θα πρέπει όλοι μας να έχουμε τα ίδια δικαιώματα, για να μπορούμε να φτιάχνουμε τα διαφορετικά είδη πόλεων, που θέλουμε να υπάρχουν.

Το δικαίωμα στην πόλη δεν είναι μόνο το δικαίωμα σ’ ό,τι ήδη υπάρχει στην πόλη, αλλά το δικαίωμα να μπορούμε να κάνουμε την πόλη να γίνει κάτι ριζικά διαφορετικό. Όταν κοιτάζω την ιστορία, βλέπω ότι η διαχείριση των πόλεων γινόταν περισσότερο από το κεφάλαιο παρά από τους άνθρωπους. Επομένως, μέσα στην πάλη αυτή για το δικαίωμα στην πόλη θα πρέπει να υπάρχει και μια πάλη ενάντια στο κεφάλαιο.

Θα ήθελα τώρα να μιλήσω λίγο για την ιστορία της σχέσης μεταξύ κεφάλαιου και πόλης, δομώντας και θέτοντας το ερώτημα: Γιατί συμβαίνει το κεφάλαιο να καταφέρνει να ασκεί τόσα πολλά δικαιώματα πάνω στην πόλη; Και γιατί οι λαϊκές δυνάμεις είναι σχετικά ασθενείς απέναντι στην εξουσία αυτή; Και θά ’θελα επίσης να μιλήσω για το πώς, στην πραγματικότητα, ο τρόπος, με τον οποίον λειτουργεί το κεφάλαιο στις πόλεις, είναι μια από τις αδυναμίες του. Γι’ αυτό, στην παρούσα συγκυρία, θεωρώ ότι η πάλη για το δικαίωμα στην πόλη βρίσκεται στο επίκεντρο των αγώνων ενάντια στο κεφάλαιο. Τώρα έχουμε –όπως γνωρίζετε– μια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Αν κοιτάξετε την πρόσφατη ιστορία, θα δείτε ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια συνέβησαν πολλές οικονομικές κρίσεις. Κάποιος έκανε μια μέτρηση και είπε ότι από το 1970 έγιναν 378 οικονομικές κρίσεις στον κόσμο. Μεταξύ 1945 και 1970, έγιναν μόνο 56 οικονομικές κρίσεις. Επομένως, ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει πολλές οικονομικές κρίσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30-40 ετών. Κι αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι πολλές από τις οικονομικές κρίσεις αυτές έχουν τη βάση τους στην αστικοποίηση. Στο τέλος των 1980, η Ιαπωνική οικονομία κατάρρευσε κι αυτό έγινε γύρω από το ζήτημα της κερδοσκοπίας για την ιδιοκτησία και την γη. Το 1987, στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβη μια τεράστια κρίση, στην οποίαν εκατοντάδες τραπεζών πτώχευσαν κι ο λόγος ήταν πάλι η κερδοσκοπία γύρω από τη στέγαση και την κτηματική ανάπτυξη. Στα 1970, υπήρχε μια μεγάλη παγκόσμια κρίση των κτηματικών αγορών. Και θα μπορούσα να συνέχιζα, δίνοντάς σας κι άλλα παραδείγματα οικονομικών κρίσεων με βάση τον αστικό χώρο. Εικάζω ότι οι μισές από τις οικονομικές κρίσεις των τελευταίων 30 ετών είναι κρίσεις, που έχουν να κάνουν με την κυριότητα του αστικού χώρου. Η έναρξη της παρούσης κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες προήλθε από κάτι που ονομάσθηκε κρίση των υποθηκών των sub prime χρεωστικών ασφάλιστρων. Για μένα, η κρίση αυτή θα έπρεπε να ονομάζονταν κρίση του αστικού χώρου.

Αυτά έχουν γίνει. Στα 1990, προέκυψε ένα πρόβλημα, όταν τα χρήματα της υπεραξίας δεν είχαν πού να πάνε. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα, που πάντα παράγει υπεραξία. Μπορείτε να το σκεφθείτε ως εξής: ο καπιταλιστής ξυπνά το πρωί και πάει στην αγορά μ’ ένα ορισμένο ποσό χρημάτων, για να αγοράσει εργασία και μέσα παραγωγής. Βάζει αυτά τα πράγματα που αγόρασε σε λειτουργία, παράγει ένα εμπόρευμα και το πουλά για να βγάλει περισσότερα χρήματα από αυτά που αρχικά δαπάνησε. Επομένως, στο τέλος της μέρας, ο καπιταλιστής έχει περισσότερα από αυτά που είχε στην αρχή της μέρας. Οπότε το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνει με το περίσσευμα που μάζεψε; Βέβαια, αν ήταν σαν εσάς ή σαν εμένα, ίσως να τα παράταγε, για να περνούσε καλά ξοδεύοντάς τα. Αλλά ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί έτσι. Υπάρχουν οι δυνάμεις του ανταγωνισμού, που τον ωθούν να επανεπενδύσει μέρος του κεφάλαιου σε νέα εγχειρήματα. Στην ιστορία του καπιταλισμού, υπήρχε πάντα ένας ρυθμός ανάπτυξης 3%, συνέχεια από το 1750 κι ύστερα. Αλλά ένας ρυθμός ανάπτυξης 3% σημαίνει ότι θα πρέπει να βρεθούν διέξοδοι εκροής για το κεφάλαιο. Επομένως, ο καπιταλισμός έρχεται πάντοτε αντιμέτωπος μ’ αυτό που ονομάζω πρόβλημα απορρόφησης της υπεραξίας του κεφάλαιου. Πού μπορώ να βρω μια επικερδή διέξοδο για να διοχετεύσω το κεφάλαιό μου; Βέβαια, πίσω στο 1750, ολόκληρος ο κόσμος ήταν ανοιχτός, για να δώσει λύσεις στο πρόβλημα αυτό. Και την εποχή εκείνη, η συνολική αξία της παγκόσμιας οικονομίας ήταν 315 δισεκατομμύρια δολάρια σ’ αγαθά κι υπηρεσίες. Όταν ήρθαμε στα 1950, υπήρχαν 4 τρισεκατομμύρια δολάρια και θα έπρεπε να βρεθούν διέξοδοι για το 3% απ’ αυτά. Κι όταν ήρθαμε στα 2000, είχαμε 42 τρισεκατομμύρια δολάρια σε κυκλοφορία. Σήμερα, είναι περίπου 50 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μετά από 25 χρόνια και πάλι με ρυθμό ανάπτυξης 3%, θα είναι περίπου 100 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια ολοένα κι αυξανόμενη δυσκολία εύρεσης επικερδών διεξόδων για την υπεραξία του κεφάλαιου. Η κατάσταση αυτή μπορεί να παρουσιασθεί και μ’ έναν άλλον τρόπο. Όταν ο καπιταλισμός ουσιαστικά ήταν αυτό που συνέβαινε στο Μάντσεστερ και σε λίγα ακόμη μέρη του κόσμου, ο ρυθμός ανάπτυξης 3% δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα. Τώρα όμως, πρέπει να δούμε τον ρυθμό ανάπτυξης του 3% σε σχέση μ’ ο,τιδήποτε συμβαίνει στην Κίνα, την Ανατολική και τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ευρώπη, το μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής και της Βόρειας Αμερικής, οπότε υπάρχει ένα μεγάλο, ένα τεράστιο, πρόβλημα. Αλλά, όταν έχουν χρήματα, οι καπιταλιστές πρέπει να έχουν και μια επιλογή για το πώς να τα επανεπενδύουν. Μπορούν να τα επενδύουν σε καινούργια παραγωγή. Μια δικαιολογία για να γίνει ο πλούσιος πλουσιότερος είναι ότι θα επανεπενδύει στην παραγωγή κι, έτσι, θα δημιουργείται περισσότερη απασχόληση κι ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για τους ανθρώπους. Αλλά, από το 1970, γίνονται όλο και λιγότερες επενδύσεις σε κάποια νέα παραγωγή. Επενδύουν στην αγορά πάγιου κεφάλαιου, σε χρηματιστηριακά μερίσματα, σε δικαιώματα ιδιοκτησίας, σε δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και, φυσικά, και ιδιοκτησίας. Έτσι, από τα 1970, όλο και περισσότερο χρήμα πήγαινε σε περιουσιακά στοιχεία κι, όταν η καπιταλιστική τάξη αρχίζει να αγοράζει περιουσιακά στοιχεία, η αξία τους φυσικά αυξάνεται. Επομένως, αρχίζουν να βγάζουν χρήματα κι από την αύξηση της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων. Γι’ αυτό, οι τιμές της περιουσίας ανεβαίνουν όλο και πιο πάνω. Κι αυτό είναι κάτι που δεν κάνει μια καλύτερη πόλη, αλλά μια ακριβότερη πόλη. Επιπλέον, στο βαθμό που θέλουν να κτίζουν πολυτελή συγκροτήματα διαμερισμάτων και πλούσιες κατοικίες, πρέπει να πετούν τους φτωχούς έξω από τις περιοχές που ζουν. Πρέπει να μας στερήσουν του δικαιώματός μας στην πόλη. Έτσι, στη Νέα Υόρκη, το βρίσκω πολύ δύσκολο να ζω στο Μανχάταν, παρότι είμαι ένας καλοπληρωμένος καθηγητής. Η μεγάλη μάζα του πληθυσμού, που τώρα εργάζεται στην πόλη, δεν μπορεί να διαθέσει τα χρήματα, για να μένει μέσα στην πόλη, επειδή οι τιμές των κατοικιών έχουν ανεβεί πολύ ψηλά, όλο και περισσότερο ψηλά. Μ’ άλλα λόγια, έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα των ανθρώπων στην πόλη τους. Κάποιες φορές, τους έχει αφαιρεθεί από τις ενέργειες της αγοράς, κάποιες φορές, από τις κυβερνητικές πολιτικές, που τους πετούν έξω από τα μέρη που ζουν, κάποιες φορές, με παράνομα μέσα, την βία, την πυρπόληση ενός κτιρίου. Υπήρχε μια περίοδος που συνέβαιναν κάθε τόσο διαδοχικές πυρκαγιές σ’ ένα τμήμα της Νέας Υόρκης.

Επομένως, αυτό που δημιουργείται έτσι είναι μια κατάσταση, στην οποία οι πλούσιοι μπορούν όλο και περισσότερο να έχουν υπό τον έλεγχο της κυριότητάς τους ολόκληρη την πόλη. Και πρέπει να κάνουν κάτι τέτοιο, επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να χρησιμοποιήσουν την υπεραξία του κεφάλαιού τους. Όμως, σε κάποιο σημείο, υπάρχει ακόμη και το κίνητρο για τη διαδικασία αυτή της δόμησης της πόλης μέσω της αφαίμαξης των φτωχότερων. Οι χρηματο-οικονομικοί οργανισμοί δανειοδοτούν τις εταιρίες οικιστικής ανάπτυξης, για να μπορούν αυτές να αναπτύσσουν μεγάλες περιοχές της πόλης. Ναι, έχουμε τότε τις εταιρίες οικιστικής ανάπτυξης, αλλά μετά το πρόβλημα είναι σε ποιους οι εταιρείες αυτές θα πουλήσουν τους χώρους και τα κτίρια που κατασκευάζουν; Αν τα έσοδα της εργατικής τάξης αυξάνονταν, τότε ίσως να μπορούσαν να τα πουλούσαν στην εργατική τάξη. Αλλά, από τα 1970, οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού έχουν να κάνουν με τη συμπίεση των μισθών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πραγματικοί μισθοί δεν αυξήθηκαν από το 1970 κι ύστερα, οπότε έχετε μια κατάσταση, στην οποίαν οι πραγματικοί μισθοί είναι σταθεροί, αλλά οι τιμές των ιδιοκτησιών ανεβαίνουν. Επομένως, από πού θα προέλθει η ζήτηση στέγης; Η απάντηση ήταν να κληθεί η εργατική τάξη να μπει μέσα στο δανειοληπτικό περιβάλλον. Κι αυτό που βλέπουμε είναι ότι τα στεγαστικά δάνεια στις Ηνωμένες Πολιτείες ανέβηκαν τα τελευταία 20 χρόνια από περίπου 40.000 δολάρια ανά νοικοκυριό σε πάνω από 120.000 δολάρια ανά νοικοκυριό. Οι χρηματο-οικονομικοί οργανισμοί χτυπούν τις πόρτες της εργατικής τάξης και λένε, “Έχουμε να σας κάνουμε μια πολύ καλή πρόταση. Δανείζεστε χρήματα από μας, αγοράζετε το σπίτι σας και μετά μην ανησυχείτε, αν κάποια στιγμή δεν μπορείτε να ξεπληρώσετε το δάνειό σας, γιατί οι τιμές των σπιτιών θα ανεβαίνουν κι, επομένως, όλα θα είναι μια χαρά.”

Έτσι, όλο και περισσότεροι χαμηλο-εισοδηματίες σέρνονται μέσα στο δανειοληπτικό περιβάλλον. Αλλά τότε, πριν περίπου δυο χρόνια, οι τιμές άρχισαν να πέφτουν. Το χάσμα μεταξύ των οικονομικών δυνατοτήτων της εργατικής τάξης και των χρεών τους έγινε αγεφύρωτο. Ξαφνικά, ενέσκηψε ένα κύμα κατασχέσεων, που διαδίδονταν μεταξύ πολλών Αμερικανικών πόλεων. Αλλά, όπως συνήθως συμβαίνει με κάποιο τέτοιο φαινόμενο, υπήρχε μια άνιση γεωγραφική ανάπτυξη του κύματος. Το πρώτο κύμα χτύπησε κοινότητες πολύ χαμηλού εισοδήματος σε πολλές από τις παλιότερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπάρχει ένας υπέροχος χάρτης, που μπορείτε να δείτε στο σάϊτ του BBC τις κατασχέσεις στην πόλη του Κλήβελαντ. Κι αυτό που βλέπετε είναι ένας χάρτης με κουκίδες, οι οποίες είναι ιδιαίτερα πυκνά συγκεντρωμένες σ’ ορισμένες περιοχές της πόλης. Πίσω του, υπάρχει ένας άλλος χάρτης, που δείχνει την κατανομή στην πόλη του πληθυσμού των Αφρο-Αμερικανών. Οι δυο χάρτες συμπίπτουν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αυτό σημαίνει ότι ό,τι συνέβη ήταν μια καταλήστευση του Αφρο-Αμερικανικού πληθυσμού χαμηλού εισοδήματος. Κι αυτό ήταν η μεγαλύτερη απώλεια περιουσιακών στοιχείων για πληθυσμούς χαμηλού εισοδήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, που είχε ποτέ γίνει. Δυο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους. Και την ίδια ακριβώς στιγμή που αυτό συνέβαινε, τα μπόνους που πληρώνονταν στην Γουόλ Στρητ ξεπερνούσαν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια –δηλαδή, τα έξτρα χρήματα που έπαιρναν οι τραπεζίτες για τη δουλειά τους. Επομένως, τα 30 εκατομμύρια δολάρια, που στην πραγματικότητα αποσπώνταν από τις γειτονιές των χαμηλόμισθων, κατέληγαν στην Γουόλ Στρητ. Το γεγονός αυτό έχει συζητηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σαν μια περίπτωση ενός οικονομικού τυφώνα Κατρίνα, γιατί, όπως θυμάστε, ο τυφώνας Κατρίνα χτύπησε τη Νέα Ορλεάνη με διαφορετικούς τρόπους κι ήταν ο μαύρος πληθυσμός χαμηλού εισοδήματος, αυτός που έχασε τις περιουσίες του, ενώ πολλοί πέθαναν. Οι πλούσιοι προστάτευσαν τα δικαιώματά τους στην πόλη, αλλά οι φτωχοί ουσιαστικά τα έχασαν. Στη Φλόριντα, στην Καλιφόρνια και την Αμερικανική Νότια Δύση, το πρόβλημα έπαιρνε διαφορετικές μορφές. Εκεί, ως επί το πλείστον, λάμβανε χώρα έξω, στις περιφέρειες των πόλεων. Αλλά κι εκεί, πολλά χρήματα ήταν δανεισμένα για να χτισθούν ή να αγορασθούν σπίτια μέσω εταιριών οικιστικής ανάπτυξης. Έχτιζαν εντελώς έξω από τις πόλεις, 30 μίλια έξω από το Τούσον ή το Λος Άντζελες, δεν μπορούσαν να βρουν κανένα να αγοράσει και, γι’ αυτό, στόχευαν στο λευκό πληθυσμό, που δεν του άρεσε να μένει κοντά σε μετανάστες ή μαύρους στο κέντρο των πόλεων. Τότε, αυτό οδήγησε σε μια κατάσταση, που συνέβη πριν ένα χρόνο, όταν οι ψηλές τιμές της βενζίνης έκαναν πολύ δύσκολη τη ζωή για όσους ζούσαν σε τέτοιες απομακρυσμένες κοινότητες. Πολλοί από τους άνθρωπους αυτούς είχαν πρόβλημα να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους κι, έτσι, συναντήσαμε πάλι ένα κύμα κατασχέσεων, που λάμβανε χώρα στα προάστια κι αφορούσε κυρίως λευκούς σε μέρη όπως η Φλόριντα, η Αριζόνα ή η Καλιφόρνια. Στο μεταξύ, το μόνο που έκανε η Γουόλ Στρητ ήταν να μαζεύει όλες αυτές τις υποθήκες ψηλού ρίσκου και να τις πακετάρει μέσα σε περίεργα όργανα χρηματικο-οικονομικών ανταλλαγών. Μαζεύετε όλες τις υποθήκες ενός συγκεκριμένου μέρους, τις βάζετε σ’ ένα δοχείο και μετά πουλάτε τις μετοχές του δοχείου αυτού σε κάποιον άλλο. Το αποτέλεσμα ήταν να παγκοσμιοποιηθεί ολόκληρη η χρηματικο-οικονομική αγορά των υποθηκών. Και βλέπετε τμήματα κυριότητας των υποθηκών στη Νορβηγία ή την Γερμανία ή τις χώρες του Κόλπου ή οπουδήποτε αλλού. Όλοι ήξεραν ότι οι υποθήκες αυτές και τα αντίστοιχα χρηματικο-οικονομικά όργανα ήταν ασφαλή σαν τα σπίτια. Κατέληξαν όμως να μην είναι καθόλου ασφαλή και τότε είχαμε τη μεγάλη κρίση, που εξακολουθεί να συνεχίζεται χωρίς τελειωμό. Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι, αν η παρούσα κρίση είναι βασικά μια κρίση της αστικοποίησης, τότε η λύση θα έχει να κάνει με μια αστικοποίηση ενός διαφορετικού τύπου κι εδώ είναι που η πάλη για το δικαίωμα στην πόλη αποκτά μια κρίσιμη σημασία, γιατί μ’ αυτήν έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Αλλά συχνά ερωτούμαι αν η παρούσα κρίση αποτελεί το τέλος του νεοφιλελευθερισμού.. Η απάντησή μου είναι “όχι,” αν κοιτάξετε τι προτείνεται στην Γουόσινγκτον και το Λονδίνο. Μια από τις βασικές αρχές, που εγκαινιάσθηκε τα 1970, είναι ότι η κρατική εξουσία πρέπει να προστατεύει τους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς με κάθε κόστος. Κι όταν υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ της ευημερίας των χρηματικο-οικονομικών θεσμών και της ευημερίας των ανθρώπων, επιλέγετε την ευημερία των χρηματικο-οικονομικών θεσμών. Αυτή είναι η αρχή, της οποίας η επεξεργασία έγινε στην Πόλη της Νέας Υόρκης στα μέσα των 1970 κι η οποία για πρώτη φορά εφαρμόσθηκε διεθνώς στο Μεξικό, όταν η χώρα κινδύνευε να πτωχεύσει. Αν όμως πτώχευε το Μεξικό, θα καταστρέφονταν οι επενδυτικές τράπεζες της Νέας Υόρκης. Γι’ αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συνεργάσθηκαν, για να βοηθήσουν το Μεξικό να μην πτωχεύσει. Μ’ άλλα λόγια, δάνεισαν στο Μεξικό τα χρήματα, για να ξεπληρώσει τους τραπεζίτες της Νέας Υόρκης. Αλλά, με τον τρόπο αυτό, επέβαλαν τη λιτότητα στο Μεξικανικό λαό. Δηλαδή, προστάτευσαν τις τράπεζες και κατέστρεψαν τους άνθρωπους. Από τότε, αυτή ήταν η τυπική πρακτική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τώρα, αν δείτε την απάντηση στην κρίση, που έδωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κι η Βρετανία, αυτό που έκαναν στην πραγματικότητα ήταν μόνο να υποστηρίξουν οικονομικά τις τράπεζες. 700 δισεκατομμύρια δολάρια στις τράπεζες των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν έκαναν απολύτως τίποτε, για να προστατεύσουν τους ιδιοκτήτες κατοικιών, που έχαναν τα σπίτια τους. Επομένως, είναι η ίδια αρχή, που βλέπουμε κι εδώ να εφαρμόζεται –προστατεύστε τους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς κι ας πάει ο κόσμος να.. Αυτό που θα έπρεπε να κάναμε είναι να παίρναμε τα 700 δισεκατομμύρια δολάρια και να φτιάχναμε μια τράπεζα επανανάπτυξης του αστικού χώρου, για να σώσουμε όλες εκείνες τις γειτονιές που καταστράφηκαν και για να επαναδομήσουμε τις πόλεις περισσότερο με βάση τις απαιτήσεις του λαού. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι, αν το κάναμε αυτό, τότε ένα μεγάλο μέρος της κρίσης θα είχε εξαφανιστεί, γιατί δεν θα υπήρχε καμία υποθήκη να κατασχεθεί. Στο μεταξύ, πρέπει να οργανώσουμε ένα κίνημα ενάντια στις εξώσεις κι έχουμε δει κάτι τέτοιο να γίνεται στην Βοστόνη και σε κάποιες άλλες πόλεις. Αλλά, αυτή την ιστορική στιγμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει μια αίσθηση ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις πρέπει να είναι περιορισμένες, επειδή έχει την προτεραιότητα η εκλογή του Ομπάμα. Πολλοί ελπίζουν ότι ο Ομπάμα θα κάνει κάτι διαφορετικό, αλλά, αλίμονο, οι οικονομικοί του σύμβουλοι είναι ακριβώς τα ίδια πρόσωπα, που είχαν δημιουργήσει το πρόβλημα αρχικά. Αμφιβάλω αν ο Ομπάμα θα είναι τόσο προοδευτικός όσο ο Λούλα. Θα πρέπει να περιμένετε λίγο, νομίζω, πριν αρχίσουν να κινητοποιούνται τα κοινωνικά κινήματα. Χρειαζόμαστε ένα πανεθνικό κίνημα Αναμόρφωσης του Αστικού Χώρου, σαν αυτό που έχετε εδώ. Χρειαζόμαστε μια πολιτική μαχητικότητα, σαν αυτή που έχετε οικοδομήσει εδώ. Χρειαζόμαστε, στην πραγματικότητα, να ξεκινήσουμε να ασκούμε τα δικαιώματά μας στην πόλη. Και κάποια στιγμή, πρέπει να αντιστρέψουμε όλον αυτόν τον τρόπο, με τον οποίον δίνεται προτεραιότητα στους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς αντί σε μας. Πρέπει να θέσουμε το ερώτημα, τι είναι πιο σημαντικό, η αξία των τραπεζών ή η αξία της ανθρωπότητας; Το τραπεζιτικό σύστημα πρέπει να υπηρετεί τους άνθρωπους, όχι να συντηρείται από το μόχθο των ανθρώπων. Κι ο μόνος τρόπος, με τον οποίον κάποια στιγμή θα κατορθώσουμε πράγματι να ασκήσουμε το δικαίωμα στην πόλη, είναι να πάρουμε την εποπτεία του προβλήματος της καπιταλιστικής απορρόφησης της υπεραξίας. Πρέπει να κοινωνικοποιήσουμε την υπεραξία του κεφάλαιου. Πρέπει να την χρησιμοποιήσουμε για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Πρέπει να βγούμε έξω από το πρόβλημα της διαρκούς συσσώρευσης του 3%. Τώρα, βρισκόμαστε στο σημείο, όπου ένας διαρκής ρυθμός ανάπτυξης 3% θα έχει ένα τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος, θα συνεπάγεται μια τεράστια πίεση πάνω στις κοινωνικές καταστάσεις, έτσι ώστε να πηγαίνουμε από τη μια οικονομική κρίση σε μια άλλη. Αν βγούμε από την παρούσα οικονομική κρίση με τον τρόπο που θέλουν, θα συμβεί μια άλλη οικονομική κρίση μετά από πέντε χρόνια. Έτσι, ερχόμαστε στο σημείο, όπου δεν μπορούμε πια να αποδεχθούμε αυτό που είχε πει η Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι “δεν υπάρχει καμιά άλλη εναλλακτική λύση” και λέμε ότι πρέπει να υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση. Γενικώς, πρέπει να υπάρχει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό. Και μπορούμε να αρχίσουμε να την προσεγγίζουμε αντιλαμβανόμενοι το δικαίωμα στην πόλη σαν μια λαϊκή και διεθνιστική απαίτηση κι ελπίζω ότι όλοι μπορούμε να είμαστε ενωμένοι στο έργο αυτό. Σας ευχαριστώ πολύ.

2009-02-15T00:03:00.002+02:00

ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΤΑ

Αλέξης Τσίπρας vs Άννα Παναγιωταρέα (1990)

2009-02-13T13:31:00.001+02:00

2009-02-13T13:28:00.003+02:00

Χθες παρακολουθήσαμε την συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην αγαπημένη του Αννα Παναγιωταρέα. (το βιντεάκι είναι από την πρώτη του συνέντευξη στη συγκεκριμένη δημοσιογράφο το1990).Φαίνεται ότι τον κυνηγούν τα φαντάσματα των παίδικών του χρόνων.Από τότε σε κάθε κρίσιμη περίοδο της καριέρας του εμφανίζεται στην Παναγιωταρέα η οποία έχει προφανώς αναλάβει εκστρατεία τόνωσης του προφίλ του.Στη συνέντευξη αυτή, που δεν είχε αρχή μέση και τέλος, φάνηκε η έλλειψη επεξεργασμένων θέσεων, η αδυναμία σύλληψης του συγκεκριμένου και η ανικανότητα της καθεστωτικής Αριστεράς να αντιληφθεί τα αίτια της κρίσης. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια παροιμιώδη αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αρθρώσει λόγο και προτείνει λύσεις ακόμα και μέσα στο ίδιο το σύστημα.Κάτι παραπάνω από προφανής είναι η φοβερή ανεπάρκεια των προσώπων που συγκροτούν τις ηγεσίες των κομμάτων καθώς και των στελεχών και ιδιαίτερα εκείνων που που ανδρώθηκαν μέσα στον κομματικό σωλήνα. Η Αριστερά αντιμετώπιζει ιστορικά πρόβλημα ηγεσίας, πάντα απαντούσε με το στερεότυπο <<δεν υπάρχει θέμα προσώπων αλλά θέσεων>> και πάντοτε υπερφαλλαγγιζόταν από πρόσωπα (Παπανδρεου κλπ). Στην περίπτωση Τσίπρα τα πράγματα έφθασαν στο απροχώρητο. Επιβλήθηκε στη Αριστερά ένα πρόσωπο ανεπαρκές που αναδείχθηκε λόγω της συγκυρίας και ενός ιδιότυπου life style. Αδυνατεί να σταθεί στο συγκεκριμένο, να αρθρώσει πολιτικό λόγο , να προτείνει και είναι ιδιαίτερα λυπηρό ειδικά για νέο άνθρωπο να αναπαράγει τα στερεότυπα μιας ορισμένης Αριστεράς του μεσοπολέμου. Μια μικροαστική κνίτικη λογική που βαυκαλίζεται οτι απαντά στα προβλήματα.Σκεφτόμουν ,πόσο η θητεία στην ΚΝΕ διαλύει την σκέψη του ανθρώπου , τον κάνει να μην μπορεί να αντιληφθεί την κεντρική αντίφαση του συστήματος και να αναλώνεται σε τακτικισμούς για το καπέλωμα των αυθόρμητων κινημάτων. Αυτοί λοιπόν που τον επέβαλαν θα πρέπει να τον αποσύρουν από την κεντρική πολιτική σκηνή , να του κάνουν λίγο φροντιστήριο, να μελετήσει στοιχειώδη οικονομικά, να κανει ενδοσκόπηση και να σκεφτεί τον ρόλο του ως στελέχους της Αριστεράς και κατόπιν να επανέλθει για να κριθεί. Χρειάζεται στοιχειώδης κατάρτιση. Με πορδές δεν βάφονται αυγά. Οσο για τα αυθόρμητα κινήματα, αυτά θα βρούν το δρόμο τους και μέσα από τους αγώνες θα αναδείξουν τις ηγεσίες τους και θα σφυρηλατήσουν την συλλογικότητά τους. Κανένας μικροαστός πολιτικός δεν θα τα καπελώσει. Σημασία έχει η Πράξη , όχι το life style.Σημασία έχει η Γνώση ,όχι οι ανέξοδες κουβέντες . Σημασία έχει το συγκεκριμένο, το άμεσο, και όχι οι παντός είδους συνεντεύξεις βελτίωσης του προφίλ που έχουμε στην κοινωνία .

Bil'in 6.2.2009

2009-02-12T19:48:00.002+02:00

Την περασμενη Παρασκευή Ισραηλινοί και άλλοι ακτιβιστές από όλο τον κόσμο συνέδραμαν Παλαιστινίους στα χωριά της Δυτικής όχθης και διαδήλωσαν ενάντια στο τείχος του APARTHEID που χτίστηκε στη γη τους. Οπως και τις προηγούμενες εβδομάδες οι διαδηλωτές αντιμετώπισαν τα ισραηλινά στρατεύματα τα οποία είχαν διαταγή να σταματήσουν τις λαικές εκδηλώσεις ενάντια στην κατοχή της περιοχής με στρατιωτική βία.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ AΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ

2009-02-12T15:49:00.003+02:00

ΕΒΓΑΛΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕ...ΤΑΝΑΛΙΑ

"ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΛΕΦΤΑ ΒΓΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ"

Ένας άντρας, από την Μεγάλη Βρετανία, «έβγαλε» 13 από τα δόντια του με τανάλια επειδή δεν έβρισκε οδοντίατρο που να δέχεται κρατική ασφάλιση αφού δεν είχε χρήματα να πάει σε ιδιώτη. Ο πρώην στρατιώτης, κύριος Ian Boynton, προσπάθησε να βρει οδοντίατρο που να δέχεται κρατική ασφάλιση αλλά κανείς δεν τον δέχονταν.
Ο 42-χρονος άντρας δεν είχε αρκετά χρήματα για να επισκεφθεί ιδιώτη οδοντίατρο και έτσι χρησιμοποιώντας μια τανάλια έβγαλε όλα τα δόντια που τον πονούσαν!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ.ΠΡΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ.

2009-02-12T14:05:00.002+02:00

Η δολοφονική επιδρομή του κράτους του Ισραήλ σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού της Γάζας έχει λάβει προσωρινά τέλος. Είκοσι δύο ημέρες χερσαίων και αεροπορικών επιθέσεων άφησαν πίσω τους 1.300 Παλαιστίνιους νεκρούς (70% άμαχοι) και 4.500 βαριά τραυματίες. Παρ’ όλο το μένος των εισβολέων, Η ΓΑΖΑ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ! Ένα μεγάλο κομμάτι της, όμως, έχει μεταβληθεί σε ερείπια. 4.000 κτίρια κατεστραμμένα, 20.000 με σοβαρές ζημιές, δίκτυα και υποδομές διαλυμένες, 300.000 άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν και από αυτούς οι 90.000 δεν έχουν που να πάνε. Η ζωή σ’ αυτή τη μικροσκοπική λωρίδα γης (σε μόλις 360 τ. χλμ. ζουν 1.500.000 άνθρωποι – το μεγαλύτερο γκέτο του πλανήτη), ήδη πολύ δύσκολη εξαιτίας του παράνομου από ξηράς, αέρος και θαλάσσης, πολυετούς αποκλεισμού της από το Ισραήλ, έχει γίνει σήμερα στην κυριολεξία αφόρητη.
Το ζήτημα της Ανοικοδόμησης της Γάζας καθίσταται πια κεντρικό για τον ταλαιπωρημένο πληθυσμό της. Δυστυχώς, η πλειοψηφία της λεγόμενης Διεθνούς Κοινότητας (ΗΠΑ, Ε.Ε., αραβικές χώρες) συνδέει το ζήτημα της ανοικοδόμησης με την αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης του Παλαιστινιακού Λαού της Γάζας. Αυτό που δεν κατάφεραν το πολυετές εμπάργκο και ο πρόσφατος πόλεμος, δηλαδή η κάμψη της Παλαιστινιακής Αντίστασης, επιχειρείται σήμερα να επιβληθεί μέσα από την παρεμπόδιση της Ανοικοδόμησης και τον ωμό πολιτικό εκβιασμό του Παλαιστινιακού Λαού!
Όσοι και όσες από τον τεχνικό κόσμο σταθήκαμε αλληλέγγυοι στον Παλαιστινιακό Λαό κατά τη διάρκεια της σφαγής του από το κράτος του Ισραήλ, πρέπει να σταθούμε και τώρα δίπλα του στη μεγάλη και επίπονη μάχη της Ανοικοδόμησης.
Η συμβολή καταρτισμένου επιστημονικού δυναμικού κρίνεται άκρως σημαντική από τους ίδιους τους Παλαιστίνιους και επικεντρώνεται σε τομείς όπως:
- Οι αυτοψίες και οι εκτιμήσεις καταλληλότητας των πληγέντων κτιρίων.
- Η οργάνωση της προσωρινής στέγασης των αστέγων.
- Η χωροθέτηση νέων οικισμών που θα αντικαταστήσουν τους ισοπεδωμένους και η επιλογή τύπου κτιρίων.
- Η οργάνωση του διοικητικού μηχανισμού της ανοικοδόμησης και της ανάθεσης των έργων.
- Η οργάνωση καμπάνιας για την ανεύρεση και αποστολή οικοδομικών υλικών.
- Η διεθνής εκστρατεία για το άνοιγμα των συνόρων με την Αίγυπτο και το Ισραήλ ώστε να περνάνε ελεύθερα οι άνθρωποι και τα υλικά που θα συμβάλλουν στην ανοικοδόμηση, κ.ά.
Η έμπρακτη αλληλεγγύη μας στην τιτάνια προσπάθεια των Παλαιστινίων της Γάζας να σταθούν ξανά στα πόδια τους, ακόμα και η πιο μικρή συμβολή του καθενός και της καθεμιάς μας, έχει την πιο μεγάλη ανθρωπιστική και πολιτική αξία. Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να μπορέσουν να ζήσουν ανθρώπινα και με το κεφάλι ψηλά στη γη τους! Μόνο όπλο τους η δική τους αποφασιστικότητα και η δική μας αλληλεγγύη!
Για να οργανωθεί σε μόνιμη βάση η συμβολή του τεχνικού κόσμου της Δυτ. Ελλάδας στην Ανοικοδόμηση της Γάζας, σας καλούμε σε ανοιχτή συγκέντρωση-συζήτηση, στην αίθουσα συνεδριάσεων του ΤΕΕ, Τριών Ναυάρχων 40 (ισόγειο) Πάτρα, την Τρίτη 17-2-2008, 7.00μμ.
Προσωρινή Επιτροπή για μια «Πρωτοβουλία Μηχανικών, Τεχνολόγων και Φοιτητών για την Ανοικοδόμηση της Γάζας»
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6977 510730 και 6977 574358

ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

2009-02-12T13:32:00.001+02:00

2009-02-12T12:52:00.001+02:00

ΑΠΟ ΤΟ ALJAZEERA.NET .

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΜΕΛΟΥΣ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ MALL

2009-02-11T21:49:00.001+02:00

Πιστεύεις ότι η λογοκρισία και ειδικά η ολοκληρωτική εξαφάνιση μιας είδησης είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα δικτατορικών, αυταρχικών, ολοκληρωτικών καθεστώτων; Συνώνυμο χωρών όπως η Κίνα, το Ιράν, η Σ. Αραβία;
Σου δίνουμε την ευκαιρία να αλλάξεις γνώμη! Στην Ελληνική δημοκρατία του 21ου αιώνα, με τα εκατοντάδες έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ κάθε άποψης, σύνθεσης και διαφορετικών συμφερόντων, μια σημαντική είδηση δεν δημοσιεύτηκε ΠΟΥΘΕΝΑ. Και όταν λέμε πουθενά ευνοούμε ΠΟΥΘΕΝΑ! Και όποιος αμφιβάλει, ιδού οι μηχανές αναζήτησης ιδού και το ψάξιμο. Γιατί; Γιατί η είδηση αφορά το Mall του ομίλου Λάτση στο Μαρούσι. Γι' αυτό το θέμα η λογοκρισία κρατά χρόνια, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο καθώς αφορά τελεσίδικη δικαστική απόφαση.
Διαβάστε την είδηση (όπως ήρθε με mail) και την έκκληση που ακολουθεί: ------------------ Καταδίκη για το mall Athens στο πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου ------------------ Στις 19 Ιανουαρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ - ( Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση. Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτό τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή. Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου. Μια απόφαση λοιπόν που μας γεμίζει αισιοδοξία ότι σε αυτόν τον αγώνα για την διάσωση των ελεύθερων χώρων δεν είμαστε μόνοι μας, υπάρχουν και Δημόσιοι λειτουργοί που υπερασπίζονται το Δημόσιο συμφέρον. ------------------------------------------------------------------------------------------
Άσχετα με το πόσο ενδιαφέρει η είδηση τον καθένα και την καθεμία μας, το γεγονός της ολοκληρωτικής της απάλειψης από τον τύπο, με χουντικά ποσοστά της τάξης του 100%, αποτελεί πρόκληση για τις ελευθερίες όλων μας. Αποτελεί ακόμα σαφή απόδειξη ότι μια δικτατορία οικονομικών συμφερόντων επιβάλλεται πιο ασφυκτικά παρά ποτέ στη ζωή μας και γράφει την ιστορία όπως γουστάρει.
Αν το θάψιμο μιας σημαντικής είδησης στα ψιλά μας εξοργίζει, η ολοκληρωτική της εξαφάνιση μας εξαγριώνει. Θα τους αφήσουμε να αποφασίζουν τι πρέπει να μαθαίνουμε και τι όχι; Όπως οι "από κάτω" τους αναγκάσαμε να βγάλουν την Κούνεβα από τα ψιλά... έτσι και πάλι πρέπει να τους δείξουμε ότι ΔΕΝ κρατάνε πια την ενημέρωση στα χέρια τους, ότι η δικτατορία στην ενημέρωση έχει αντίπαλο. Χιλιάδες αντίπαλους! Στείλετε αυτή την είδηση σε φίλους/ες, γνωστούς/ες, συνάδελφους/ισσες - Ανεβάστε την στο internet Σε μερικές εβδομάδες θα την γνωρίζουν ακόμα και όσοι δεν τους ενδιέφερε... Κομμένες ειδήσεις;... Όσοι παίζουν με τα ψαλίδια να προσέχουν μην κοπούν οι ίδιοι!
Διαβάστε σχετικά με το Mall από το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ (Ιανουάριος 2006, Φεβρουάριος 2006, Μάρτιος 2006) Δείτε και κάτι ενδιαφέρον για τη λογοκρισία σχετικά με το Mall

2009-02-10T19:28:00.002+02:00

Την περασμένη εβδομάδα, κατά τη διάρκεια αγώνα μπάσκετ στην Βαρκελώνη μεταξύ της ισραηλινής ομάδας Maccabi και της ισπανικής Barcelona, εννιά οπαδοί εισέβαλαν στο γήπεδο φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του Παλαιστινιακού λαού και κρατώντας παλαιστινιακές σημαίες.

Σε απάντηση, η ισπανική αστυνομία έσυρε τους διαδηλωτές έξω από τον χώρο του αγώνα, ενώ όλο το γήπεδο φώναζε «Παλαιστίνη», χειροκροτούσε και κρατούσε πανό με συνθήματα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό και τον αγώνα τους για ελευθερία.

Η κίνηση αυτή έγινε με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη τριών παικτών της Maccabi σε Ισραηλινούς στρατιώτες στα σύνορα με τη Γάζα.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ (BACK TO GAZA) ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ

2009-02-10T18:22:00.004+02:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ AΠΟ ΤΟTVXS

2009-02-10T18:07:00.003+02:00

Ως τρομοκράτης κρατείται στο Γκουαντάναμο ο μόνιμος κάτοικος Βρετανίας, Binyam Mohamed, επειδή επισκέφθηκε μια σατιρική ιστοσελίδα για την κατασκευή πυρηνικής βόμβας! Όπως δηλώνει η δικηγόρος του, ο Mohamed κινδυνεύει να φύγει από το Γκουαντάναμο σε φέρετρο ή τρελός, αν δεν δοθεί σύντομα τέλος στην υπόθεση.

Ο 30χρονος Mohamed αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι διάβασε τις οδηγίες για την κατασκευή της βόμβας, αφού τον ξυλοκόπησαν άγρια, τον κρέμασαν από σύρματα και τον απείλησαν με πιστόλι. Η CIA ήταν πεπεισμένη ότι αυτός ο επιστάτης ήταν κορυφαίος τρομοκράτης της Αλ Κάιντα και σχεδίαζε νέο τρομοκρατικό χτύπημα. Η φυλάκισή του κράτησε 8 χρόνια, κατά τα οποία μεταφέρθηκε σε κέντρα βασανιστηρίων στο Πακιστάν, στο Μαρόκο, σε αμερικάνικη φυλακή στη Καμπούλ και στο Γκουαντάναμο. Ο Mohamed είναι ένας από τους τελευταίους κατοίκους Βρετανίας που βρίσκεται ακόμα στη φυλακή,

Το άρθρο «πώς να κατασκευάσετε μια βόμβα υδρογόνου» δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό σατιρικό περιοδικό Seven Days και επαναδημοσιεύτηκε σε πολλές ιστοσελίδες. Το άρθρο δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από έναν τρομοκράτη για την κατασκευή βόμβας. Πρόκειται για μια γελοία συνταγή που σύστηνε να μετατρέψουμε το αέριο ουράνιο σε υγρό υποβάλλοντας πίεση με μια τρόμπα ποδηλάτου και έπειτα να γεμίσουμε ένα κουβά και να τον κουνάμε γύρω-γύρω.
Το άρθρο γράφτηκε από την υπεύθυνο για τη στήλη της μαγειρικής Barbara Ehreich,το δημοσιογράφο Peter Biskind του περιοδικού Rolling Stones και τον επιστήμονα Michio Kaku.

Η βρετανική γενική γραμματεία εξωτερικών υποθέσεων αρνήθηκε να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία για την κράτηση του Mohamed. Το Ανώτατο Δικαστήριο, επίσης, αποφάσισε την περασμένη εβδομάδα να μη δώσει τα στοιχεία των 42 στρατιωτικών που ευθύνονται για την εξέλιξη της υπόθεσης, υπό την απειλή των ΗΠΑ να αποσύρουν κάθε στρατιωτική συνεργασία με τη Βρετανία.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΙΩΝ.(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ TVXS)

2009-02-10T10:37:00.005+02:00

Μια νέα αποκάλυψη, με οσμή σκανδάλου έρχεται στο φως για το περιβόητο πλέον πάρκινγκ που θέλει να κατασκευάσει ο Δήμος στη συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων. Παραβάσεις του Αναπτυξιακού Νόμου από τον Δήμο Αθηναίων και τους υπουργούς Αλογοσκούφη και Παπαθανασίου...Εκτός από την παράνομη κοπή δέντρων, η οποία έγινε αγνοώντας σχετική απόφαση της Διεύθυνσης Δασών Αττικής, ακόμα και η χρηματοδότηση του έργου αποδεικνύεται πως βασίστηκε σε παράνομη απόφαση των υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών, κατά παράβαση των κανόνων για τις χρηματοδοτήσεις του αναπτυξιακού νόμου. Συγκεκριμένα, η εταιρία ΔΟΜΟΤΕΚΑ (Κοινοπραξία που έχει συσταθεί από τις εταιρίες ΔΟΜΟΠΟΛΙΣ και ΤΕΚΑΛ) όπως προκύπτει από το φύλλο εφημερίδας της κυβερνήσεως χρηματοδοτήθηκε για την κατασκευή δύο υπόγειων γκαράζ με βάση τις διατάξεις του Αναπτυξιακού Νόμου, με ποσοστό 40% επί της συνολικής επένδυσης. Τη σχετική απόφαση υπογράφουν στις 16.9.2008 ο τότε υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης και ο τότε υφυπουργός Οικονομικών και σημερινός διάδοχος του κ. Αλογοσκούφη, Γιάννης Παπαθανασίου. Ωστόσο, η απόφαση αυτή είναι παράνομη και μάλιστα εν γνώσει των δύο υπουργών καθώς με δικά τους νομοθετήματα αλλά και με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία έχουν ρητά αποκλειστεί από τις ευεργετικές διατάξεις του Αναπτυξιακού Νόμου οι επενδύσεις που γίνονται μέσω Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το θέμα έχει ως εξής: Το έργο του υπόγειου γκαράζ στην Κύπρου και Πατησίων εκτελείται με ΣΔΙΤ μεταξύ του Δήμου Αθηναίων και της κοινοπραξίας ΔΟΜΟΤΕΚΑ, η οποία υπογράφτηκε στις 22.12.2006. Η σύμβαση αυτή προβλέπει την παραχώρηση της έκτασης των δύο στρεμμάτων από τον δήμο στην εταιρία με αντάλλαγμα την κατασκευή του γκαράζ με έξοδα της εταιρίας. Με απλά λόγια η παραχώρηση της έκτασης θεωρείται ήδη ενίσχυση της εταιρίας και συνεπώς βάσει νόμου δεν δικαιούται νέα χρηματοδότηση. Παρόλα αυτά η υπουργική απόφαση προβλέπει την επιδότηση της συγκεκριμένης επένδυσης σε ποσοστό 40%, ήτοι 1.324.800 ευρώ. Σύμφωνα με πληροφορίες, γίνεται ήδη διορθωτική προσπάθεια από την κυβέρνηση ώστε να δικαιολογηθεί η χρηματοδότηση της εταιρίας. Συγκεκριμένα, σε τροπολογία που αναμένεται να έρθει προς ψήφιση στη Βουλή περιλαμβάνεται η αλλαγή του νόμου και μάλιστα με αναδρομική ισχύ ώστε να περιληφθεί και η συγκεκριμένη σύμβαση η οποία υπογράφτηκε από το 2006. Σχετική ερώτηση στη Βουλή κατέθεσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος ζητά να πληροφορηθεί από τον υπουργό Οικονομίας κατά πόσο είναι σύννομη η υπαγωγή αυτής της επένδυσης στον Αναπτυξιακό Νόμο αλλά και να κατατεθούν στην εθνική αντιπροσωπεία όλα τα σχετικά έγγραφα των τεχνικοοικονομικών μελετών και τα παραστατικά των εκταμιεύσεων που τυχόν έχουν ήδη πραγματοποιηθεί προς την εταιρία ΔΟΜΟΤΕΚΑ ΑΕ. Τέλος, ο κ. Λαφαζάνης αποκαλύπτει πως με παρόμοιο τρόπο έχει υπαχθεί στον Αναπτυξιακό νόμο και άλλη επένδυση της ΔΟΜΟΤΕΚΑ, η οποία αφορά το υπόγειο γκαράζ στη συμβολή των οδών Ψηλορείτη και Δηλιγιάννη (Πρώην κινηματογράφος Αλκαζάρ), το οποίο επίσης κατασκευάστηκε με τη μέθοδο της Σύμπραξης Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

2009-02-09T19:25:00.002+02:00

...όταν μέσα στα μαύρα χαράματα στις 26 Γενάρη οι κάτοικοι μιας από τις πιο υποβαθμισμένες πλέον γειτονιές της Αθήνας, στα όρια Κυψέλης-Πατησίων, αντίκρισαν τις μπουλντόζες του δήμου να εισβάλλουν στο παρκάκι Πατησίων και Κύπρου γωνία. Στόχος τους τα πάνω από 50 δέντρα (μεταξύ τους και αιωνόβια πεύκα) σε αυτόν τον τελευταίο για την περιοχή πνεύμονα πράσινου προκειμένου να παραδοθεί σε εργολάβους για την κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ, τουλάχιστον για αρχή. Από κείνη τη στιγμή ξεδιπλώνεται αυτός ο αγώνας ενάντια σε μεθοδεύσεις, φήμες και συκοφαντίες του δήμου, την επιστράτευση των ΜΑΤ αλλά και διάφορων περίεργων τύπων (που καταγγέλλονται ως μπράβοι και Χρυσαυγίτες) και «γενίτσαρων» δημοτικών υπαλλήλων που επιτέθηκαν στους συγκεντρωμένους και κατέστρεψαν την πρώτη πρόχειρη δεντροφύτευση. Αντικειμενικά ένας αγώνας ενάντια στις επί δεκαετίες πολιτικές της τσιμεντοποίησης και της υπερεκμετάλλευσης της γης, της παράδοσης της δημόσιας γης και των λιγοστών ελεύθερων χώρων στο ληστρικό ιδιωτικό κεφάλαιο των εργολάβων, της χειροτέρευσης των συνθηκών ζωής της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού σε αυτή την πόλη-ζούγκλα που έχουν φτιάξει. Το ζητούμενο κάτι πολύ «μικρό»: μια γωνία με λίγο πράσινο και πουλιά που θα μπορεί κανείς να ξεκουράσει λίγο το μάτι του, να κάνει μια βόλτα, να πάει τα παιδιά του να παίξουν.

Η όποια προσπάθεια γινόταν από χρόνια για να αντιμετωπιστούν οι ληστρικές διαθέσεις μέσω επιτροπών έδωσε τη θέση της σε ένα κίνημα από περίοικους αλλά και πάρα πολύ κόσμο παραέξω που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε τον στόχο της υπεράσπισης του πάρκου. Εκατοντάδες άτομα συμμετέχουν σε διάφορες εκδηλώσεις και εναλλάσσονται στις βάρδιες περιφρούρησης όλο το 24ωρο, πάνω από 7.000 υπογραφές έχουν συγκεντρωθεί ήδη, ενώ κάθε απόγευμα γίνεται ανοιχτή συνέλευση που συζητάει και αποφασίζει.

Πορεία δεκάδων ανθρώπων έγινε στις 2 Φλεβάρη προς το δημαρχείο όπου ήδη ήταν συγκεντρωμένοι εκατοντάδεςάνθρωποι. Στην απόπειρα εισόδου στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου δύναμη των ΜΑΤ επιτέθηκε βάναυσα και ωμά χτυπώντας και ρίχνοντας χειροβομβίδες κρότου πάνω στους συγκεντρωμένους με αποτέλεσμα πολλούς τραυματισμούς (οι τρεις σοβαροί, ανάμεσά τους και δημοσιογράφος του τηλεοπτικού σταθμού Alter). Στο ίδιο συμβούλιο λαθροχειρία με τις υπογραφές από εκπρόσωπο της Ανοιχτής Πόλης (και του ΣΥΡΙΖΑ), εκτός του ότι εδωσε πάτημα στον Κακλαμάνη να διαστρεβλώνει, δυναμίτισε, προσωρινά ευτυχώς, το κλίμα ενότητας της κίνησης.

Είναι ένας αγώνας που αξίζει να στηριχτεί όχι μόνο ως προς τον άμεσο στόχο του, αλλά και σαν πρόκριμα για τους αγώνες που «οφείλονται» ενάντια στις πολιτικές της τσιμεντοποίησης, του ξεπουλήματος και της εξαφάνισης των ελεύθερων χώρων, της περαιτέρω υποβάθμισης των συνθηκών ζωής του λαού και του φυσικού περιβάλλοντος. Μόνο στον δήμο της Αθήνας αυτή τη στιγμή στο στόχαστρο των αρπακτικών μέσω «αναπλάσεων» και «αξιοποιήσεων» βρίσκονται ο Ελαιώνας, το άλσος Παγκρατίου, το πάρκο του Γουδή, η περιοχή του Προμπονά (με την Κολούμπια) και σειρά από άλλα σημεία.

Μερικές επισημάνσεις

· Η επίδραση του Δεκέμβρη είναι φανερή. Αυτή η κινητοποίηση μάλλον είναι ακόμα μια ζωντανή απόδειξη ότι τα πράγματα δεν είναι όπως πριν.

· Η ζωντανή παρουσία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, από παιδιά μέχρι υπερήλικες, η πηγαία διάθεση και το συλλογικό πνεύμα, η ευρηματικότητα από τα συνθήματα και τις αυτοσχέδιες αφίσες μέχρι την αντιμετώπιση πρακτικών προβλημάτων, είναι ευδιάκριτα στοιχεία. Αν μη τι άλλο αποδεικνύει το τι δυνατότητες κρύβει στην πραγματικότητα ο κόσμος και αποτελεί ένα μάθημα για όλες εκείνες τις απόψεις που κυκλοφορούν (και στο πάρκο) και θέλουν επίδοξους ζορό, αυτόκλητους σωτήρες και υψηλούς εκπροσώπους να υποκαθιστούν τον λαό που «δεν μπορεί» και «δεν ξέρει».

· Ουσιαστικά δεν υπάρχει δύναμη από την Αριστερά μέχρι τον αντιεξουσιαστικό χώρο που να μην παρεμβαίνει στην κινητοποίηση με διάφορες μορφές και τρόπους. Πόσες από αυτές όμως σέβονται πραγματικά αυτή την προσπάθεια και δεν εμπίπτουν στην προηγούμενη επισήμανση, αυτό είναι ένα δύσκολο ζήτημα.

· Ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης ως μακριού χεριού του κράτους και ως βασικού συχνά άξονα επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα επιβεβαιώνεται και εδώ περίτρανα. Τα συμπεράσματα αυτά όμως δεν φαίνεται να λαμβάνονται υπόψη στον τρόπο και τη λογική με την οποία αντιμετωπίζουν τον θεσμό διάφοροι και κυρίως της «επίσημης» Αριστεράς.

· Η εμπλοκή σε νομικές διαδικασίες και οι σχετικές αυταπάτες που δημιουργούνται για άλλη μια φορά θέτουν το ζήτημα του ξεκαθαρίσματος με τη λογική των «εύκολων» εξωκινηματικών λύσεων όπως και του ρόλου και των ορίων των θεσμών του συστήματος. Πάντως στις 9 Φλεβάρη αναμένεται η απόφαση του Εφετείου σχετικά με την προσφυγή των κατοίκων κατά του δήμου. (Για καλύτερη εικόνα, όποιος θέλει μπορεί διαδικτυακά να μπει στο: www.kiproukaipatision.blogspot.com)

ΑΔΕΙΑ ΤΑ PARKING ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ (ΑΠΟ ΤΟ TVXS)

2009-02-09T13:51:00.004+02:00

Κενές θέσεις και υψηλές τιμές είναι τα κυριότερα ευρήματα ενός σύντομου ρεπορτάζ στα πάρκινγκ τη Κυψέλης, εκεί που ο δήμαρχος Αθηναίων επιμένει πως είναι απαραίτητη η κατασκευή ακόμα ενός μεγάλου χώρου στάθμευσης, για τον οποίο μάλιστα θυσιάστηκαν τα δέντρα του πάρκου Λέλας Καραγιάννη. Του Παναγιώτη Αντωνογιαννάκη Σε μια μικρή ακτίνα από το πάρκο και στους 12 χώρους που επισκεφθήκαμε, διαπιστώσαμε μειωμένη κίνηση με αποτέλεσμα πολλές θέσεις να παραμένουν κενές. Όπως αποδεικνύεται οι περισσότεροι από τους χώρους αυτούς εξυπηρετούν «περαστικούς» πολίτες σε ώρες αιχμής και σε πολύ μικρό βαθμό καλύπτουν τις ανάγκες στάθμευσης των κατοίκων της περιοχής, παρά το γεγονός ότι λειτουργούν σε 24ωρη βάση παρέχοντας υπηρεσίες στάθμευσης, ανεφοδιασμού καυσίμων ή ακόμα και βασικές ανάγκες συντήρησης των οχημάτων. Το κόστος Το κόστος για τον περιστασιακό χρήστη του χώρου στάθμευσης στη συγκεκριμένη περιοχή ανέρχεται στα 6 με 7 ευρώ την ώρα ενώ για στάθμευση άνω της μιας ώρας η χρέωση διαμορφώνεται στο 0.50 έως 1 ευρώ ανά ώρα. Για μόνιμη θέση, η χρέωση είναι 120 έως 170 ευρώ /μήνα ανάλογα το μέγεθος του οχήματος και τη χωρητικότητας του πάρκινγκ ενώ για τις μηχανές το κόστος στάθμευσης κυμαίνεται από 40 έως 50 ευρώ το μήνα. Η πληρότητα Χαρακτηριστικά είναι τα ευρήματα του ρεπορτάζ ως προς τις κενές στεγασμένες θέσεις στην περιοχή της Κυψέλης. Παρακάτω μερικά παραδείγματα: Πάρκινγκ στην οδό Μηθύμνης (είσοδος και από Θήρας απέναντι από το Α.Τ. Κυψέλης). Χώρος 100 θέσεων με 2 υπόγειους ορόφους. Κενές είναι οι 40 από τις 100 θέσεις. Τιμές 120 έως 150 ευρώ. Πάρκινγκ στην οδό Τενέδου 24. Χώρος 35 αυτοκινήτων με 18 κενές θέσεις. Τιμές 120-150 ευρώ Πάρκινγκ ΕΤΕΚΑ, επί της Πατησίων απέναντι από το πάρκο της Κύπρου. Διώροφο υπόγειο με 120 θέσεις. Κενές θέσεις 60 με 70. Πάρκινγκ στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου 144. Κενές οι 160 από τις 200 διαθέσιμες θέσεις. Τιμή 160 ευρώ και ανάλογα με το μέγεθος. Πάρκινγκ στην οδό Ευπαλλήνου 45. Περίπου 40 κενές θέσεις από τις 105 διαθέσιμες. Κόστος 145 ευρώ. Πάρκινγκ στην οδό Νεμέσεως 7. 220 θέσεις σε 7ωροφο κτήριο κοντά στην Πλατεία Καραμανλάκη. Σχεδόν γεμάτο. Πάρκινγκ στην οδό Κύπρου, 200 μέτρα από το Πάρκο. Κενές οι 35 από τις 80 διαθέσιμες θέσεις. Τιμή 160 ευρώ. Οι απόψεις των πολιτών Στη συγκεκριμένη περιοχή συναντήσαμε πολίτες, ιδιοκτήτες και εργαζόμενους στους χώρους στάθμευσης, οι οποίοι ενώ δήλωσαν ψηφοφόροι του δημάρχου, εμφανίστηκαν εντελώς αντίθετοι με την επιλογή του για την κοπή του πάρκου. Συμπερασματικά αποκαλύπτεται πως το έργο του υπόγειου πάρκινγκ που θέλει να κάνει ο δήμαρχος θα αποδειχθεί τουλάχιστον άχρηστο μιας και τα ήδη υπάρχοντα ενδεικτικά 12 πάρκινγκ που επισκεφθήκαμε από τα δεκάδες που υπάρχουν, υπολειτουργούν ελλείψει πελατών. Πολλοί ήταν και οι κάτοικοι που μας είπαν ότι πλέον δεν κινούν τα αυτοκίνητά τους αφήνοντάς τα επί εβδομάδες σε μία θέση αφού και το κόστος για το πάρκινγκ είναι μεγάλο και οι δυνατότητες εξεύρεσης θέσης στους δρόμους της περιοχής πολύ περιορισμένες. Αρκετοί μάλιστα αναρωτήθηκαν γιατί αφού ο δήμαρχος θέλει τόσο πολύ να κάνει ένα «επιδοτούμενο» πάρκινγ γιατί δεν επιδοτεί τις ήδη υπάρχουσες κενές θέσεις. Με μόνο μία εξαίρεση, κανένα από τα πάρκινγκ δεν ήταν γεμάτο ενώ το ποσοστό πληρότητα τους κυμαίνεται από 20% έως 80%. Χαρακτηριστικό επίσης και το γεγονός ότι σε μια πολύ μικρή περιοχή που καλύψαμε, βρήκαμε 12 πάρκινγκ και μόλις μια πλατεία, την πλατεία Καραμανλάκη, η οποία κι αυτή έχει λίγα δέντρα, όμως αρκετή ζωή από τους ηλικιωμένους και τα μικρά παιδιά ελλήνων και μεταναστών που την χρησιμοποιούν και που ενισχύουν το αίτημα όλο και περισσότερων κατοίκων για ελεύθερους χώρους. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως σύμφωνα με τους συγκοινωνιολόγους η δημιουργία νέων πάρκινγκ σε περιοχές του κέντρου όπου τα ήδη υπάρχοντα χρησιμοποιούνται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας, επιτείνει το πρόβλημα της περιοχής καθώς στην ουσία δίνει κίνητρο στους πολίτες να χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους.

ΑΠΟ BLOG DEMASAMERE

2009-02-08T19:51:00.002+02:00

Απολαυστική επιστολή blogger στην Παναγιωταρέααπό μεταφορέας 8:44μμ, Σάββατο 10 Μαρτίου 2007 (Τροποποιήθηκε 1:07πμ, Κυριακή 11 Μαρτίου 2007) From: DMR - demasamere [AT] yahoo.com To: Anna Panagiotarea - anpan_2190@jour.auth.gr apanagiotarea@ert.gr
Χωρίς σχόλια
Αγαπητή Δρ. Παναγιωταρέα.
Σας απευθύνομαι ως μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας που είστε, και συγκεκριμένα σαν Αναπληρώτρια Kαθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μία θέση που συνεπάγεται δηλαδή την μονιμότητα.
Kαι παίρνω αφορμή επειδή σας βλέπω συχνά-πυκνά καλεσμένη στην εκπομπή του κ. Γιάννη Πρετεντέρη για τα θέματα της παιδείας.
H επιλογή του κ. Πρετεντέρη να σας καλεί είναι εξαιρετική.
Αναρωτιέμαι πότε θα την εκμεταλλευτεί κάποιος επιτέλους, καθώς η παρουσία σας σε τέτοιες συζητήσεις Δρ. Παναγιωταρέα είναι η πλέον κατάλληλη για να αποκαλυφθεί η παθογένεια του Eλληνικού Δημόσιου Πανεπιστήμιου, και το χάλι στο οποίο έχει περιέλθει.
Bλέπετε Δρ. Παναγιωταρέα, το Eλληνικό πανεπιστήμιο πάσχει πρώτα από όλα όχι γιατί οι φοιτητές κάνουν καταλήψεις. Πάσχει γιατί δε μπορούν να σεβαστούν ένα πανεπιστήμιο όπου κάποια σαν και εσάς, χωρίς σημαντικά ακαδημαϊκά προσόντα, χωρίς ερευνητικό έργο, χωρίς διεκπεραίωση τον βασικών υποχρεώσεων που έχετε απέναντι στο πανεπιστήμιο, κατέχει μόνιμη θέση καθηγητού σε αυτό.
Θα αναρωτιέστε με ποιο δικαίωμα σας απευθύνω τον λόγο.
H απάντηση Δρ. Παναγιωταρέα είναι ότι πρώτα από όλα με τους φόρους μου πληρώνω τους τρεις μισθούς σας - τον πρώτο στο δημόσιο πανεπιστήμιο, τον δεύτερο στην δημόσια τηλεόραση , την E Ρ T , τον τρίτο στο Δημοτικό Ραδιόφωνο της Αθήνας. (T ον τέταρτο μισθό σας τον πληρώνει το Ίδρυμα Ωνάση).
Kαι επιπλέον όπως εσείς διατηρείτε το δικαίωμα να κρίνετε τους φοιτητές εγώ ως πολίτης έχω το δικαίωμα να κρίνω εσάς.
Tην αφορμή μου την δίνει η προκλητική και θρασύτατη παρουσία σας στα τηλεοπτικά πάνελς ως τιμητού της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η παιδεία στη χώρα μας, όταν εσείς είστε το χαρακτηριστικότερο αίτιο.
Kαι εξηγώ:
Eπισκέφθηκα τον διαδικτυακό τόπου του πανεπιστημιακού τμήματος στο οποίο διδάσκετε και μόνη εσείς από όλους τους διδάσκοντες δεν αναφέρετε ούτε το αντικείμενο του διδακτορικού σας, ούτε τις δημοσιεύσεις σας, ούτε την έρευνα την οποία πραγματοποιείτε;
Γιατί Δρ. Παναγιωταρέα;
Eίναι μυστικά;
Γιατί η ακαδημαϊκή κοινότητα να μη γνωρίζει την σημαντική συνεισφορά σας στην επιστήμη την οποία απαιτεί η καθηγητική καρέκλα που καταλάβατε;
Πείτε μας λοιπόν κυρία Παναγιωταρέα, ποια είναι η ερευνητική δουλειά με την οποία ασχολείστε στην παρούσα φάση;
Σε ποια έγκυρα περιοδικά του εξωτερικού έχουν δημοσιευθεί εργασίες σας; Για να μην μπερδευτείτε, δεν εννοώ τα άρθρα σας στις εφημερίδες. Δεν εννοώ το μυθιστόρημα μας και το βιβλίο συνέντευξη ενός πολιτικού προσώπου. E ννοώ αυτά τα επιστημονικά περιοδικά (refereed scientific journals) στα οποία η δημοσίευση περνάει από κρίση από μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, (το λεγόμενο peer review system) και βάσει των οποίων η διεθνής ακαδημαϊκή κοινότητα κρίνει τα μέλη της.
Ποιες από τις εργασίες αυτές υπάρχουν στο "Citation Index", τον κατάλογο εκείνο που παρουσιάζει εργασίες άλλων επιστημόνων που αναφέρονται στο δικό σας επιστημονικό έργο;
Πόσες διδακτορικές εργασίες έχετε επιβλέψει από τότε που γίνατε καθηγήτρια και που βρίσκονται οι διδακτορικοί φοιτητές σας σήμερα;
Mε βάση ποιο επιστημονικό έργο εκλεγήκατε στην βαθμίδα του μόνιμου καθηγητή στο δημόσιο πανεπιστήμιο;
ποιο είναι το θέμα του διδακτορικού σας και που το εκπονήσατε; Που δημοσιεύθηκαν τα αποτελέσματα του; Πώς προχώρησε την επιστήμη;
Δρ. Παναγιωταρέα, όταν βγαίνετε στην τηλεόραση οι τηλεθεατές δεν είναι όλοι ανόητοι όπως εσείς πιστεύετε.
Mερικοί από αυτούς έχουν αποκτήσει και διδακτορικό, έχουν διδάξει σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, και γνωρίζουν τη σκληρή, επίμονη, ανελέητη διαδικασία που χρειάζεται για να ανέβει κάποιος τις καθηγητικές βαθμίδες.
Απαιτείται κουραστική και χρον οβόρα έρευνα, δημοσίευσή της σε έγκριτα περιοδικά, παρουσίασή της σε συνέδρια, επίβλεψη διδακτορικών εργασιών και ερευνητικού έργου, διδασκαλία σε μεταπτυχιακό επίπεδο και προπτυχιακό επίπεδο (δηλαδή προετοιμασία παραδόσεων, διορθώσεις εργασιών, βαθμολόγηση εξετάσεων κλπ). Ακόμα και για καθηγητές πανεπιστημίου που έχουν αποκτήσει τα διδακτορικά τους από πανεπιστήμια τα οποία βρίσκονται στη διεθνή κατάταξη πολύ υψηλότερα από ότι αυτό στο οποίο έχετε σπουδάσει εσείς, δηλαδή για επιστήμονες με τεράστιο ταλέντο και μεγάλες επιστημονικές επιδόσεις, οι απαιτήσεις της καθηγητικής καρέκλας απαιτούν όλο το χρόνο τους, όλη την ενέργειά τους, για πάρα πολλά χρόνια.
Eσείς όμως ζείτε στην Αθήνα, εργάζεστε σε τρεις (τουλάχιστον) διαφορετικές δουλειές εκτός του πανεπιστημίου, γράψατε ένα μυθιστόρημα, και ταυτόχρονα προσπαθείτε να μας πείσετε ότι εκπληρώνετε τις υποχρεώσεις σας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο που βρίσκεται σε μία άλλη πόλη από εκείνη που βρίσκεται ο τόπος κατοικίας σας και της κύριας εργασίας σας, στη Θεσσαλονίκη.
Kαι αυτό που με εκπλήσσει Δρ.. Παναγιωταρέα, αυτό που με θυμώνει ως πολίτη και ως μέλους της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι ότι όχι μόνο δεν κρύβεστε, αλλά επειδή έχετε το θράσος να βγαίνετε στις τηλεοράσεις και να παριστάνετε την αγανακτισμένη με την κατάντια του Eλληνικού πανεπιστημίου, στην οποία πρώτη από όλους συνεισφέρετε εσείς.
Tο διαδίκτυο είναι ένα νέο μέσο διαλόγου και μετάδοσης πληροφορίας. Αν σας αδίκησα περιμένω την απάντησή σας την οποία θα δημοσιεύσω χωρίς περικοπές αυτούσια στο blog μου, demasamere. blogspot. com όπου βρίσκεται και η επιστολή μου προς εσάς.
Mε τιμή,
DMR
Yπόψιν
Αναστασία Δουλκέρη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Τμήμα ΜΜΕ, ΑΠΘΑνδρέας Βέγλης, Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα ΜΜΕ, ΑΠΘ
Ελευθερία Καρνάβου, Πρόεδρος Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού, ΑΠΘ
Γιάννης ΚρεστενίτηςΓραμματέας Πρόεδρος Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού, ΑΠΘ
Γιάννης ΠρετεντέρηςΔημοσιογράφος
Στάθης ΣταυρόπουλοςΔημοσιογράφος - ΣκιτσογράφοςΕφημερίδα Ελευεθεροτυπία
Λάκης ΛαζόπουλοςΗθοποιός - Σχολιαστής
Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ"Εφημερίδα Πρώτο ΘέμαΠεριοδικό "Δες" Εφημερίδα ΠαρώνΕφημερίδα ΤΑ ΝΕΑΕφημερίδα ΚαθημερινήΡαδιοφωνικός Σταθμός ΣκαιΕφημερίδα Κυριακάτικη ΕλευθεροτυπίαΕφημερίδα το 'ΕθνοςΕφημερίδα ΑυγήΕφημερίδα ΤΟ ΑΡΘΡΟPress- gr Blog demasamere.blogspot.com/

2009-02-06T11:14:00.001+02:00

2009-02-06T11:13:00.001+02:00

2009-02-05T18:04:00.001+02:00

2009-02-04T17:39:00.002+02:00

2009-02-04T17:13:00.002+02:00

ΑΠΟ ΤΟ VAVANTA.BLOGSPOT.COM

Η ΝΔ αγωνίζεται για την αλλαγή του εκλογικού νόμου!...

2009-02-02T11:21:00.003+02:00

2009-02-02T11:14:00.002+02:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ TVXS

Ο Νικήτας Κακλαμάνης είναι το στέλεχος της ΝΔ που συμβολίζει την πολιτική της κυβέρνησης: πολλή επικοινωνία και δημόσιες σχέσεις, καμμία ουσία.. Χωρίς τίποτα ουσιαστικό στο ενεργητικό του, έχει ανελιχθεί σε σημαντικά πόστα. Και ίσως να κατάφερνε να τελειώσει την πολιτική του καριέρα «αλώβητος», αν δεν είχε επιδείξει τόσο εγκληματική διάθεση απέναντι στο πράσινο της Αθήνας – η οποία, μεταξύ άλλων, έδωσε την αφορμή για μια πιο ενδελεχή ματιά στα πεπραγμένα του.

Ανταγωνιζόμενος, ίσως, παλαιότερους δημάρχους που είχαν μείνει στη συνείδηση του κοινού ως προστάτες του πρασίνου, ο Νικήτας Κακλαμάνης συνήθιζε να εκδίδει ανακοινώσεις για κάθε δέντρο και θάμνο που φυτρώνει στην πόλη του. Αν τα ήδη υπάρχoντα φυτά δεν τον ικανοποιούσαν, τα αντικαθιστούσε με άλλα, που ήταν πιο πολύ της αρεσκείας του – εξού και η τροπική ποικιλία Brachychiton acerifoliuus πήρε τη θέση των νεραντζιών της οδού Κανάρη. Τελευταία πάντως, ο δήμαρχος δείχνει μια ιδιαίτερη τάση προς τα ψεύτικα, όπως φανέρωσε η ταχύτητα με την οποία έστειλε τις δυνάμεις των ΜΑΤ να φυλάξουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος.

Δεν είναι ακόμα γνωστό αν... η αγάπη του γι’ αυτά τα ψεύτικα φυτά τον ώθησε να κόψει τα υπεραιωνόβια δέντρα του πάρκου στην Κύπρου. Για να προστατεύσει την κίνησή του, πάντως, κάλεσε και πάλι τις αστυνομικές δυνάμεις, τις οποίες συνέδραμαν τμήματα της ελληνικής ακροδεξιάς.

Η σχέση του δημάρχου με την άκρα δεξιά έχει παρελθόν. Οταν ο Κακλαμάνης ήταν στην εθνικιστική Πολιτική Άνοιξη με τον Αντώνη Σαμαρά και το κόμμα βρισκόταν κοντά στη διάλυση, ήταν αυτός που πρότεινε να υιοθετήσει ακραίες θέσεις καταλαμβάνοντας τον χώρο που αργότερα κατέλαβε το ΛΑΟΣ. Προς τιμήν των υπολοίπων στελεχών της Πολιτικής Ανοιξης, η πρόταση δεν έγινε δεκτή.Ο κ.Κακλαμάνης επέστρεψε στη ΝΔ. για να υιοθετήσει και εκεί τις πιο ακραίες γραμμές.

Το Σεπτέμβριο του 2007, λόγου χάρη. όταν σχεδόν ολόκληρη η Πελοπόννησος είχε καταστραφεί από τις πυρκαγιές, ο Νικήτας Κακλαμάνης φρόντισε μεθοδικά να προβάλει την «τρομοκρατία» ως βασική αιτία για τις πυρκαγιές. Μαζί με Βύρωνα Πολύδωρα και τη Ντόρα Μπακογιάννη εισήγαγε την ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας και στην Ελλάδα. Σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων του καναλιού Mega, είχε δηλώσει ότι έχουμε να κάνουμε με μια «νέα μορφή τρομοκρατίας» τονίζοντας μάλιστα ότι ο ίδιος «εξέφρασε αυτό που σκέφτηκαν όλοι από την πρώτη στιγμή».

Η αυτοπεποίθηση του δημάρχου, τόσο στο συγκεκριμένο πόστο όσο και στα υπόλοιπα που έχει αναλάβει, σχετίζεται άμεσα με την αγάπη που του δείχνουν τα media, κυβερνητικά αλλά και μη. Η παρουσία του, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σε βραδινά δελτία ειδήσεων και συνεντεύξεις σε εφημερίδες, έχει βοηθήσει ιδιαίτερα τον Ν. Κακλαμάνη να δημιουργήσει το προφίλ του «τίμιου» πολιτικού, αρεστού σε ψηφοφόρους όλων των πολιτικών πεποιθήσεων.

Στην πραγματικότητα, ένα είναι το πολιτικό πιστεύω: όπου φυσάει ο άνεμος.
Οταν το ρεύμα ήταν με τον Σαμαρά, με τον Σαμαρά. Οταν φύσηξε προς την ΝΔ, με την ΝΔ. Οταν είναι για το γήπεδο Παναθηναικού, με τους Παναθηναικούς.Οταν η κοινή γνώμη ήταν συγκλονισμένη με την δολοφονία Γρηγορόπουλου, νάτος να αναστέλλει τις εορταστικές εκδηλώσεις του Δήμου που βέβαια έγιναν κανονικά λίγο μετά. Οταν άρχισαν οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης για τους βανδαλισμούς σε καταστήματα, νάτος να ζητάει την παρέμβαση του εισαγγελέα για να βρει από πού ….. φεύγουν τα "οργανωμένα s.m.s." για τις κινητοποιήσεις των νέων.

Οι προηγούμενες δηλώσεις έγιναν στο Mega που αποτελεί το αγαπημένο κανάλι και ένα είδος γραφείου τύπου για την προπαγάνδα του. Το ευχαρίστησε δημοσίως τον Δεκέμβρη γιατί του έστειλε camera να κάνει δήλωση, την οποία το ίδιο μοίρασε και στα άλλα κανάλια!

Η αλλαγή των θέσεων και οι συνεχείς δηλώσεις που διαψεύδουν η μια την άλλη είναι ειδικότητα του.Στην μια συνέντευξη στον Σκαι 100,3 τα δένδρα που κόπηκαν ήταν 3. Στην επόμενη "επρόκειτο περί ενός χώρου που είχε 45 όλα και όλα δέντρα. Κόπηκαν τα 12, τα υπόλοιπα μεταφυτεύτηκαν".(δες διπλανό θέμα).Οσο για τους " φωνασκούντες" θα δηλώσει, " έχασαν και τα ασφαλιστικά μέτρα" την στιγμή που το Διοικητικό Εφετείο έχει μόλις δικαιώσει τον αγώνα των πολιτών, αποφασίζοντας την προσωρινή διαταγή αναστολής της άδειας οικοδομής του υπόγειου γκαράζ.

Ο σεβασμός στους πολίτες και τους θεσμούς είναι κάτι που δεν έχει πέσει στην αντίληψη του. Οσοι αντέδρασαν στο ξερίζωμα των δένδρων στο πάρκο Κύπρου είναι "μπαχαλάκηδες". Πρέπει να πρόκειται για έναν από τους ελάχιστους δημάρχους στην διεθνή ιστορία που αντί να πάρει την θέση των πολιτών που τον ψήφισαν πήρε την θέση των ΜΑΤ. Οσοι αντιδρούν στον παραπέρα βιασμό της Αθήνας ασκώντας ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους είναι «περιοδεύοντας θίασος που κάνει ενστάσεις επί παντός επιστητού»

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να μην γκρεμιστούν οι πολυκατοικίες του λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι «ακραία» και "οι κρίνοντες κρίνονται". Με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να υπάρξει αναστολή των έργων για το νέο γήπεδο του Παναθηναικού βγήκε από τα ρούχα του, απειλώντας τους δικαστές: «Θα υπάρξει η αντίδραση του δήμου της Αθήνας. Και θα είναι αντίδραση που πρέπει να γίνει όχι σαν δήμος, αλλά σαν πόλη και σαν ένα εκατομμύριο κάτοικοι αυτής της πόλης»

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη αναγκάστηκε με ανοιχτή επιστολή της(δες διπλανό θέμα) να του υπενθυμίσει τα στοιχειώδη:"Σας θυμίζουμε κ. Δήμαρχε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι το θεσμικό αντίβαρο στη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία και ο πρωτοποριακός ρόλος του για την προστασία του περιβάλλοντος έχει ενοχλήσει όσους συνειδητά υπονομεύουν θεμελιώδεις εγγυήσεις της δημοκρατίας με πολιορκητικό κριό την επίκληση της πλειοψηφίας.

Το προεκλογικό του μότο του ως υποψήφιος δήμαρχος ήταν «δεν έχω πολλά να πω αλλά πολλά να κάνω». Δυόμισι χρόνια αργότερα, όμως, ακόμη κι όσοι τον συμπαθούν δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν ότι η Αθήνα δεν έχει περάσει χειρότερες μέρες.

Μία από τις βασικές αρμοδιότητες του κάθε δήμου είναι να λειτουργεί σωστά το σύστημα της ανακύκλωσης, κάτι που σε ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις είναι αυτονόητο. Σε πολλά κεντρικά σημεία της Αθήνας, ακόμη και στην Πλάκα, δεν υπάρχουν κάδοι ανακύκλωσης. Αλλά και εκεί που υπάρχουν το αποτέλεσμα μηδέν:o δήμος στέλνει τα απορριμματοφόρα του να αδειάζουν μαζί σκουπίδια και ανακυκλώσιμα στον υπερχειλισμένο ΧΥΤΑ Λιοσίων, πράγμα παράνομο, που έχει επανειλημμένως καταγγελθεί από τους Αθηναίους.

Η μελέτη του Πολυτεχνείου για το δίκτυο ποδηλατοδρομίας έχει μείνει στα συρτάρια του δήμου. Όσο για τα «τετριμμένα» πλέον προβλήματα της πόλης –κυκλοφοριακό, χώροι στάθμευσης, πεζόδρομοι, καθαριότητα, ηχορρύπανση, συντήρηση κτιρίων- ούτε λόγος να γίνεται. Τα Προσφυγικά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας συνεχίζουν να «σαπίζουν», όπως και τα περισσότερα νεοκλασικά του κέντρου.

Παρά τα προαναφερθέντα πολλά και ποικίλα προβλήματα, ο δήμαρχος επιλέγει να αφήσει το στίγμα του σχετικά με τη φιλία του με επιχειρηματίες, με πιο επίκαιρο το παράδειγμα του Μπάμπη Βωβού. Ο Ν. Κακλαμάνης αρνείται να αποσυνδέσει την κατασκευή του γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα με το εμπορικό κέντρο Mall, το οποίο έχει αναλάβει η εταιρεία Βωβού. Η Επιτροπή Κατοίκων του Ελαιώνα «φωνάζει» ότι είναι απαράδεκτο, αντί να δημιουργηθεί χώρος πρασίνου να κατασκευαστεί ένα εμπορικό μεγαθήριο, σε μια ήδη υποβαθμισμένη περιοχή. Αν γύριζαν λίγο πίσω στο παρελθόν κι εξέταζαν τη θητεία του στο υπουργείο Υγείας, θα έβλεπαν πως οι απαράδεκτες πρακτικές είναι απολύτως συμβατές με τις θητείες του δημάρχου – παρά την εικόνα που κατάφερε να δώσει.

Μία από τις πρώτες εξαγγελίες του από τη στιγμή που ανέλαβε υπουργός Υγείας ήταν ότι θα αντιμετώπιζε σοβαρά το ζήτημα των ναρκωτικών, καταργώντας τις λίστες αναμονής που διαρκούν ολόκληρα χρόνια στις μονάδες του ΟΚΑΝΑ. Απολύτως τίποτα δεν έχει αλλάξει στο καθεστώς της λίστας για χορήγηση μεθαδόνης από τα κρατικά κέντρα. Στο μεταξύ, οι ασθενείς μπορεί να έχουν πεθάνει μέχρι να φτάσει η σειρά τους να εισαχθούν στις μονάδες απεξάρτησης.

Εχοντας βάλει τα θεμέλια για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και την διάλυση της δημόσιας που παρατηρείται σήμερα, ο κ. Κακλαμάνης έφυγε από το υπουργείο Υγείας το 2006 για να θέσει υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Αθήνας. Η θητεία του στο Υπουργείο σημαδεύτηκε από τη «ραντζοεπαγρύπνηση», μία πολυδιαφημισμένη εκστρατεία για να καταργηθούν τα ράντζα και να διατίθενται σε όλους τους ασθενείς κρεβάτι σε δωμάτιο των νοσοκομείων. Τα ράντζα πράγματι καταργήθηκαν. Δυστυχώς δεν αντικαταστάθηκαν από κρεβάτια και οι «επιπλέον» ασθενείς μεταφέρθηκαν σε καρέκλες και καναπέδες των νοσοκομείων.

Ηταν μια ακόμη επικοινωνιακή φούσκα που ξεχάστηκε τόσο γρήγορα όσο θέλει να ξεχάσει η Αθήνα έναν από τους χειρότερους δημάρχους της ιστορίας της.

2009-01-28T20:59:00.002+02:00

2009-01-28T20:54:00.004+02:00

Νικήτας: O μπετοφρενής με το πριόνι!

αναδημοσίευση απο salata.wordpress.com

1. Η παρέμβαση του Δήμου στο τέως πάρκο Κύπρου και Πατησίων, έγινε στα πλαίσια της Διπλής Ανάπλασης. Ο χώρος ήταν υποβαθμισμένος, γεμάτος αηδιαστικά ψηλά δέντρα και αποτελούσε εστία μόλυνσης για την περιοχή. Από τους περιοίκους υπήρχαν παράπονα ότι τα δέντρα τους κρύβουν την θέα στην Πατησίων, ενώ όταν φυσάει, το θρόισμα των φύλλων δημιουργεί ανυπόφορες συνθήκες ηχορύπανσης. ΤΑ πουλιά που μαζευόντουσαν γέμιζαν τον τόπο κουτσουλιές, επικίνδυνες για τη δημόσια υγεία.
2. Στον χώρο υπήρχαν επίσης σκουπίδια και παρκαρισμένα αυτοκίνητα Ο Δήμος είχε υποχρέωση να προστατεύσει και αυτόν το χώρο με τα μόνα μέσα που διαθέτει, δηλαδή μπουλντόζες. Μην σας μπουν ιδέες όμως ότι μπορεί να τις χρησιμοποιήσει και για κατεδάφιση αυθαίρετων.
3. Η παρέμβαση που έγινε ήταν η ελάχιστη δυνατή, προκειμένου να μην διαταραχτεί το φυσικό περιβάλλον. Καταστράφηκαν μόλις πενήντα δέντρα, εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν πάνω από εκατό χρόνων, δηλαδή σε βαθύτατο γήρας, με σοβαρά κινητικά προβλήματα, ασθενή όραση, μερικά και με κατάθλιψη.
4. Ο Δήμαρχος είναι πιστός στις δεσμεύσεις του, στον χώρο του πάρκου θα κατασκευαστεί υπόγειο πάρκινγκ τεσσάρων επιπέδων που θα είναι προσβάσιμο στους κατοίκους έναντι του συμβολικού ποσού των 30 ευρώ την ώρα. Πάνω από το πάρκινγκ θα φυτευτεί ένας πλάτανος και θα διαμορφωθεί μια πλατεία χωριού, με λιθόστρωτο, καφενείο, ταβέρνα – οβελιστήριο, σταθμό χωροφυλακής, βρύση και ηρώο πεσόντων. Σχετικές λεπτομέρειες υπάρχουν στο προεκλογικό πρόγραμμα του Δημάρχου. Για να κάτσεις τον Ιούλιο, θα χρειάζεσαι πουλοβεράκι.
5. Η φθορά που προκλήθηκε σε δέντρα είναι αμελητέα, εν σχέσει με την καταστροφή που προκαλείται καθημερινά στα τροπικά δάση του Αμαζονίου, για τα οποία οι δήθεν «ευαίσθητοι» πολίτες δεν λένε κουβέντα.
6. Τα υπόγεια πάρκινγκ είναι πολύ φιλικά προς το περιβάλλον, αφού από πάνω μπορούν να τοποθετηθούν ζαρντινιέρες, με παχιά σκιά, που συμβάλλουν στην βελτίωση του μικροκλίματος. Τα υπαρκτά παραδείγματα άλλωστε είναι πολλά. Στην Βαρβάκειο Αγορά έχει διαμορφωθεί υπερυψωμένη πλατεία, με βιοκλιματικό νυχτερινό κέντρο, ενώ στο Πολεμικό Μουσείο λειτουργεί ένα πρότυπος χώρος καθαρού τσιμέντου, κατάλληλα σχεδιασμένος ώστε να συντηρείται χωρίς περιττή σπατάλη νερού, και όπου η σκιά από τις τεράστιες μπούκες εξαερισμού, προσφέρει καθημερινά λίγη δροσιά σε εκατοντάδες συμπολίτες μας.
7. Τέλος οι πολίτες που αντιδρούν δεν ξεπερνούν τους 130 και είναι ο γνωστός περιφερόμενος θίασος , που από πίσω του κρύβονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, εργολάβοι και φαρμακοβιομήχανοι. Επιπλέον ελέγχουν το Συμβούλιο της Επικρατείας και κάθε άλλη υπηρεσία που βγάζει παράνομες εργασίες του δήμου. Για το ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται να πούμε κάτι. Διαβάστε τις προηγούμενες ανακοινώσεις του δήμου για όλα τα θέματα. Άλλα η οργή των ΜΑΤ θα γίνει ποτάμι που θα τους πνίξει.

2009-01-27T15:26:00.001+02:00

Ενας μεγαλοεργολάβος σε εμπόλεμη κατάσταση

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΟΛΛΙΑ, Β. ΚΩΤΣΗΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ | Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009 - Από το ΒΗΜΑ

«Oπου και να είσαι όγδοος,είσαι ένα τίποτε.Και εγώ τότε αισθανόμουν ένα τίποτε». Ο κ. Μπάμπης Βωβός, το όγδοο παιδί μιας φτωχής οικογένειας από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής ως προς το κίνητρο που τον ωθεί επί δεκαετίες να βρίσκεται στο επίκεντρο, αν όχι και στο στόχαστρο, του τεχνικού και επιχειρηματικού κόσμου. Η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ για την αναστολή των εργασιών κατασκευής του εμπορικού κέντρου- γειτονικού του γηπέδου του ΠΑΟ- στον Βοτανικό έφερε το όνομά του ξανά στο προσκήνιο με τρόπο αμφιλεγόμενο. Ο κ. Βωβός μπορεί να επαίρεται για την εξέλιξή του ως μεγαλοεργολάβου, όχι όμως για την υψηλή δημοφιλία του: είχε και διατηρεί ακόμη περισσότερες της μιας ανοιχτές υποθέσεις στο ΣτΕ, έπειτα από προσφυγές πολιτών για εγχειρήματά του, ενώ δέχεται διαχρονικά επιθέσεις για την «αρχιτεκτονική γοήτρου» που επιλέγει στα γυάλινα κτίριά του, ενάντια σε κάθε βιοκλιματικό σχεδιασμό. Από την υπόθεση του Κτήματος Θων στους Αμπελοκήπους ως αυτήν του εργοστασίου της ΗΒΗ στο Μαρούσι και από την περίπτωση του Μedia Μarkt επί της λεωφόρου Κηφισιάς ως την επίμαχη του mall στον Βοτανικό, ο κ. Βωβός βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση ενίοτε με μεγάλο φάσμα του πολιτικού κόσμου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το δίπολο δουλειά- αντιπαράθεση τον τρέφει. Ειδάλλως δεν θα βρισκόταν στα 74 χρόνια του στο γραφείο από τα χαράματα, καθημερινές, αργίες, ακόμη και ανήμερα την Πρωτοχρονιά... Η παρούσα φάση είναι και η πλέον κρίσιμη για τον ίδιο, καθώς η απόφαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου δυναμιτίζει το μεγαλύτερο σε εξέλιξη έργο της εταιρείας Μπάμπης Βωβός - Διεθνής Τεχνική ΑΕ. Η επένδυση στον Βοτανικό έχει ήδη απαιτήσει περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ, ενώ αποτιμάται συνολικά στο διπλάσιο ποσό, προβλέποντας ως τον Σεπτέμβριο του 2009 την κατασκευή κτιρίου με τρία υπόγεια 81.000 τ.μ. και τέσσερα επίπεδα εμπορικών χρήσεων 70.000

τ.μ. Η Διεθνής Τεχνική ΑΕ έχει έλθει σε κατ΄ αρχάς συμφωνία με 170 μισθωτές, ενώ έχει «δώσει τα χέρια» για την πώληση του έργου σε ξένο θεσμικό επενδυτή αντί 600 εκατ. ευρώ.

Ο κ. Βωβός, έχοντας στο πλευρό του τους 744 εργαζομένους της Διεθνούς Τεχνικής, έχει καταθέσει αίτηση ακύρωσης της προσωρινής απόφασης του ΣτΕ, ενώ αναμένεται να υποβάλει και δεύτερη, με χρονικό ορίζοντα τη συζήτηση της υπόθεσης στην Ολομέλεια του δικαστηρίου στις 6 Μαρτίου.

Βασικό του μέλημα σήμερα είναι η διαπραγμάτευση με την Αlpha Βank και την Τράπεζα Πειραιώς, με στόχο την αλλαγή των όρων του δανεισμού ύψους 120 εκατ. ευρώ για το mall. Και αυτό διότι υπάρχει ρήτρα που επιτρέπει την καταγγελία της σύμβασης από την πλευρά των τραπεζών στην περίπτωση κατά την οποία διακοπούν οι εργασίες κατασκευής για διάστημα μεγαλύτερο των δύο μηνών- ως εκ τούτου, θεωρείται πιθανή η ενεργοποίησή της στις αρχές Φεβρουαρίου.

Είναι ο κίνδυνος του «τραπεζικού πανικού» στον οποίο αναφέρονταν στην επιστολή-υπόμνημά τους προς το ΣτΕ (σ.σ.: πριν από την έκδοση της απόφασης) οι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ κ. Γ. Σουφλιάς και Οικονομίας και Οικονομικών κ. Ι.Παπαθανασίου, επικαλούμενοι λόγους δημοσίου συμφέροντος για τη συνέχιση κατασκευής του έργου.

Οι εξελίξεις δεν έχουν αφήσει ανεπηρέαστη ούτε τη μετοχή της εταιρείας στο Χρηματιστήριο, η οποία βρίσκεται σε κάθετη πτώση από τα 21,68 ευρώ στις αρχές του 2008 στα 5,7 ευρώ, καταγράφοντας απώλειες της τάξεως του 74%. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, δύο ξένοι θεσμικοί επενδυτές, η αμερικανική Fidelity και η αγγλική Shroeder, που ελέγχουν άνω του 20% της εταιρείας Βωβού και συγχρόνως διατηρούν ικανές θέσεις σε blue chips του ελληνικού Χρηματιστηρίου, ζητούν με επιστολή τους επειγόντως λύση από τον κ. Παπαθανασίου.

Σήμερα, με ακίνητα συνολικής αξίας 1,36 δισ. ευρώ, ο κ. Βωβός δεν έχει εγκαταλείψει την ιδέα πώλησης της Διεθνούς Τεχνικής. Το 2005 και το 2006, μέσα από αλλεπάλληλες ιδιωτικές τοποθετήσεις στο Χρηματιστήριο, η οικογένεια περιορίστηκε στο 35% του μετοχικού κεφαλαίου, με τους ξένους θεσμικούς να ελέγχουν ως και το 60%. Με το αζημίωτο, βεβαίως: εισέπραξε περί τα 160 εκατ.

ευρώ.

Η εμπλοκή στο mall του Βοτανικού αναζωπύρωσε τα σενάρια για πώληση και αυτού του εναπομείναντος ποσοστού. Επισήμως η εταιρεία διαψεύδει το ενδεχόμενο, έγκυρες πηγές αναφέρουν ωστόσο ότι με τον κατασκευαστικό κλάδο σε κρίση ο κ. Βωβός δεν θα κλείσει εύκολα την πόρτα σε έναν σοβαρό συνομιλητή.

Ο όμιλος δραστηριοποιείται στη συνολική ανάπτυξη ακινήτων- από την αγορά της έκτασης και την κατασκευή του κτιρίου ως τη μίσθωση, την πώληση ή τη διακράτησή του. Είναι γνωστός για τις υπηρεσίες του τύπου «με το κλειδί στο χέρι» (turn key), με χρόνους που αγγίζουν μόλις τους 12 μήνες.

Ποιος είναι όμως στ΄ αλήθεια ο κ. Βωβός; Ο - κατά τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ.Αλαβάνο - «βουλιμικός μεγαλοεργολάβος»; Ο «ένας», κατά τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρη , «που ήταν αρκετόςγια να ανεβεί η θερμοκρασία στο Μαρούσι κατά έναν βαθμό,εξαιτίας του γυαλιού στα κτίριά του»;

Παρ΄ ολίγον αγροφύλακας, ο κ. Βωβός δεν ακολούθησε τον δρόμο που του υπέδειξε ο πατέρας του, αλλά το Πολυτεχνείο στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Στο πλαίσιο της άσκησής του εργάζεται για πρώτη φορά στο γραφείο «Νικολαΐδης και Καλφόπουλος» επί της οδού Στουρνάρη, ενώ στα 24 χρόνια του συνεταιρίζεται με δύο Μυκονιάτες στον χώρο της πώλησης ακινήτων.

Διαδοχικά ταξίδια στις ΗΠΑ του δημιουργούν πραγματική εμμονή με το γυαλί στα κτίρια. Το 1968 κτίζει τα κτίρια στα οποία στεγάζεται το υπουργείο Δημοσίων Εργων στη συμβολή της λεωφόρου Αλεξάνδρας με τη Χαρ. Τρικούπη, ενώ το 1975 επί Κωνσταντίνου Τσάτσου συμμετέχει στην ανακαίνιση του Προεδρικού Μεγάρου.

Εχει στήσει ήδη, αρχές της Μεταπολίτευσης, τη δική του εταιρεία, την Μπάμπης Βωβός- Ελληνική Τουριστική, που θα μετονομαστεί στα τέ

Ο Μπάμπης Βωβός

λη της δεκαετίας του 1990 Διεθνής Τεχνική. Από την ίδρυσή της ως σήμερα έχει κατασκευάσει περισσότερα από 30 γραφειακά συγκροτήματα, συνολικής έκτασης άνω των 500.000 τ.μ.

Ο ίδιος θεωρεί έργο ζωής το Αtrina, το οποίο έκτισε το 1978 με αρχιτέκτονα τον κ. Ι.Βικέλα, σταχυολογώντας το από μια σειρά κτιρίων, όπως τα Αgora (βραβευθέν το 1984 με την υπογραφή και του V.Μazucconni), Ρolis, Delfi Corner, Αtrium και Μonumental Ρlaza.

Σε μια περίοδο όπου κεντρικός πυρήνας όλων των διοικητικών υπηρεσιών ήταν το Σύνταγμα ο κ. Βωβός αρχίζει να κτίζει στη λεωφόρο Κηφισιάς. Η σχέση του με τον πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου κ. Π.Τζανίκο θα θεωρηθεί υπεύθυνη για την αλλοίωση της φυσιογνωμίας της πόλης και θα ανοίξει τον κύκλο προσφυγών στο ΣτΕ, πολλές από τις οποίες εκκρεμούν έως σήμερα.

Η μεταφορά του συντελεστή δόμησης θα μετατραπεί στο «κλειδί» της αυτοκρατορίας του κ. Βωβού, που κάποιοι αποκαλούν σκωπτικά «Βωβούπολη» ή «Βωβοκιστάν». Ο μεγαλοεργολάβος διατηρεί άλλωστε την, τριτοκοσμική κατά πολλούς, συνήθεια να τοποθετεί ταμπέλες με το ονοματεπώνυμό του στην πρόσοψη ή στην κορυφή των ακινήτων του, κάνοντας τη λεωφόρο Κηφισιάς να μοιάζει με λατινοαμερικανική λεωφόρο.

Ανταγωνιστής του θεωρεί πάντως την Αθήνα τυχερή ως πόλη για το γεγονός ότι δεν πέρασε ο νόμος σχετικά με την αγορά συντελεστών δόμησης: «Ο Μπάμπης θα μας είχε κάνει Μανχάταν από τους πολλούς ουρανοξύστες».

Το mall στον Βοτανικό είναι μόνον μία από τις υποθέσεις σφοδρής σύγκρουσης του κ. Βωβού με το ΣτΕ. Ο μεγαλοεργολάβος διαθέτει παρελθόν, παρόν και, οπωσδήποτε, μέλλον στη σχέση του με το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο- ασφαλώς με την καλύτερη νομική κάλυψη που μπορεί να υπάρξει. Σύμβουλος ήταν και ο κ. Πρ.Παυλόπουλος προτού χρισθεί υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση της ΝΔ.

Στον απόηχο της αντιπαράθεσής του με τον πρώην πρόεδρο του ΣτΕ κ. Μ.Δεκλερή, ο κ. Βωβός θα χαρακτηριστεί από πολλούς «προκλητική περίπτωση». Οχι μόνον για την άκρατη φιλοδοξία του να κυριαρχήσει στην αγορά, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο το επιχειρεί: κάνοντας χρήση κάθε δυνατού ή... αδύνατου μέσου.

Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση του Κτήματος Θων, το οποίο πέρασε στα χέρια του κ. Βωβού με «προκλητική» και «σκανδαλώδη» απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας επί θητείας του κ. Δ.Αβραμόπουλου. Η παραχώρηση στον μεγαλοεργολάβο και των τελευταίων 4 στρεμμάτων από το διπλάσιο σε εμβαδόν Κτήμα Θων είχε γίνει κόκκινο πανί για πολύ κόσμο, καθώς άλλαξε καθοριστικά τα αρχικά σχέδια του δήμου για πράσινο και- προσωρινή έστω- αναστολή έκδοσης κάθε οικοδομικής άδειας.

Το ΣτΕ, παρά τη σημαντική καθυστέρηση, ακύρωσε τελικά το ΠΔ που μετέβαλε το ρυμοτομικό σχέδιο στα μέτρα του εργολάβου, με αποτέλεσμα τα κτίρια που έχουν κτισθεί να θεωρούνται αυθαίρετα και να υπόκεινται, βάσει της νομοθεσίας, είτε σε κατεδάφιση είτε σε διαρκές ετήσιο πρόστιμο. Τα νομιμοποίησε πατώντας σε απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού η Πολεοδομία του Δήμου Αθηναίων.

Ποιος δεν θυμάται την υπόθεση της ΗΒΗ στο Μαρούσι; Τη μεταφορά συντελεστή δόμησης 20.000 τ.μ. του Αμαλιείου Ιδρύματος επί της λεωφόρου Κηφισιάς, το κατά το ήμισυ προβληματικό εννιαώροφο συγκρότημα στη συμβολή της λεωφ. Κηφισιάς με την οδό Φραγκοκλησιάς ή την υπόθεση-ρέμα της Σαπφούς, όπου βρικολακιάζει σκελετός κτιρίου αφότου το ΣτΕ διαπίστωσε την απουσία μελέτης οριοθέτησης του ρέματος και διέκοψε τις εργασίες κατασκευής του;

Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα που ο κ. Βωβός παίρνει το πράγμα επάνω του... Οταν ακόμη ήταν σε εξέλιξη η κατασκευή διώροφων εξοχικών κατοικιών στην περιοχή Πουνταζέζα Λαυρίου, είχε επισκεφθεί τρεις φορές «με απειλητικές διαθέσεις» - όπως η ίδια είχε καταγγείλει- την κυρία Μαργαρίτα Καραβασίλη, στέλεχος της ειδικής Υπηρεσίας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος του ΥΠΕΧΩΔΕ. Με έκθεσή της διαπίστωνε παρανομίες, παρατυπίες και μεθοδεύσεις κατά την έκδοση της οικοδομικής άδειας από την Πολεοδομία Μαρκοπούλου.

TV Χωρίς Σύνορα - Αποστολή με email Όλα τα πεδία υποχρεωτικά
E-mail παραλήπτη:
E-mail ή όνομα αποστολέα (λατινικά):
Κωδικός αποστολής [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]
TVXS.gr Project Στο σφυρί διαμερίσμα για το πάρκο Κύπρου http://www.tvxs.gr/v6192

Κλείσιμο

TV Χωρίς Σύνορα - Αποστολή με email Όλα τα πεδία υποχρεωτικά
E-mail παραλήπτη:
E-mail ή όνομα αποστολέα (λατινικά):
Κωδικός αποστολής [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]
TVXS.gr Project Νέος, άνεργος, πτυχιούχος... πωλείται στο eBay! http://www.tvxs.gr/v6126

Κλείσιμο

TV Χωρίς Σύνορα - Αποστολή με email Όλα τα πεδία υποχρεωτικά
E-mail παραλήπτη:
E-mail ή όνομα αποστολέα (λατινικά):
Κωδικός αποστολής [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]
TVXS.gr Project Yπόθεση Binyam Mohamed http://www.tvxs.gr/v4950

Κλείσιμο